ΤΩΡΑ |
Να ξέρεις, δεν υπάρχει χειρότερο πράμα απ’ την ταμπέλα που σου βάζουνε. Στο τέλος, ζεις μόνο για να πληρώνεις την ταμπέλα. Τρέχεις να ξεφύγεις, θαρρείς πως καθαρίζεις κι όλο εκεί γυρνάς.
Στο νέο έργο της, η Νεφέλη Μαϊστράλη, η οποία τιμήθηκε με το βραβείο “Ελευθερία Σαπουντζή”, εμπνέεται από ένα διάσημο έγκλημα που συντάραξε την Ελλάδα στις αρχές του 20ού αιώνα, το Έγκλημα της Χαροκόπου ή Έγκλημα του αιώνα, όπως το χαρακτήρισαν οι δημοσιογράφοι της εποχής. Το 1931, ανήμερα των Θεοφανίων, στις όχθες του ποταμού Κηφισού, ξεβράζονται σακιά που περιέχουν ένα διαμελισμένο πτώμα. Η έρευνα της αστυνομίας θα υποδείξει ως ενόχους την πεθερά, τη σύζυγο, τον ξάδερφό της και την υπηρέτρια του σπιτιού. Η κοινή γνώμη συνταράσσεται, όχι μόνο από την αγριότητα του εγκλήματος, αλλά ειδικότερα από το γεγονός ότι οι βασικοί δράστες είναι γυναίκες. Η σκληρή πατριαρχική κοινωνία αδυνατεί να πιστέψει ότι μια γυναίκα –ακόμη κι αν είναι θύμα χρόνιας κακοποίησης, όπως αποδείχτηκε στη δίκη– είναι ικανή για μια τόσο φρικιαστική πράξη.
Στα χρόνια που η αγία ελληνική οικογένεια και η ιερότητα του παντοδύναμου αρσενικού είναι στοιχεία αδιαπραγμάτευτα, δυο γυναίκες σπάνε όλα τα στερεότυπα και προκαλούν το δέος στον κοινωνικό τους περίγυρο. Γίνονται σύμβολα της αγριότητας και της φρίκης και δέχονται όλα τα πυρά του προκατειλημμένου θεσμικού πλαισίου, μέσα στο οποίο κρίνονται. Τα κίνητρα της δράσης ή η αληθινή εμπλοκή τους στο έγκλημα αφήνει αδιάφορους τους συνανθρώπους τους, που σπεύδουν να τις καταδικάσουν σε θάνατο, για να ξορκίσουν ένα παρά φύσιν κακό, όπως ειπώθηκε τότε.
Στο έργο αξιοποιείται η αναγωγή των δραστών σε αρνητικά σύμβολα και επιχειρείται μια παράδοξη αναβίωση του στυγερού εγκλήματος από τις διαφορετικές υποκειμενικές οπτικές των συμμετεχόντων. Παρεμβάλλονται σκηνές που προηγούνται ή έπονται του γεγονότος, ώστε να φωτιστούν τα κίνητρα και οι πολυδιάστατες προσωπικότητες των εμπλεκομένων, με επίκεντρο την διαπραγμάτευση του ρόλου της γυναίκας-δράστη και του θεσμικού πλαισίου μέσα στο οποίο λογοδοτεί.
Το έργο Κακούργα πεθερά, εμπνευσμένο από την πραγματική ιστορία και από το ομώνυμο τραγούδι του 1931 του Ιάκωβου Μοντανάρη, επιχειρεί να φωτίσει την οριακή ψυχολογία των ανθρώπων που καταφεύγουν στη βία, έχοντας υπάρξει προηγουμένως οι ίδιοι θύματά της.
Το έργο αποτελεί προϊόν μυθοπλασίας και γράφτηκε στο πλαίσιο του Εργαστηρίου New Stages Southeast του Goethe Institute [2021-22].
Η παράσταση περιέχει σκηνές βίας, ήχο από πυροβολισμούς και γίνεται χρήση στρομποσκοπικού φωτισμού.
Οι ηθοποιοί καπνίζουν επί σκηνής για τις ανάγκες της παράστασης.
Κατάλληλη για θεατές άνω των 16 ετών.
Κείμενο – στίχοι: Νεφέλη Μαϊστράλη
Σκηνοθεσία: Θανάσης Ζερίτης
Σκηνογράφος – Ενδυματολόγος: Γεωργία Μπούρδα
Σύνθεση /μουσική επιμέλεια: Ερατώ Α. Κρεμμύδα
Κίνηση: Κατερίνα Φώτη
Σχεδιασμός φωτισμών: Σάκης Μπιρμπίλης
Φωτογραφίες/ Βίντεο: Πάτροκλος Σκαφίδας
Βοηθός σκηνοθέτη: Ελένη Τσιμπρικίδου
Παίζουν:
Πεθερά: Ελένη Ουζουνίδου
Νύφη: Εριέττα Μανούρη
Υπηρέτρια: Νεφέλη Μαϊστράλη
Γαμπρός: Γιώργος Παπανδρέου
Ανιψιός: Ιώκο Ιωάννης Κοτίδης
Kάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00 έως τις 13 Φεβρουαρίου
Διάρκεια: 90’
ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ: Γενική είσοδος 18€, Μειωμένο (Άνεργοι, Φοιτητές, ΑΜΕΑ, άνω των 65) 15€
Προπώληση: https://www.more.com/theater/kakourga-pethera/
Σχόλια για αυτό το άρθρο