ΤΩΡΑ |
Η καινούργια ταινία είχε δυστοκία πράγμα που για τον δρ ΤΑΖ μεταφράστηκε σε βαρεμάρα αν και χόρεψε σε δυο τρεις σκηνές.
Τι ακριβώς να γράψεις για μια ταινία που μολονότι δεν είναι ταινία αλλά ένα κακοραμμένο πάτσγουορκ καταφέρνει το σκοπό της; Δηλαδή να σε διασκεδάσει. Ναι, πετυχαίνει το σκοπό της αλλά αυτό δεν αλλάζει το ότι είναι ατσούμπαλα γυρισμένη, χωρίς σενάριο ουσιαστικά και φανερά φτιαγμένη για να πεις σε έναν χωρίς λόγο ύπαρξης ρόλο «θεά η Σερ». Ακόμα και η αίσθηση του καλοκαιριού απουσιάζει σε μια θεατρική επιλογή εστίασης στο ανακαινισμένο ξενοδοχείο που είναι το κέντρο των δρώμενων και όχι στη θάλασσα ή στους εξωτερικούς χώρους που ενώ υποτίθεται ότι βρίσκονται στην Ελλάδα, είναι στις Δαλματικές ακτές.
Ευτυχώς παίρνει τα ηνία η πάντα ξεσηκωτική μουσική των Abba που όμως κι εδώ φαίνεται να έχει εξαντληθεί στην πρώτη ταινία και να μένουν κάτι δευτεράντζες επιτυχίων συν επαναλήψεις από το πρώτο soundtrack. H ταινία ξεκινάει με την απόφαση της Σόφι να ανακαινίσει το ξενοδοχείο της μητέρας που έχει πλέον πεθάνει. Κι από ‘κει και πέρα βλέπουμε ένα πρίκουελ και ένα σίκουελ. Πρίκουελ παρακολουθώντας τη ζωή της Σόφι πριν φτάσει στην Ελλάδα και σίκουελ από τη στιγμή που αποφασίζει να αναλάβει το ξενοδοχείο, με τα ερωτικά της μπερδέματα και μια μη αναμενόμενη εγκυμοσύνη. Στο νησί για τα εγκαίνια, φτάνουν όλοι οι ηρωες του πρώτου φιλμ, οι φιλενάδες της Ντόνα αλλά και οι τρεις μπαμπάδες, γίνεται ένα εκρηκτικό πάρτι, αποθεώνεται η Σερ, εμφανίζεται και για 5 λεπτά η Μέριλ Στριπ κι αυτό ήταν όλο.
Υπάρχει χρώμα και καλή διάθεση όμως όλα αυτά τα ξαναείδες πολύ καλύτερα νομίζω πριν από 10 χρόνια στην πρώτη ταινία. Η ταμειακή μηχανή όμως είναι αδίστακτη και έκρινε πως είναι καιρός να επαναληφθούν οι εισπράξεις των 622 δολλαρίων της πρώτης ταινίας. Προσωπικά δεν το βλέπω κι αυτό επειδή είναι έκδηλη η πρόθεση των παραγωγών να γυρίσουν όπως όπως ένα φιλμ για να ξαναγεμίσει το ταμείο. Και το όπως όπως βασίζεται βασικά στο ότι αφενός δεν υπάρχει σπονδυλική στήλη να δέσει το σώμα αφ’ ετέρου δεν υπάρχει τίποτα καινούργιο να δεις που δεν είδες την πρώτη φορά. Ανεμελιά, ναι, ωραία χορευτικά, ναι, υπόθεση όχι. Το παράδοξο είναι πως ενώ δεν θα περάσεις άσχημα με την καμία, υπάρχουν στιγμές που πλήττεις από τη δημιουργική δυστοκία και την προσπάθεια του να χωθούν τραγούδια. Στην πρώτη ταινία τα τραγούδια ήταν αρμονικά δεμένα μέσα στην πλοκή και την προωθούσαν, εδώ φαίνονται απλά σαν προσχήματα τύπου ας ακούσουμε ακόμα ένα χιτάκι. Εξαίρεση η απίστευτα λαμπερή μετά την 100η πλαστική, Σερ, που κι αυτή φαίνεται να εφευρέθηκε σαν ρόλος χωρίς λόγο ύπαρξης απλά για να δώσει ένα glamour και μια εκρηκτική τραγουδιστική performance μέσα στα χρώματα. Σε μια ταινία που όπως λέει κι ο τίτλος σε ελεύθερη μετάφραση, «άντε πάμε πάλι από την αρχή».
******Για μηνύσεις και απλήρωτα δάνεια, στείλτε μήνυμα στο terra_gelida@hotmail.com. Για μαύρες ορχιδέες, δέχομαι παραγγελίες στο www.facebook.com/tazthebuzz
Σχόλια για αυτό το άρθρο