ΤΩΡΑ |
Στη σκηνική πράξη, εκεί όπου το κείμενο παύει να είναι λέξη και μετασχηματίζεται σε ζωντανή εμπειρία, συναντώνται καλλιτέχνες που δεν υπηρετούν απλώς το θέατρο αλλά το κατοικούν. Δημιουργοί που αντιλαμβάνονται τη σκηνή ως χώρο ευθύνης, αισθητικής ακρίβειας και πνευματικής εγρήγορσης! Σε αυτό το πεδίο εγγράφεται η συνάντηση της Τζίνης Παπαδοπούλου, της Βασιλικής Δέλλιου και του Τάσου Πυργιέρη- τρεις διακριτές αλλά απόλυτα συγκλίνουσες καλλιτεχνικές πορείες, που συνθέτουν ένα θεατρικό σύμπαν υψηλών απαιτήσεων, ουσίας και βαθιάς γνώσης της θεατρικής γλώσσας. Ο Τάσος Πυργιέρης ανήκει στους σκηνοθέτες εκείνους που δεν αντιμετωπίζουν το δραματικό κείμενο ως μουσειακό υλικό αλλά ως ζωντανό οργανισμό, έτοιμο να επανανοηματοδοτηθεί μέσα από τη σύγχρονη σκηνική πράξη. Η ενασχόλησή του με τον Μποστ και τη Φαύστα αποτελεί υπόδειγμα δημιουργικής, ευφυούς και βαθιά συνειδητής σκηνοθετικής ανάγνωσης ενός ιδιόρρυθμου συγγραφέα, πατέρα του γέλιου και της σάτιρας, αναπρεπτικού, με ιδιότυπη γλωσσική και εικαστική γραφή, όπου το λαϊκό στοιχείο συνυπάρχει με το υπαρξιακό παράλογο. Ο Πυργιέρης προσεγγίζει το έργο με δραματουργική οξύτητα, λεπτομερειακή ακρίβεια, υψηλή αισθητική στάθμη και έντονη εικαστική συνείδηση, στοιχεία που χαρακτηρίζουν συνολικά τη σκηνοθετική του ταυτότητα. Δίνει πάντα φρέσκια πνοή ακόμη και σε παλαιότερα κείμενα, αναδεικνύοντας τη διαχρονικότητα τους χωρίς να τα εξαντλεί σε ευκολίες ή επιφανειακές αναγνώσεις. Η παρουσίαση της ”Φαύστας” στο Μέγαρο Αθηνών και η μεταφορά της στο Μέγαρο Θεσσαλονίκης επιβεβαιώνουν τη δυναμική μιας παράστασης που λειτουργεί ως ολοκληρωμένη σκηνική σύνθεση, όπου το γέλιο, η σάτιρα και η σκέψη συνυπάρχουν οργανικά. Στο υποκριτικό πεδίο, η Τζίνη Παπαδοπούλου συνιστά μία από τις πλέον ουσιαστικές, στιβαρές και αξιόπιστες παρουσίες του σύγχρονου ελληνικού θεάτρου! Η σκηνική της υπόσταση ξεπερνά την απλή ερμηνεία και μετατρέπεται σε ενεργό δραματουργικό πυρήνα της παράστασης. Πρόκειται για ηθοποιό βαθιά καλλιεργημένη, με σπάνια αίσθηση μέτρου, εκφραστική οικονομία, δραματική διαύγεια και υποκριτική ωριμότητα, που της επιτρέπει να κινείται με άνεση ανάμεσα στο κωμικό και το τραγικό, χωρίς να χάνει ποτέ την εσωτερική αλήθεια του ρόλου. “Aκούει” τη σκηνή, συνομιλεί ουσιαστικά με το κείμενο και τους συμπαίκτες της, και οικοδομεί τις ερμηνείες της ως ζωντανές παρτιτούρες συναισθημάτων, ρυθμών και παύσεων. Με φωνητική ακρίβεια, σωματική ευφυΐα και συνειδητή στυλιζαρισμένη γραφή, υπηρετεί το ιδιότυπο σύμπαν του Μποστ, αναδεικνύοντας την υπόγεια ειρωνεία, το ποιητικό παράλογο και την ανθρώπινη διάστασή του σατιρικού λόγου. Το ήθος της, η συνέπεια της και η αφοσίωσή της στο συλλογικό όραμα καθιστούν την παρουσία της, όχι μόνο πρωταγωνιστική, αλλά και θεμελιώδη για τη συνολική ισορροπία της παράστασης. Η Βασιλική Δέλλιου από την πλευρά της, εκπροσωπεί την ηθοποιό της ευρείας γκάμας, της εσωτερικής ευελιξίας και της αληθινής μεταμόρφωσης. Ικανή να διαχειριστεί με την ίδια πειστικότητα τόσο την κωμωδία όσο και το δράμα, διαθέτει υποκριτική ευστροφία, σκηνική καθαρότητα και βαθιά αίσθηση ρυθμού. Στο ρόλο της Μαριάνθης, ισορροπεί με ακρίβεια ανάμεσα στο κωμικό και το τραγικό στοιχείο, φωτίζοντας τις αντιφάσεις του χαρακτήρα με λεπτότητα και ψυχικό βάθος. Η ερμηνεία της διακρίνεται για τη μέτρο- κρατημένη ένταση, τη σαφή άρθρωση του λόγου και τη συνειδητή χρήση του σώματος, ως δραματουργικού εργαλείου, στοιχεία που αποκαλύπτουν μια ηθοποιό με ουσιαστική τεχνική κατάρτιση και εσωτερική ωριμότητα. Αξίζει να σημειωθεί ότι η ”Φαύστα” δεν αποτελεί έργο περιορισμένης υποκριτικής εστίασης, αλλά μια συλλογική σκηνική πρόταση, με τη συμμετοχή και των άλλων ηθοποιών που συγκροτούν έναν λειτουργικό, δεμένο θίασο, υπηρετώντας το ιδιότυπο σύμπαν του Μποστ ως οργανικό σύνολο. Ωστόσο, η Τζίνη Παπαδοπούλου και η Βασιλική Δέλλιου κατέχουν επάξια τους πρωταγωνιστικούς άξονες της παράστασης, γύρω από τους οποίους αρθρώνεται η δραματουργία, ο ρυθμός και η ερμηνευτική ισορροπία του έργου. Η σύμπραξή τους τόσο στο θεατρικό πεδίο όσο και τηλεοπτικά στη σειρά της ΕΡΤ1 ”Καλά θα πάει και αυτό” σε σκηνοθεσία Γρηγόρη Καραντινάκη, επιβεβαιώνει ότι η καλλιτεχνική χημεία δεν είναι συγκυριακή, αλλά αποτέλεσμα κοινής αισθητικής αντίληψης, επαγγελματικής συνέπειας και βαθιάς αγάπης για την τέχνη της υποκριτικής. Μαζί με τη σκηνοθετική ματιά του Τάσου Πυργιέρη και τον υπόλοιπο θίασο, συνθέτουν μια θεατρική πρόταση υψηλής ποιότητας, όπου το γέλιο, η σάτιρα, η συγκίνηση και η σκέψη συνυπάρχουν, υπηρετώντας το θέατρο ως ζωντανή, ουσιαστική και βαθιά ανθρώπινη τέχνη!
– Γιατί τα έργα του Μποστ αντέχουν στο χρόνο;
Τζίνη Παπαδοπούλου: Γιατί δυστυχώς η πραγματικότητα τόσο στην Ελλάδα όσο και γενικά στον κόσμο δεν αλλάζει… Όσο κι αν φαίνεται παράλογο το σύμπαν του Μποστ, είναι τόσο δίπλα μας και αυτά που λέγονται μέσα στο έργο τόσο σημερινά, που είναι σχεδόν ανατριχιαστικό…
Βασιλική Δέλλιου: Είναι σατανικά αθώα. Απόλαυση ο λόγος του, αυτό το παιχνίδι με τη γλώσσα προσωπικά με ενθουσιάζει και μέσα σε όλο αυτό το σουρεαλιστικό του σύμπαν τα καυστικά του σχόλια πάντα είναι επίκαιρα κατά την άποψή μου.
– Η ”Φαύστα” πόσο επίκαιρη είναι σήμερα;
Τ.Ζ: Μα νομίζω ότι το είπα και στην προηγούμενη απάντηση. Είναι πράγματα που λέγονται μέσα στο έργο τα οποία είναι ανατριχιαστικά σημερινά, σε βαθμό να πιστεύει κανείς ότι είναι από κάπου ο Μποστ και γελάει ή ότι ήταν, ας πούμε ταξιδιώτης του χρόνου και είχε προβλέψει ότι κάπως έτσι τα πράγματα θα συνέβαιναν μέχρι το 2026.
Β.Δ: Πολύ, για τους παραπάνω λόγους που εξέθεσα. Είναι τόσο απενοχοποιημένοι οι ήρωες του. Αξιαγάπητοι και μέσα σε όλο το παράλογο σύμπαν τους δέχεται ο ένας τον άλλον αβίαστα. Είναι ελεύθεροι οι ήρωες του Μποστ να εκφραστούν και να εκφράσουν!
– Εκτός από την ιδιότυπη γραφή του, ο Μποστ είναι ένας ιδιόρρυθμος συγγραφέας, πατέρας του γέλιου και της σάτιρας, ανατρεπτικός, με ευρηματική εικαστική ματιά… Ισχύει;
Τ.Π: Ο Μποστ έχει μία μοναδική ικανότητα να συνδυάζει το χιούμορ με την επικαιρότητα, το παράλογο με το απόλυτα λογικό και ταυτόχρονα να δίνει ο ίδιος μέσα από το κείμενό του σκηνοθετικές -εντός και εκτός εισαγωγικών- οδηγίες για τον τρόπο που θα ήθελε να είναι η όψη της παράστασής του. Άλλωστε, ο ίδιος έχει υπάρξει και εικαστικός. Είχα τη χαρά να έχω από τους γονείς μου αντικείμενα του Μποστ με αυτά τα μικρά τσιτάτα τα οποία ήταν πάντα εξαιρετικά ευφυή. Ναι, ισχύει απολύτως!
Β.Δ: Φυσικά,είναι γνώστης της γλώσσας, της δύναμης της και του πλούτου της. Τι απίστευτα παιχνίδια κάνει με τις λέξεις…
– Πώς είναι ο Τάσος Πυργιέρης ως σκηνοθέτης;
Τ.Π: Ο Τάσος είναι ένας σκηνοθέτης που αγαπά τους ηθοποιούς. Η συνεργασία μαζί του είναι εύκολη με την έννοια ότι συνεννοείσαι απολύτως. Υπάρχει πάντοτε μία δημιουργική προσέγγιση στα πράγματα, είναι ανοιχτός σε προτάσεις και αυτό είναι χαρά για τον ηθοποιό που συνεργάζεται μαζί του. Είναι αυστηρός σε ό,τι αφορά την ακρίβεια και την λεπτομέρεια, έχει μία πολύ έντονη άποψη στο εικαστικό κομμάτι των παραστάσεών του και επειδή είμαστε και φίλοι είναι πάντα χαρά να δουλεύουμε μαζί!
Β.Δ: Αεικίνητος, ευρηματικός ευφάνταστος και ανοιχτός. Αγαπάει τους ηθοποιούς του και τους ακούει όταν χρειάζεται. Είναι συνεργάτης με υψηλή αισθητική και δημιουργεί θαυμάσιο κλίμα στις πρόβες κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες . Αγαπάει τους ηθοποιούς γιατί και ο ίδιος υπήρξε ηθοποιός και καλός μάλιστα!
– Πώς προσεγγίσατε τους ρόλους σας;
Τ.Π: Η Φαύστα ήταν για μένα ένας ρόλος «στοίχημα» γιατί δεν είχα τη χαρά στη διάρκεια της καριέρας μου να παίξω συχνά κωμωδίες. Πολλώ δε μάλλον ένα ρόλο που έχει σημαδευτεί με σπουδαίες ερμηνείες! Είχα λοιπόν πολύ μεγάλο άγχος και μεγάλη προσμονή για την πρόβα και για την παράσταση. Χαίρομαι που καταπιάστηκα με αυτό το ρόλο. Δεν ξέρω κατά πόσον τον απέδωσα με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, φέρθηκα όμως – νομίζω – με σεβασμό κι αγάπη απέναντι σε αυτό το υπέροχο κείμενο και προσπάθησα πολύ να υπηρετήσω το λεπτό χιούμορ και το ιδιαίτερο ύφος του Μποστ. Το κοινό της Αθήνας μας αγκάλιασε. Ελπίζουμε να έχουμε την ίδια υποδοχή κι από το κοινό της Θεσσαλονίκης.
Β.Δ: Πέρα από το ζητούμενο του σκηνοθέτη, ασχολήθηκα με τον λόγο , τις λέξεις, να σπάσω όπου χρειάζεται την ρήμα . Πάντα οι λύσεις βρίσκονται μέσα στο κείμενο. Έτσι έχω μάθει . Δούλευα λοιπόν τις λέξεις , τις φράσεις , πολύ παράλογα κάποιες φορές για να βρω την “αλήθεια” τους μέσα σ΄αυτό το σύμπαν.
– Με ποια κριτήρια επιλέγετε τις συνεργασίες σας;
Τ.Π: Οι συνεργασίες τώρα πια έχουν να κάνουν περισσότερο με τη σύνθεση του θιάσου και το έργο παρά με την επιδίωξη ενός πρωταγωνιστικού, ας πούμε ρόλου. Περνώντας τα χρόνια η καλή σύνθεση, οι ωραίοι συνάδελφοι, η δημιουργική παρέα είναι πολύ πιο σημαντικά κριτήρια για μένα από τον πρώτο ρόλο ή το διάσημο θέατρο. Πιστεύω στις συνεργασίες και επειδή το θέατρο είναι ομαδικό άθλημα θεωρώ ότι πρώτιστη σημασία έχει με ποιους το κάνεις.
Β.Δ: Μέχρι τώρα τουλάχιστον το οικονομικό δεν ήταν το πρώτο . Είναι ο ρόλος , το πώς θα σε προσεγγίσει κάποιος . Οι άνθρωποι γενικά. Να υπάρχει η διάθεση να επικοινωνήσουμε καλλιτεχνικά και να το χαρούμε .
– Πού σας βλέπουμε τηλεοπτικά;
Τ.Π: Φέτος έχω τη χαρά να συμμετέχω στο σίριαλ της ΕΡΤ1 «Καλά θα πάει και αυτό» του Δημήτρη Αποστόλου σε σκηνοθεσία του Γρηγόρη Καραντινάκη. Πρέπει να πω ότι αυτή η συνεργασία προέκυψε μέσα από τη Φαύστα. Με το Δημήτρη Αποστόλου γνωριζόμασταν κοινωνικά μέσα στο χώρο και υπήρχε μία αμοιβαία εκτίμηση. Μας έκανε την τιμή και ήρθε στη γενική δοκιμή της Φαύστας , όταν παίχτηκε στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών και μετά την παράσταση μου μίλησε με πολύ θερμά λόγια που με συγκίνησαν πραγματικά. Τελειώνοντας μου είπε ότι με σκέφτεται για κάτι αλλά δεν έδωσα παραπάνω σημασία, θεωρώντας ότι είναι πολύ μελλοντικό ή κάτι που θα προκύψει πολύ αργότερα. Τελικά ήταν αυτό το σίριαλ, στο οποίο μάλιστα συμμετέχουμε μαζί με την Βασιλική Δέλιου που παίζει την Μαριάνθη και τον Πέτρο Σκαρμέα, που παίζει τον Γιάννη στη Φαύστα και είναι μεγάλη χαρά να λέω ότι η συνεργασία μας αυτή με τον Δημήτρη προέκυψε μέσα από το θέατρο. Αυτό είναι μια σπάνια χαρά για τους ηθοποιούς και εδώ την είχαμε και οι τρεις!
Β.Δ: Στο “Καλά θα πάει κι αυτό” στην ΕΡΤ 1 !
– Ηθοποιός σημαίνει φως;
Τ.Π: Ηθοποιός σημαίνει διάφορα πράγματα σήμερα. Πολύ διαφορετικά από ό,τι μπορεί να σήμαινε στο παρελθόν. Το ζήτημα είναι αν με ρωτάτε τι σημαίνει ηθοποιός για μένα ή αν με ρωτάτε τι σημαίνει ηθοποιός για τους άλλους. Για μένα το επάγγελμα του ηθοποιού είναι ένα πολύ δύσκολο, απαιτητικό επάγγελμα, το οποίο όμως δεν θα άλλαζα για κανένα άλλο. Σε ό,τι αφορά τον κόσμο συνήθως οι ηθοποιοί είμαστε κάποιοι ας πούμε άνθρωποι, οι οποίοι έχουν μια ικανότητα να μαθαίνουν απ΄έξω – για κάποιο λόγο αυτό κυρίως εντυπωσιάζει- και οι οποίοι όλη την ημέρα περιβάλλονται από φώτα, λάμψη, μακιγιάζ, περιποίηση πράγμα το οποίο βέβαια δεν ανταποκρίνεται καθόλου στην πραγματικότητα…
Β.Δ: Θα έπρεπε!
– Πείτε μου το πιο τρελό καλλιτεχνικό σας όνειρο που θέλετε να εκπληρωθεί.
Τ.Π: Δεν θα σας πω το πιο τρελό μου καλλιτεχνικό όνειρο γιατί έχω πολλά τρελά καλλιτεχνικά όνειρα και ομολογώ πως τα κρατώ επτασφράγιστα μυστικά μόνο για μένα.
Β.Δ: Θα χαιρόμουν πολύ να έρθει μια πρόταση για μια ωραία κωμωδία στην τηλεόραση. Φυσικά να έχω καλό ρόλο και τα άλλα αφήστε τα πάνω μου ! Φυσικά με ενδιαφέρει πολύ κι ο κινηματογράφος! Κι εκεί θέλω ρόλους ωραίους , διαφορετικούς έως και τραγικούς.
– Τις ευχές σας για τη νέα χρονιά.
Τ.Π: Υγεία, ειρήνη στον κόσμο, αγάπη και γαλήνη στις ψυχές των ανθρώπων.
Β.Δ: Υγεία , τύχη , χαρές για όλους μας και με καλούς φίλους !
Σχόλια για αυτό το άρθρο