ΤΩΡΑ |
Πενήντα χρόνια αδιάκοπης, ευλαβικής προσφοράς στο θέατρο! Η Λυδία Κονιόρδου, δεν υπήρξε απλώς μια σπουδαία ηθοποιός- είναι μια ζωντανή κιβωτός μνήμης, ψυχής και τέχνης. Μια κορυφαία τραγωδός-ιέρεια της τραγωδίας- κυρία του ελληνικού θεάτρου που με τη μοναδική της εκφραστικότητα και την υποκριτική της αλήθεια, υπηρέτησε τον λόγο με αυταπάρνηση, χαρίζοντας στο κοινό ερμηνείες που σημάδεψαν γενιές. Πάντα ανήσυχη, με μια αέναη διάθεση για ανανέωση δεν δίστασε να πει το ”ναι” σε νέες συνεργασίες με σύγχρονους δημιουργούς, επιλέγοντας να συμπορευτεί με τον ευρηματικό και ευφάνταστο σκηνοθέτη- ηθοποιό Χρήστο Σουγάρη στο έργο ”Ελένη, Η δίκη μιας πόρνης” του σημαντικού Ισπανού συγγραφέα Μιγκέλ Ντελ Άρκο. Στο πρόσωπο της Ελένης, η Κονιόρδου αναγνωρίζει μια γυναίκα- σύμβολο που αν και γεννημένη στο μύθο, θα μπορούσε στις μέρες μας να καταγγείλει με γενναιότητα τις παθογένειες της εποχής- θύμα και σύμβολο μαζί. Μια νέα, αφοπλιστικά σύγχρονη ανάγνωση που συνομιλεί με την τραγωδία, αλλά ξεπερνά τα όριά της. Η ίδια βαθιά συνδεδεμένη με το αρχαίο δράμα, ήθελε να μιλήσει ξανά μέσα από το μύθο. Κι όμως, δεν δίστασε να ακολουθήσει και έναν άλλον δρόμο, εκείνον της τηλεόρασης, όταν την προσέγγισε ο Ανδρέας Γεωργίου με μια πρόταση που δεν μπορούσε να αγνοήσει: το ρόλο της στο ιδιαίτερα δημοφιλές σίριαλ ”Η γη της ελιάς”. Με την ίδια ακεραιότητα και δύναμη μεταφέρει την αύρα της τραγωδίας στο σύγχρονο αφήγημα, με τρόπο που μόνο εκείνη γνωρίζει. Η Λυδία Κονιόρδου παραμένει σήμερα όρθια και φωτεινή με το βλέμμα στραμμένο στο μέλλον, επιβεβαιώνοντας πως οι μεγάλες καλλιτέχνιδες δεν αποσύρονται- μεταμορφώνονται και συνεχίζουν να εμπνέουν!
-Δεν σας έλειψε το θέατρο τόσα χρόνια;
Όταν μου έγινε η πρόταση πριν από 5 χρόνια για να συμμετέχω στη ‘’ Γη της ελιάς’’, είχα ήδη διανύσει 50 χρόνια σχεδόν αποκλειστικής απασχόλησης με το θέατρο , τη σκηνοθεσία και τη διοικητική δουλειά σε ΔΗΠΕΘΕ, στο Υπουργείο Πολιτισμού, καθώς και την αδιάκοπη παιδαγωγική δουλειά στη διδασκαλία σε σχολές και σεμινάρια στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Αισθάνθηκα ότι είχε έρθει η ώρα να δοκιμάσω και την τέχνη της υποκριτικής μπροστά στην κάμερα , στην τηλεόραση ή στο σινεμά που είχα κάνει πολύ λίγο στο παρελθόν. Άλλωστε, παράλληλα, με την τηλεόραση έκανα στα κενά που είχα και μια παράσταση στη Νέα Υόρκη στηριγμένη επάνω στις ‘’Τρωάδες’’ που πήγε εξαιρετικά! Επίσης, πέρυσι το καλοκαίρι συμμετείχα με τον ρόλο του Πελάσγου στις ‘’Ικέτιδες’’ του Αισχύλου με το Θέατρο Τέχνης στην Επίδαυρο και σε περιοδεία. Επομένως, δεν μπορώ να πω ότι αποχωρίστηκα πλήρως από το θέατρο. Βέβαια,η τηλεόραση ήταν για εμένα ένα νέο πεδίο και αφοσιώθηκα σε αυτό.
–Τι σας έκανε να πείτε το ”ναι” για να πρωταγωνιστήσετε στο έργο Ελένη Η δίκη μιας πόρνης” του Μιγκέλ Ντελ Άρκο; Ο ρόλος, ο σκηνοθέτης ή ο συγγραφέας;
Ο Χρήστος Σουγάρης μου πρότεινε το έργο. Το βρήκα με πολλές αρετές και ενδιαφέρον για ένα σύγχρονο ευαίσθητο κοινό. Με τις συζητήσεις μας επάνω στο έργο ένιωσα ότι μπορούμε να συνεργαστούμε παρόλο που δεν ήξερα τη δουλειά του. Συμπορευτήκαμε δημιουργικά, καθώς και με τον Μπάμπη Παπαδόπουλο που συνέθεσε τη μουσική του έργου, που έτσι απέκτησε μια μουσική ποιητική δομή και συμμετέχει ο ίδιος ζωντανά στη σκηνή και ως μουσικός αλλά και ως σκηνική παρουσία.
-Κατά τη γνώμη σας, η Ελένη ήταν απενοχοποιημένη για τα δεινά που προκάλεσε με την αφορμή του Τρωικού Πολέμου, όπως θέλει να την παρουσιάσει ο Ισπανός σημαντικός σύγχρονος συγγραφέας στο έργο του;
Στη συνείδηση του κόσμου έχει περάσει η άποψη της ιστορίας που έχει χρεώσει στην Ελένη την κήρυξη του μεγάλου Τρωϊκού πολέμου της εποχής. Ο αρχαίος φιλόσοφος Γοργίας στο κείμενο του ’’ Ελένης εγκώμιον’’ είναι ο μόνος που υπερασπίζεται την Ελένη. Επίσης, η Σαπφώ την υμνεί σαν σύμβολο της γυναίκας που παραδίδεται στον έρωτα. Στο έργο ο συγγραφέας δίνει, ίσως για πρώτη φορά τον λόγο στην ίδια την Ελένη να υπερασπιστεί τον εαυτό της, να αφηγηθεί την ιστορία της από παιδί, με τη βάναυση κακοποίηση και εκμετάλλευση της ομορφιάς της από ένα πατριαρχικό περιβάλλον. Ακόμη, αποκαλύπτει την υποκρισία που καλύπτει μια επεκτατική και ληστρική πολιτική των Ελλήνων που την χρησιμοποίησαν σαν άλλοθι για να αρπάξουν τον πλούτο της Τροίας , να ελέγξουν τα στενά του Ελλησπόντου, να αφανίσουν όσους ήταν αντίθετοι στην ωμή βία που εξασκούσαν. Η Ελένη μας βάζει στο κέντρο της προσοχής μας το ερώτημα ´Πως γράφεται η Ιστορία;’ Πάντα από τους ισχυρούς… Ενώ, γενεές επί γενεών κοριτσιών , γυναικών, αδύναμων ανθρώπων έχουν στερηθεί το δικαίωμα να πουν τη δική τους ιστορία με τα δικά τους λόγια. Η Ελένη, λοιπόν, στο έργο αυτό, στη δίκη που δημιουργεί η ίδια στη σκηνή, μιλάει με επιχειρήματα εξ ονόματος όλων αυτών, όχι μόνο για τον εαυτό της.
Σε ένα ιδιαίτερο θέατρο στο θέατρο μας εμφανίζει στη σκηνή τα πρόσωπα που επηρέασαν τη ζωή της, την αδελφή της Κλυταιμνήστρα, τον Τυνδάρεω, τον Δία, τον Έκτορα, τον Μενέλαο, την Εκάβη, την Άτη, και βέβαια τον Πάρη. Η Ελένη στηλιτεύει τις δικαιολογίες που βρίσκουν οι ισχυροί της γης για να δικαιολογήσουν τα εγκλήματα πολέμου που διαπράττουν προκειμένου να κατακτήσουν εδάφη και να αρπάξουν τον πλούτο τους. Δεν μπορώ να μην θυμάμαι τη γελοία δικαιολογία για πυρηνικά στο Ιράκ που αποδείχθηκαν ανύπαρκτα. Κανένας όμως δεν τιμωρήθηκε, που διέλυσε μια χώρα, οδήγησε ένα λαό στη δυστυχία. Το ίδιο έγινε με τη Λιβύη, το ίδιο γίνεται τώρα με τη Γάζα που οδηγείται φρικτά ένας λαός στην εξόντωση με βόμβες και με λιμοκτονία. Ακόμη έρχεται μέσα από το έργο στο μυαλό μας όλες οι περιπτώσεις βιασμού συστηματικού κοριτσιών και αγοριών, η κακοποίηση των γυναικών και των αδύναμων, όπως και οι γυναικοκτονίες. Το έργο μιλά για όλα αυτά, αλλά με έντονο το πνεύμα του σαρκασμού και του χιούμορ μπροστά στο παράλογο και την υποκρισία.
–Πώς είναι ο Χρήστος Σουγάρης ως σκηνοθέτης;
Ο Χρήστος είναι ένας μεθοδικός σκηνοθέτης , με ενδιαφέρουσες ιδέες , προσοχή στη λεπτομέρεια και ανοιχτός στη συνεργασία. Σέβεται τους συνεργάτες του. Ως ηθοποιός ο ίδιος καταλαβαίνει τη λειτουργία του ηθοποιού και αυτό είναι πολύ σημαντικό!
-Σας ιντριγκάρει να συνεργάζεστε με τη νέα γενιά των δημιουργών;
Σίγουρα μου αρέσει να συναντιέμαι με νεότερους σκηνοθέτες . Επί κάποια χρόνια είχαμε εξαιρετικές συνεργασίες επάνω σε πολύ απαιτητικά κείμενα με τον Κωνσταντίνο Χατζή, νεότερο σκηνοθέτη. Προσπαθώ να παρακολουθώ τη δουλειά των νεότερων σκηνοθετών και των αναζητήσεων τους.
-Τι ζητά η ψυχή σας προσωπικά και επαγγελματικά από εδώ και στο εξής;
Αυτό που έκανα πάντα! Να υπηρετώ ένα θέατρο που έχει ένα βαθύτερο νόημα για τις ψυχές των θεατών, που αφυπνίζει συνειδήσεις, δίνει τροφή για σκέψη και προβληματισμό. Γι’ αυτό δημιουργήθηκε το θέατρο σαν πυλώνας της δημοκρατίας. Δεν με αφορά καθόλου το θέατρο που είναι διακοσμητικό ή ρηχή προπαγάνδα ή αποκοιμίζει τους θεατές με κάτι που την επόμενη το έχουν ξεχάσει… Το θέατρο είναι πυξίδα για τη ζωή μας , προσωπική και συλλογική, και αν χαθεί θα είμαστε σαν σκόρπια κοπάδια που χάσανε το δρόμο τους και τη συνοχή τους…
-Τι σας κέρδισε στο σίριαλ ”Η γη της ελιάς” και αποφασίσατε να συμμετάσχετε στο πρωταγωνιστικό cast;
Με κέρδισε η ευγένεια και η ειλικρίνεια του Αντρέα Γεωργίου, το γεγονός ότι επισκέπτομαι συχνά την Κύπρο που υπεραγαπώ και η ομάδα των συνεργατών του με τους οποίους είμαστε ήδη σαν οικογένεια.
–Ποια είναι τα θεατρικά και τηλεοπτικά σας σχέδια για τη χειμερινή σεζόν;
Θα συνεχίσω τη συμμετοχή μου στη ‘’Γη της Ελιάς’’, καθώς και στην ‘’Όμορφη Πόλη’’ με τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη.
Σχόλια για αυτό το άρθρο