ΤΩΡΑ |
Aυτές τις ημέρες δοκιμάζεται η προσαρμοστικότητά μας. Από τη φύση μου είμαι αισιόδοξη έτσι από χθες προσπαθώ να περάσω όσο ωραιότερα μπορώ αυτές τις λίγες ημέρες πριν το lockdown της Τρίτης που θα μου στερήσει για λίγο χρόνο τη γιόγκα μου, καφέ και φαγητό με φίλους. Last but not least το θέατρο. Δεν πρόλαβα να δω το “Τρίτο Στεφάνι” γιατί είναι και sold out αλλά η Άννα Βίσση με τον Χρύσανθο Πανά που πρόλαβαν και πήγαν χθες ήταν ενθουσιασμένοι και κατασυγκινημένοι. Κάτσαμε στο Αthenee για λίγο και στο τέλος της παράστασης του Παλλάς, πέρασε από μπροστά μας το πραγματικά εκλεκτό cast – Mαρία Καβογιάννη, Μαρία Κίτσου, Καλλιρόη Μυριαγκού, Γιώργος Ψυχογιός και Ορνέλα Λούτη. Ήταν μία μικρή αναλαμπή όπως παλιά αλλά με μάσκες.
Την Μαρία Καβογιάννη την απόλαυσα πριν λίγες ημέρες στο Πήλιο. Προλάβαμε να κάνουμε μία μυθική βουτιά στο Καλαμάκι και φάγαμε στο Αλώνι, στις Μηλιές. Εκεί έχει παραμείνει η πιο τυχερή Τάνια Τσανακλίδου. Στην εξοχή η ζωή παραμένει χαρισάμενη. Αλλά πάντα με προσοχή.
Όλο και περισσότεροι φίλοι κολλάνε και πραγματικά δεν έχεις όρεξη, να περάσεις όλη αυτή την ταλαιπωρία που μπορεί να καταλήξει σε εφιαλτικό σενάριο. Μάσκες παντού. Η φίλη μου η Πάτι από το Χονγκ Κονγκ μου έστειλε δώρο μάσκες μίας χρήσης με σχέδια και καμουφλάζ. Τις μπλε τις νοσκοκομειακές τις έχουν ξεπεράσει, μου είπε!
Έτσι φόρεσα μία μαύρη κομψή, στη Νέα Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου για να δω τη γενική πρόβα του “Σ Έσάς που με ακούτε”, της Λούλας Αναγνωστάκη σε σκηνοθεσία του Αλέξανδρου Αβρανά. Ο άνθρωπος είναι genius. Προφανώς το έργο το πήρε και το έκανε φύλλο και φτερό. Το έφερε στο σήμερα -μπορεί και στο μέλλον- και για 90 λεπτά σε πάει πάνω κάτω με ένα διασκευασμένο έργο, που ξεφεύγει από τα κλισέ, έχει σασπένς ταινίας, κινηματογραφικό ήχο, υπέροχα σκηνικά και κοστούμια. Το φόρεμα της Ελένης Ρουσσινού είναι έπος. Και πάλι μετά την παράσταση καταλήξαμε στον πεζόδρομο της Βουκουρεστίου με τον Αλέξανδρο, την ωραία Ελένη, την Υακίνθη και τον Γιώργο.
Πονάει η καρδιά μου για την εστίαση και για τα μαγαζιά που πληρώνουν την ανευθυνότητα των άλλων.
Ανθρώπους σαν τον φίλο μου τον Χρύσανθο Πάνα που με μεγάλη ασφάλεια και όλα τα απαραίτητα μέτρα, μας χάριζε ώρες ανεμελιάς στο κέντρο της Αθήνας στο υπέροχο μαγαζί του. Δυστυχώς τον πήραν στο λαιμό τους οι κλασικοί φανς της αρπαχτής, με τους χορούς και τα τσιφτετέλια. Τα γλέντια στις πλατείες..
Πονάει η καρδιά μου και για το θέατρο και για την άθληση αλλά θα κάνουμε υπομονή και ο ουρανός μας παραμένει γαλανός. Μία ωραία ημέρα για περπάτημα. Και στις 12, έτσι όπως τα έχει πει η Βίσση θα είμαστε σπίτι.. στα χρόνια της υπομονής. Θα βρούμε τρόπους να ξεχαστούμε και θα περάσει και αυτό!
Σχόλια για αυτό το άρθρο