Λαμπυρίσματα: Πρώτες φωτογραφίες

Μία ιστορία για το (δεύτερο) τέλος μιας σχέσης. Για τα συναισθηματικά ίχνη που αφήνουμε πίσω μας και μας κάνουν αυτό που είμαστε.

ΣχετικάΆρθρα

Η Weirdwave στις 15 Μαΐου παρουσιάζει στα σινεμά την ταινία της Πιλάρ Παλομέρο Λαμπυρίσματα με ηρωίδα μια γυναίκα που ξαναζεί το παρελθόν με τον πρώην άντρα της, όταν η κόρη τους της ζητά να τον φροντίσει. H ταινία απέσπασε το βραβείο καλύτερης γυναικείας ερμηνείας στο Φεστιβάλ του Σαν Σεμπαστιάν.

ΥΠΟΘΕΣΗ

Η ζωή της Iζαμπέλ παίρνει μια απροσδόκητη τροπή όταν η φοιτήτρια κόρη της Mανταλέν, που ζει σε άλλη πόλη, της ζητά να επισκέπτεται τακτικά τον Ραμόν, τον πρώην σύζυγό της, ο οποίος είναι άρρωστος.

Μετά από δεκαπέντε χρόνια χωρισμού και αποξένωσης, η Ιζαμπέλ, που έχει ξαναφτιάξει τη ζωή της, βλέπει στο πρόσωπο του πρώην της έναν άγνωστο και αρχίζει να ξαναζεί και πάλι στο μυαλό της όλες τις πικρίες και τις μνησικακίες που νόμιζε ότι είχε ξεπεράσει. Ωστόσο, στην πορεία, η συναναστροφή με τον Ραμόν στην πιο ευάλωτη στιγμή του, θα της επιτρέψει να δει την αποτυχία τους με άλλα μάτια και να επικεντρωθεί στο παρόν της ζωής της.

Η βραβευμένη με Goya σκηνοθέτις επιστρέφει με μια συγκινητική ιστορία για τις οικογενειακές σχέσεις που βασίζεται στο βραβευμένο βιβλίο «A Heart Too Big» της Eider Rodríguez.

Η Πιλάρ Παλομέρο, εξετάζει, με λεπτότητα αλλά σε βάθος, την σύνθετη λειτουργία της μνήμης και του ανθρώπινου ψυχισμού, εστιάζοντας στα συναισθηματικά ίχνη που αφήνουμε πίσω μας και που, εν τέλει, μας κάνουν αυτό που είμαστε.

Μέσα από μια χαμηλότονη και συγκινητική αφήγηση, στην οποία κυριαρχεί το βλέμμα της εκπληκτικής πρωταγωνίστριας Πατρίθια Λoπέθ Αρναΐθ, η ταινία μιλά για την διαχείριση της απώλειας. Κι όχι μόνο για το αναπόδραστο τέλος μετά από μία ανίατη ασθένεια, αλλά και για το τέλος μιας σχέσης. Για το πώς ο χρόνος μετά από έναν χωρισμό, με καταλύτη μια σοβαρή αρρώστια,μπορεί να λειτουργήσει ως ένα φίλτρο που αφήνει να κατακάτσει τελικά μέσα μας μόνο ό,τι θετικό εισπράξαμε κάποτε από τησχέση αυτή:ένα παιδί ή/και όλα όσα αγαπήσαμε κάποτε σε έναν άνθρωπο που υπήρξε κομμάτι της ζωής μας.

Το βλέμμα της Αρναϊθ τα λέει όλα, χωρίς περιττά λόγια: οι στιγμές της πίκρας αλλά και της εφήμερης ευτυχίας, η προσπάθεια να αποχαιρετήσουμε όσο καλύτερα μπορούμε τον αγαπημένο μας, η αδιάρρηκτη σχέση πατέρα-κόρης, η συνειδητοποίηση του τι ήταν και τι δεν θα είναι ποτέ πια για μας ένας άνθρωπος, η ικανότητα μας για ανιδιοτελή αλληλεγγύη.

Μία ταινία γυρισμένη με ευαισθησία, ειλικρίνεια και απλότητα, που μιλά στην καρδιά του θεατή για όσα πραγματικά έχουν σημασία στη ζωή.

“Ένα έντονο, ζεστό και τέλειο εγκώμιο της ευθραυστότητας μας”★★★★,El Mundo