ΤΩΡΑ |
Είναι μία από τις δέκα καλύτερες παραστάσεις που έχω δει την τελευταία πενταετία. Στο έργο αυτό του Μάρτιν Μακντόνα «Ο πουπουλένιος», ο άξιος Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης δεν δημιούργησε απλώς μία εξαιρετική, μία «μαγική» παράσταση, αλλά μεγαλούργησε! Κατόρθωσε να «παντρέψει» τη βιαιότητα, τη σκληρότητα, αλλά και την τρυφεράδα που συνυπάρχουν στον «κοφτερό» λόγο του Μακντόνα με το χιούμορ, και το αποτέλεσμα ήταν συγκλονιστικό. Μία παράσταση «κέντημα» ερμηνευτικά και σκηνοθετικά. Και οι τέσσερις ηθοποιοί – παρεμπιπτόντως «έδεσαν» τόσο πολύ μεταξύ τους – ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης, ο Νίκος Κουρής, ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος και ο Γιώργος Πυρπασόπουλος, δίνουν ρεσιτάλ ηθοποιίας, ταυτίζονται απόλυτα με τους ρόλους τους. Βέβαια, δεν μπορώ να μην αναφερθώ σ’ αυτές που σκηνοθέτησε τα τελευταία χρόνια όπως το «Μία πορνογραφική σχέση», η «Προξενήτρα» και την τελευταία του δουλειά «Ο κύκλος με τη κιμωλία» – που σημείωσαν και σημειώνουν πολύ μεγάλη καλλιτεχνική και εισπρακτική επιτυχία – αλλά θεωρώ τον «Πουπουλένιο» την πληρέστερη, κατά τη γνώμη μου, από όλες μέχρι τώρα. Η καθηλωτική αυτή παράσταση, μετά τη σαρωτική επιτυχία που σημείωσε στην Αθήνα, μεταφέρθηκε στη Θεσσαλονίκη από την Κυριακή του Πάσχα στο θέατρο ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟΝ. Μην τη χάσετε! Σπεύσατε ταχέως για να εξασφαλίσετε εισιτήριο, γιατί μπορείτε να βρεθείτε προ εκπλήξεως…
Τι ήταν εκείνο που συνετέλεσε στη μεγάλη επιτυχία του «Πουπουλένιου»; Η αριστοτεχνική σκηνοθεσία, η επιλογή και οι «δυνατές» ερμηνείες των ηθοποιών ή το θέμα του έργου;
Νομίζω, ένας συνδυασμός όλων αυτών. Είναι ένα πολύ ενδιαφέρον έργο, με περιεχόμενο και ουσία, αλλά και εξαιρετικά ενδιαφέρουσα πλοκή, ανεβασμένο με εξαιρετικούς πρωταγωνιστές στους ρόλους που έπρεπε και με μεγάλη προσοχή στην λεπτομέρεια. Είχαμε και οι τέσσερις μαζί μία πολύ μεγάλη αγάπη για το έργο.
Πόσο «κοφτερός» είναι ο λόγος του Μάρτιν Μακντόνα σ’ αυτό το έργο;
Είναι πολύ «κοφτερός», αλλά συνυπάρχει μέσα του και το χιούμορ, για να μπορέσει να ισορροπήσει τη βιαιότητα του έργου, αλλά παράλληλα και πολύ τρυφερός. Μία ιδιαίτερη γλώσσα σε πολλά σημεία «σπασμένη», όχι λογοτεχνική κι αυτός ήταν ο λόγος που αποφάσισα να το μεταφράσω εγώ ο ίδιος, γιατί η μετάφραση ενός έργου είναι η πρώτη σκηνοθεσία του…
Ποια ήταν η σκηνοθετική σου ματιά;
Να αποδώσω τους τρεις πυλώνες του έργου αυτού, τη βία, την τρυφεράδα του και το χιούμορ με διαύγεια. Η προσπάθειά μου ήταν να κάνω μία «καθαρή ανάγνωση» του κόσμου αυτού. Η μεγάλη δυσκολία ήταν να μπορέσει να ισορροπήσει ανάμεσα στους πυλώνες αυτούς, όπως προείπα.
Πώς είναι να σκηνοθετείς συναδέλφους σου;
Οι περισσότεροι σκηνοθέτες είναι και ηθοποιοί και σκηνοθετούν συναδέλφους τους. Η σκηνοθεσία και η υποκριτική είναι δύο πολύ κοντινές δραστηριότητες μέσα στην ίδια Τέχνη. Η διαφορά εδώ (σ.σ. στη σκηνοθεσία) είναι ότι είσαι στη σκηνή. Όταν βρίσκεσαι επί σκηνής πρέπει να έχεις την αίσθηση ότι οι ηθοποιοί με τους οποίους συνεργάζεσαι είναι υψηλού επιπέδου και να έχεις κοινούς κώδικες επικοινωνίας μαζί τους, για να μπορέσεις να παίξεις κι εσύ… Και ο Νίκος (Κουρής), ο Οδυσσέας (Παπασπηλιόπουλος) και ο Γιώργος (Πυρπασόπουλος) με βοήθησαν πάρα πολύ σ’ αυτό. Και με τις ερμηνείες τους, αλλά και γιατί πληρούσαν όλες τις παραπάνω προϋποθέσεις που ανέφερα. Με δύο λόγια θέλω να πω ότι πόσο πολύ τα «δικά τους μάτια» βοηθούσαν τα «δικά μου μάτια» να δω το σύνολο γενικά της παράστασης.
Είσαι σκληρός στη δουλειά σου;
Είμαι τελειομανής και εμμονικός. Πιστεύω, ότι μία καλή παράσταση φτιάχνεται από χιλιάδες λεπτομέρειες, τις οποίες βάζεις τη μία δίπλα στην άλλη.
Τα τελευταία χρόνια έχεις στραφεί και στη σκηνοθεσία και όλες οι παραστάσεις που σκηνοθετείς σημειώνουν τεράστια καλλιτεχνική και εισπρακτική επιτυχία, με αποτέλεσμα να παίζονται τουλάχιστον επί δύο συνεχείς σαιζόν. Που οφείλεται αυτό;
Προσπαθώ να κάνω παραστάσεις με έργα που αγαπώ και όχι με ό,τι μού προτείνουν. Προσπαθώ να φτάσω στο περιεχόμενο τους, ακόμη και στην περίπτωση που με επιλέγουν και δεν τα επιλέγω εγώ… Κανένας, όταν αποφασίσει να σκηνοθετήσει ένα έργο, δεν ξεκινά με γνώμονα το αν θα επιτύχει ή όχι.
Δεν πιστεύω να στραφείς ολοκληρωτικά στη σκηνοθεσία και να χάσει το ελληνικό θέατρο έναν τόσο σπουδαίο και λαμπερό ηθοποιό;
Η σκηνοθεσία με ενδιαφέρει πολύ ως πνευματική δημιουργική διαδικασία. Είναι πολύ ενδιαφέρον να φτιάχνεις ένα μικρό σύμπαν. Θέλω να σου θυμίσω ότι όλοι οι σκηνοθέτες που θαυμάζεις σήμερα, υπήρξαν κάποτε ηθοποιοί. Ενδεικτικά σου αναφέρω τον αείμνηστο Λευτέρη Βογιατζή και τον Μιχαήλ Μαρμαρινό. Δεν θα αφήσω τη σκηνή, αλλά με ενδιαφέρει εξίσου και η σκηνοθεσία. Το ενδιαφέρον μου δεν έγκειται ποιο ρόλο θα παίξω, αλλά τί ιστορίες θα πω…
Σχόλια για αυτό το άρθρο