ΤΩΡΑ |
Από τις ηθοποιούς που είναι ξεχωριστές τόσο για τις ερμηνείες της στο θέατρο, την τηλεόραση και τον κινηματογράφο όσο και για το ήθος και τη στάση ζωής τους. H εξαιρετική Μαίρη Χήναρη, αν και έχει παίξει σε πολλές τηλεοπτικές σειρές μέσα από τις οποίες έγινε γνωστή στο ευρύ κοινό και έχει στο ενεργητικό μια ουσιαστική πορεία στο θέατρο δεν το διατυμπάνισε ποτέ… Όπως επίσης, δεν προκάλεσε ποτέ, δεν δημιούργησε θόρυβο γύρω από το όνομά της, δεν απασχόλησε χωρίς λόγο τον Τύπο και δεν ανήκε ποτέ σε παρέες και αυλές. Επιζητεί και αναζητεί πάντα την πρόοδο και την εξέλιξη στο λειτούργημά της και βαδίζει σε ποιοτικά μονοπάτια, όπου αναδεικνύεται το ταλέντο της! Τη φετινή σεζόν συμπρωταγωνιστεί στην παράσταση που δεν πρέπει να χάσετε -συνεχίζεται για δεύτερη σεζόν- ”Η λέξη πρόοδος στο στόμα της μητέρας μου ηχούσε πολύ φάλτσα ”του Ματέι Βισνιέκ στο θέατρο Μπέλλος σε σκηνοθεσία της ζηλευτής Αικατερίνης Παπαγεωργίου- σκηνοθετικό φαινόμενο για το νεαρό της ηλικίας της. Η υποδειγματική ηθοποιός που ποιεί ήθος, Μαίρη Χήναρη από το Α ως το Ω.
Αποτίμηση καλλιτεχνικής πορείας: Είναι βαρύ για έναν καλλιτέχνη να του ζητάς κάνει αποτίμηση της πορείας του. Ποιος είναι ευχαριστημένος με τον εαυτό του, ποιος δεν θεωρεί ότι θα μπορούσε να κάνει κάτι περισσότερο; Στην καριέρα μου είχα πολλές καλές συνεργασίες, με σπουδαίους σκηνοθέτες και ηθοποιούς, έκανα ωραίες δουλειές και στο θέατρο και στην τηλεόραση για τις οποίες είμαι υπερήφανη. Σίγουρα, όμως, ήθελα περισσότερα. Προτιμώ, να αποφεύγω τις αποτιμήσεις και να κοιτώ μπροστά, στην επόμενη δουλειά που θα κάνω.
Βία: Η βία, προϊόν κατά τη γνώμη μου της κοινωνικής ανισότητας, και η αντιμετώπισή της είναι από τα κύρια θέματα στα οποία έχει να δώσει απάντηση η Ευρώπη σήμερα. Το θέμα της βίας εντός της κοινωνίας το πραγματεύεται ο Βίσνιεκ στο έργο του με τρόπο αμείλικτο αποκαλύπτοντας τις πηγές της. Ο τίτλος του έργου, «Η λέξη πρόοδος στο στόμα της μητέρας μου ηχούσε πολύ φάλτσα», είναι πρόδηλος της θέσης που εκφράζει ο συγγραφέας.
Γυναικοκτονίες: Αν με ρωτάτε για την νομική αναγνώριση του όρου, συμφωνώ απολύτως με αυτήν. Είναι βασικό κατ’ αρχάς να ονομάσουμε το πρόβλημα. Αν δεν του δώσουμε όνομα δεν έχει υπόσταση. Πρέπει να αναγνωριστεί και νομικά και να παραδεχτεί η κοινωνία ότι, η Καρολάιν, η Γαρυφαλλιά, η Κυριακή και τόσες άλλες βρήκαν το θάνατο από τα χέρια των συντρόφων τους γιατί ήταν γυναίκες. Θεωρώ τις γυναικοκτονίες ένα από τα πιο ανησυχητικά σημεία της εποχής μας, μιας εποχής ταχύτατης επιστροφής στη βαρβαρότητα.
Διακριτός: Είναι πολλοί οι άνθρωποι που θαυμάζω για την προσωπικότητα και το έργο τους. Όμως, νομίζω ότι εκείνοι που αξίζουν περισσότερο τον θαυμασμό μας είναι οι μη προβεβλημένοι από τα μέσα, οι μη διάσημοι, γιατί αυτοί εργάζονται πέρα από τα φώτα της δημοσιότητας με αφοσίωση και ανιδιοτέλεια. Για παράδειγμα, δραστηριοποιούμαι στον σύλλογο Κ.Ε.Φ.Ι. ένα σύλλογο που ίδρυσε η Ζωή Γραμματοπούλου, μια γυναίκα που έκανε τον πόνο για την απώλεια του παιδιού της από τον καρκίνο, πηγή προσφοράς στους υπόλοιπους καρκινοπαθείς. Μια γυναίκα ακούραστη που δεν “κάθισε στο σπίτι να πενθήσει τον γιο της”, όπως κάποιοι θεωρούν σωστό, αλλά καθημερινά μαζί με τα μέλη του συλλόγου δίνει λύσεις και ανακουφίζει ανθρώπους που ειδικά σήμερα αντιμετωπίζουν πολύ αντίξοες συνθήκες στη μάχη με την αρρώστια…
Έριδα: Η έριδα είναι το αντίθετο της αρμονίας, και η αιτία για πολλά δεινά της ανθρωπότητας από καταβολής του κόσμου. Όπως λέει και ο Harrari ίσως η ανθρωπότητα να διανύει ακόμα το στάδιο της βαρβαρότητας και ακόμα να μην έχει ωριμάσει ώστε να αποβάλλει την έριδα.
Ζωή: Ζω την κάθε μέρα σαν να είναι η τελευταία, απολαμβάνω στιγμές. Έχοντας βιώσει το φόβο του θανάτου από νεαρή ηλικία έμαθα να εκτιμώ βαθιά το αγαθό ότι είμαι ζωντανή και είμαι καλά. Ως ακτιβίστρια προσπαθώ να μεταδίδω δύναμη και πίστη για τη ζωή στους ανθρώπους γύρω μου.
Η λέξη πρόοδος στο στόμα της μητέρας μου ηχούσε πολύ φάλτσα: Πρόκειται για ένα συγκλονιστικό κείμενο, κατά την άποψή μου ένα από τα πιο σπουδαία κείμενα της σύγχρονης ευρωπαϊκής δραματουργίας, καθώς κάνει διάλογο με μια μακρά δραματική παράδοση υιοθετώντας ένα εντελώς σύγχρονο στυλ. Είναι η δεύτερη φορά που παίζω τον ρόλο της μάνας στο έργο αυτό. Τον ρόλο αυτόν τον έχω αγαπήσει πολύ. Η σκηνοθετική ματιά είναι αρκετά διαφορετική στην παράσταση αυτή της Αικατερίνης Παπαγεωργίου. Αυτό είναι μια πρόκληση για κάθε ηθοποιό , να προσεγγίσει αλλιώς τον ίδιο ρόλο.
Θέατρο: Νομίζω ότι κάθε ηθοποιός λατρεύει ιδιαίτερα το θέατρο και το θεωρεί το κύριο αντικείμενο της δουλειάς του. Η μοναδική επαφή του ηθοποιού με το κοινό σε συνδυασμό με την ανεπανάληπτη και θνησιγενή φύση της παράστασης το καθιστούν ένα αξεπέραστο είδος τέχνης. Κι ας μην ξεχνάμε ότι το θέατρο είναι από τα τελευταία είδη τέχνης που βιώνεται αποκλειστικά συλλογικά, από τα τελευταία είδη τέχνης με κοινωνικό ρόλο. Πιστεύω ακράδαντα στην κοινωνική δύναμη και αποστολή του θεάτρου. Φέτος έχω την χαρά να συμμετέχω σε δύο παραστάσεις, “Η λέξη πρόοδος στο στόμα της μητέρας μου ηχούσε πολύ φάλτσα” σε σκηνοθεσία Αικατερίνης Παπαγεωργίου και στην “Και επότισαν αυταίς μέλαιναν χολήν” σε σκηνοθεσία Μαίης Σεβαστοπούλου.
Ισορροπία: Οι προκλήσεις της ζωής είναι πάμπολλες και η αποτελεσματικότερη διαχείρισή τους είναι θέμα ισορροπίας, δηλαδή της ικανότητας να ιεραρχούμε τις προτεραιότητές μας και να ελέγχουμε τα συναισθήματά μας. Προσπαθώ όσο μπορώ να διατηρώ τις ισορροπίες μου.
Κακοποιήσεις (ανθρώπων-ζώων): Η αρχή μου είναι ”να μην κάνω στους άλλους ό,τι δεν μου αρέσει να μου κάνουν”. Πάντα σκέπτομαι “αν ήμουν εγώ στη θέση τους;” και τα ζωάκια είναι ανήμπορες ψυχές απέναντι στη βαρβαρότητα κάποιων.
Λάθη: Δεν ξέρω τι ακριβώς είναι λάθος. Λανθασμένη χαρακτηρίζεις μια πράξη ή επιλογή μόνο εκ των υστέρων, κάνοντας απολογισμό μιας πορείας. Όμως ουσιαστικά και η πορεία θα μπορούσε να εξελιχθεί αλλιώς, επομένως όλα δεν είναι πολύ σχετικά;
Ματέι Βίζνιεκ: Ένας από τους σημαντικότερους συγγραφείς της γενιάς του. Και ένας διανοούμενος της γενιάς του. Είχα την τύχη να τον γνωρίσω.
Νοσταλγία: Προτιμώ, ως αισιόδοξος άνθρωπος που είμαι, να σχεδιάζω και όχι να αναπολώ. Πάντα ανυπομονώ για την επόμενη δουλειά, δεν αναπολώ την προηγούμενη. Και στη ζωή μου το ίδιο κάνω. Νομίζω ότι είναι χαρακτηριστικό του καλλιτέχνη αυτό.
Ξένοι: Οι άνθρωποι στην κοινωνία μας αντιλαμβάνονται τον διπλανό τους ως ξένο κι αδιαφορούν για τις ανάγκες του και τα προβλήματά του. Αυτό έχει πάρει διαστάσεις απανθρωπιάς με την έξαρση του προσφυγικού και του μεταναστευτικού στην Ευρώπη. Η ηρωίδα που υποδύομαι στο έργο του Βίσνιεκ είναι πρόσφυγας στην ίδια της τη γη.
Ομαδικότητα: Πλέον οι ομάδες είναι φατρίες, συνασπισμός ατόμων απέναντι και εναντίον των άλλων, και η ομαδικότητα έχει εκφυλιστεί σε οπαδικότητα. Το πνεύμα ομαδικότητας έχει χαθεί στην εποχή μας. Ευτυχώς στη δουλειά μας απαιτείται η επένδυση στον άλλον. Τίποτα στην τέχνη μας δεν γίνεται αν δεν συνεργαστούμε και δεν λειτουργήσουμε ομαδικά. Κι αυτός είναι ένας από τους λόγους που αγαπώ τη δουλειά μου.
Πόλεμοι: Το έργο του Βίσνιεκ παρουσιάζει χωρίς περιστροφές πώς ο πόλεμος φέρνει στην επιφάνεια την ανθρώπινη ωμότητα, αποχαλινώνει την επιθυμία εκμετάλλευσης. Είναι ένα βαθιά αντιπολεμικό έργο, με συμπόνια στον άνθρωπο ως θύμα της βίας του πολέμου. Ο πόλεμος στην πρώην Γιουγκοσλαβία ήταν ένα ιστορικό γεγονός, αλλά το έργο του Βίζνιεκ υπερβαίνει αυτήν, και με τρόπο σκληρό μα και ποιητικό συνάμα μιλά για κάθε πόλεμο. Και μας αφορά καθώς νιώθουμε τη φλόγα του πολέμου να μας πλησιάζει.
Ρόλοι: Στη ζωή όλοι παίζουμε ρόλους. Το ρόλο της μάνας, της αδελφής, της κόρης, του καλού του κακού… Όταν αυτός ο ρόλος μεταφέρεται στη σκηνή με την αλήθεια της ζωής, είναι υπέροχο.
Συμφέροντα (παγκόσμια): Ζούμε σε μια παρηκμασμένη δημοκρατία, όπου τα κέντρα εξουσίας βρίσκονται πολύ μακριά από τον πολίτη, ο οποίος πλέον είναι απλώς υπήκοος, και αδιαφορούν για τις ανάγκες του, ακόμα και για την επιβίωσή του. Τα κέντρα αυτά οικονομικής και πολιτικής εξουσίας οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια την ανθρωπότητα στο τέλμα και τον όλεθρο. Παρά την αισιόδοξη φύση μου, σε αυτό το θέμα, έχω ελάχιστες ελπίδες, όπως νομίζω οι περισσότεροι από μας .
Τηλεοπτικές σειρές (φετινή συμμετοχή): Βρίσκομαι σε συζητήσεις για κάποιες τηλεοπτικές δουλειές, αλλά τίποτα δεν είναι ακόμα οριστικό.
Υπερρεαλισμός: Ζούμε σε εποχή σουρεάλ. Οι λογικές αντιφάσεις κυριαρχούν στη ζωή μας. Ό,τι μας περιστοιχίζει σήμερα (καταστροφή του περιβάλλοντος, “μετάβαση στην πράσινη ενέργεια”, πόλεμοι, άνοδος της ακροδεξιάς, ρητορική των πολιτικών περί δικαίου και ελευθερίας, απληστία του κεφαλαίου, αύξηση παγκόσμιας φτώχειας, κ.ά.) προσκρούουν στη λογική.
Φροντίδα: Είναι χαρά μου και θεωρώ ανθρώπινο καθήκον μου να φροντίζω. Γι’ αυτό και είμαι ακτιβίστρια.
Χυδαιότητες: Με ενοχλεί η χυδαιότητα των Μ.Κ.Δ. Με εξοργίζει η χυδαιότητα των πολιτικών. Με απογοητεύει η χυδαία συμπεριφορά των ανθρώπων στον δρόμο. Όπως λέει και η Μπλανς Ντιμπουά “θέλω στη ζωή μου ομορφιά “
Ψυχή: Πιστεύω ότι καθένας μας αποτελείται από ύλη και ενέργεια. Η ενέργεια δεν χάνεται. Δεν ξέρω αν αυτό είναι η ψυχή. Ο Βίσνιεκ είναι κατηγορηματικός ότι υπάρχει ψυχή που πλανιέται ανάμεσά μας μετά θάνατον. Είναι παρήγορη η άποψή του.
Ωραίες συνεργασίες: Όπως είπα και προηγουμένως είχα την τύχη να συνεργαστώ με πολλούς και σημαντικούς ανθρώπους. Δεν θέλω και δεν μπορώ να ξεχωρίσω κάποιες συγκεκριμένες, γιατί κινδυνεύω να φανώ άδικη με άλλες. Η μνήμη, ξέρετε είναι αναξιόπιστη συχνά, αλλοιώνει, ξεθωριάζει όσα ζήσαμε κι όσα κάναμε.
Σχόλια για αυτό το άρθρο