Μαρία Καρακίτσου: «Διεκδικώ να είμαι ελεύθερη όλη μου τη ζωή»

Είναι από τις ηθοποιούς που χαίρεσαι να συζητάς μαζί τους. Η Μαρία Καρακίτσου παραμένει ενζενί στην εμφάνιση και στην ψυχή αλλά μπορεί άνετα να ανταπεξέλθει σε ρόλους με ειδικό βάρος. Για αυτό άλλωστε έχει πρωταγωνιστήσει και σε δύσκολες ερμηνευτικά παραστάσεις που άφησαν τη σφραγίδα τους στο θεατρόφιλο κοινό. Είναι ασυμβίβαστη, πρόσχαρη, επαναστάτρια με αιτία και ιδέες, στηρίζει τις απόψεις και τις αξίες της. Είναι πολιτικά ενεργή και αγωνίζεται για να αλλάξει αυτός ο κόσμος. Γιατί όσο κι αν αγαπά τον Κεμάλ, η φράση “αυτός ο κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ” δεν της ταιριάζει. Θεατρικά αυτή την περίοδο, την βρίσκουμε στο έργο των υπέροχων Αντώνη και Κωνσταντίνου Κούφαλη “Το σπίτι με τα δώρα” που παίζεται για δεύτερη χρονιά και μόνο για 8 παραστάσεις στο Θέατρο 104 κάθε Τετάρτη και Πέμπτη. Μην χάσετε αυτή την παράσταση! Η φωτεινή ηθοποιός και όμορφη σαν οπτασία Μαρία Καρακίτσου, σε αποκλειστική συνέντευξη από το Α ως το Ω.

ΣχετικάΆρθρα

Αφοί Κούφαλη: O Αντώνης και ο Κωνσταντίνος Κούφαλης είναι ευφυέστατοι και πολύ ταλαντούχοι συγγραφείς. Η ματιά τους βουτάει πολύ βαθιά στην ανθρώπινη ύπαρξη και την ελληνική κοινωνία ενώ η γραφή τους είναι ιδιαίτερα πρωτότυπη κινούμενη ταυτόχρονα ανάμεσα στον ρεαλισμό και την ποίηση μέσα από το προσωπικό μοναδικό τους ύφος που χαρακτηρίζει τα έργα τους. Το “Σπίτι με τα Δώρα” είναι το πρώτο τους θεατρικό έργο που βραβεύτηκε με το Κρατικό Βραβείο το 2001. Έχουν περάσει 23 χρόνια και είναι ακόμα επίκαιρο. Όχι μόνο για τα θέματα που αγγίζει. Αλλά για τον τρόπο, το βάθος και τη φόρμα του. Η διαχρονικότητα ενός κειμένου δείχνει άλλωστε και το πόσο σημαντικό είναι. Εκτός όμως από εξαιρετικοί συγγραφείς είναι βαθιά καλλιεργημένοι και τρυφεροί άνθρωποι. Ευχαριστιέμαι πολύ τις συζητήσεις και την παρέα μαζί τους.

Βαρουφάκης: Είναι ένας εξαιρετικά ευφυής και αγνός άνθρωπος. Αυτός ο συνδυασμός του επιτρέπει να αναλύει σε βάθος την πραγματικότητα, να έχει την τόλμη και την ειλικρίνεια να την κατονομάζει όπως ακριβώς είναι και να προτείνει τις λύσεις για να τη βελτιώσει. Αγωνίστηκε πολύ σκληρά για να βγάλει την Ελλάδα από το αυτοκτονικό αδιέξοδο των μνημονίων και λοιδωρήθηκε για αυτό όσο κανένας άλλος. Προσωπικά με ενέπνευσε να ενταχθώ για πρώτη φορά ενεργά σε ένα πολιτικό κόμμα όπου όλοι μαζί μοιραζόμαστε ένα κοινό όραμα ζωντανό και υπό διαρκή συνδιαμόρφωση. Η φράση “αυτός ο κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ”, όσο κι αν αγαπώ τον “Κεμάλ”, δεν μου ταιριάζει.

Γυναικοκτονίες: Όσο οι άντρες μας αντιμετωπίζουν σαν θήραμα, λάφυρο, ιδιοκτησία. Όσο η ίδια η κοινωνία ανατρέφει με αυτές τις αντιλήψεις τα μέλη της. Όσο η πατριαρχία παραμένει βαθιά ριζωμένη δομικά στην ιεράρχηση του αρσενικού ως κυρίαρχου και του θηλυκού ως κυριαρχούμενου, θα πεθαίνουμε καθημερινά οι γυναίκες από τα χέρια αντρών που αγαπήσαμε, που εμπιστευτήκαμε ή που βρεθήκαμε απλά μπροστά τους. Σημαντικό βήμα που σήμερα μιλάμε επιτέλους για τις γυναικοκτονίες με το όνομα τους. Έτσι άλλωστε διαπιστώνουμε τραγικά, σχεδόν καθημερινά, ότι οι γυναίκες δολοφονούμαστε απλά και μόνο επειδή είμαστε γυναίκες. Όμως αν δεν αναγνωριστεί νομικά ο όρος ώστε να γίνει συνείδηση της Πολιτείας ότι είναι ένα έγκλημα λόγω της ιδεολογικής αντίληψης για το φύλο της γυναίκας και να υπάρξει ουσιαστική μέριμνα για να ξεριζωθεί επιτέλους το τέρας της πατριαρχίας από την κοινωνία, καμία μας δεν θα είναι ασφαλής.

Διασκευές: Το θέατρο είναι ζωντανό και σε διαρκή διάδραση με το εδώ και τώρα. Όταν μία θεατρική διασκευή γίνεται για να μιλήσει με σημερινούς όρους για τα ζητήματα που ο συγγραφέας του έργου έθετε στην εποχή του με σεβασμό στο πρωτότυπο έργο, για εμένα είναι μία πετυχημένη διασκευή που φωτίζει το κείμενο συνομιλώντας με το παρόν. Η ελεύθερη διασκευή του Ριχάρδου 3ου του Σέξπιρ, ΡΙΧΑΡΔΟΣ ΙΙΙ* του Ανδρέα Φλουράκη που ανεβάσαμε σε σκηνοθεσία της Ρουμπίνης Μοσχοχωρίτη το Μάιο και θα συνεχίσουμε και στη φετινή σεζόν από 1η Νοεμβρίου στο Σύγχρονο Θέατρο, που μιλάει και για το me too στο χώρο του θεάτρου, σέβεται απόλυτα το κείμενο του Σέξπιρ ως προς τις προθέσεις του, επικοινωνώντας τα ζητήματα που θέτει στον σύγχρονο θεατή με όρους του σήμερα. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε που η παράσταση αγκαλιάστηκε από το κοινό σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα, δίνοντας και στον Ορέστη Τζιόβα βραβείο για Α’ ανδρικό ρόλο στα βραβεία κοινού του ALL4FUN.

Ελευθερία: Βρήκες το ευαίσθητο σημείο μου. Όλη μου τη ζωή, πάνω από όλα, διεκδικώ να είμαι ελεύθερη.

Ζορίζομαι: Ζορίζομαι με την αγένεια και τον τραμπουκισμό. Ζορίζομαι όταν δεν σέβονται την ελευθερία μου. Ζορίζομαι όταν βλέπω να μην σέβονται την ελευθερία των συνανθρώπων μου. Ζορίζομαι όταν προσβάλουν τη νοημοσύνη μου. Ζορίζομαι που δεν αισθάνομαι ασφαλής επειδή απλά είμαι γυναίκα. Ζορίζομαι που εδώ και 12 χρόνια οι ηθοποιοί δεν έχουμε συλλογική σύμβαση εργασίας. Ζορίζομαι που βλέπω ανθρώπους να κοιμούνται στους δρόμους και ψάχνουν φαγητό στα σκουπίδια. Ζορίζομαι που εδώ και ένα χρόνο είμαστε μάρτυρες της γενοκτονίας στην Παλαιστίνη με πάνω από 42.000 θύματα το 70% των οποίων είναι παιδιά, γυναίκες και ηλικιωμένοι.

Ήθος: Είναι το κριτήριο που επιλέγω τους φίλους μου και τους ανθρώπους που θέλω να έχω δίπλα μου. Χωρίς το ήθος, που για εμένα είναι ο σεβασμός, το νοιάξιμο και η ισότιμη σχέση με τους συνανθρώπους μας και τη φύση καταδικαζόμαστε στη δυστυχία και καταστρέφουμε ότι μας περιβάλλει.

Θεατρική παράσταση που θα θυμάμαι πάντα: Θα θυμάμαι για πάντα με αγάπη και νοσταλγία το “Ελάτε σε εμάς για έναν καφέ” που ανεβάσαμε με την Ομάδα 92 σε σκηνοθεσία του αείμνηστου Βασίλη Νικολαΐδη. Ήταν μία παράσταση κυριολεκτικά χειροποίητη από την ομάδα σε όλα τα επίπεδα, που δημιουργήσαμε με πολύ αγάπη, ελευθερία, κέφι και ανάγκη να μιλήσουμε για αυτά που μας ήταν σημαντικά. Νιώθω πολύ τυχερή για αυτή τη συνάντηση, ειδικά με τον Βασίλη που “έφυγε” τόσο ξαφνικά το 2021 και μου λείπει πάρα μα πάρα πολύ.

Ισότητα: Είναι μια καθημερινή μάχη για να διεκδικήσουμε το αυτονόητο που ακόμα μοιάζει μακρινό. Θα τα καταφέρουμε όμως.

Καριέρα: Με ενδιαφέρει πολύ χωρίς όμως να είναι αυτοσκοπός στη ζωή μου.

Λευτέρης Παπακώστας: Ο Λευτέρης είναι πολύ ταλαντούχος σκηνοθέτης και ηθοποιός. Έχει μία βαθιά διεισδυτική ματιά στα κείμενα. Τα προσεγγίζει με πολύ ουσιαστική και ταυτόχρονα ποιητική αφαιρετικότητα που τα αποκαλύπτει. Έχει βαθιά ενσυναίσθηση και αγάπη με τους ηθοποιούς του και δουλεύει με πάθος. Με τον Λευτέρη είμαστε φίλοι χρόνια και στο “Σπίτι με τα δώρα” συνεργαζόμαστε για δεύτερη φορά. Τον πιστεύω πάρα πολύ και είμαι σίγουρη ότι σύντομα θα τον δούμε σε ακόμα πιο μεγάλα και απαιτητικά project. Το αξίζει!

Μέρα 25: Σήμερα πλέον είμαστε η Ενωτική Πρωτοβουλία ΜέΡΑ25, Ανατρεπτική/Οικολογική/Αριστερά, ενώνοντας τις δυνάμεις μας μαζί με άλλες προοδευτικές δυνάμεις και συνεχίζουμε να είμαστε παρόντες και να αγωνιζόμαστε για τα πιστεύω μας.

Νόμοι: Πάντα σεβόμουν και σέβομαι τους νόμους. Αλλά οι νόμοι θα πρέπει να είναι δίκαιοι και να προστατεύουν τους αδύναμους. Δυστυχώς στη χώρα μας ακόμα και όταν οι νόμοι είναι δίκαιοι εφαρμόζονται “κατά το δοκούν” και ο νοών νοείτω.

Ξένος: Άγριο πράγμα να αισθάνεσαι ξένος, και ακόμη πιο άγριο να αισθάνεσαι ότι σε φοβούνται και δεν εμπιστεύονται απλά και μόνο επειδή δεν είσαι ένας από αυτούς. Η εταιρότητα δεν είναι μόνο στην καταγωγή είναι και στη διαφορετικότητα. Μακάρι να ξαναγίνουμε ανοιχτοί και φιλόξενοι με τους ξένους σαν κοινωνία. Και δεν αναφέρομαι στους τουρίστες αλλά στους πρόσφυγες και μετανάστες που ακόμα περισσότερο χρειάζονται την στήριξη και την αποδοχή μας.

Όνειρα: Είναι σαν την αναπνοή. Χωρίς αυτά πεθαίνεις.

Πάθη: Άμα δεν σε καταστρέφουν είναι το αλατοπίπερο της ζωής. Αγαπώ τα πάθη μου και μου αρέσει να ζω με ένταση.

Ρόλος που ονειρεύομαι: Είναι πολλοί και προστίθενται συνέχεια καινούριοι. Τρεις ρόλοι όμως που αγαπώ και ονειρεύομαι να παίξω από τότε που ήμουν στη σχολή είναι η Κλυταιμνήστρα, η Μήδεια και η Λαίδη Μάκβεθ.

Σ(S)ocial media: Ασχολούμαι όσο μπορώ, χρειάζεται άλλωστε στη δουλειά μας. Με έχω πιάσει όμως και να κολλάω χάνοντας το χρόνο μου. Προσπαθώ να κρατάω μία ισορροπία η ζωή είναι πολύ μικρή για να την περνάμε κολλημένοι στο κινητό.

Το σπίτι με τα δώρα: Είναι ένα έργο πολυεπίπεδο και ποιητικό. Η γυναικεία κακοποίηση και η πατριαρχία καταγγέλονται χωρίς κανέναν διδακτισμό μέσα από τις ιστορίες των τριών ηρωίδων Ελένη, Βασιλική και Ιωάννα, ιστορίες με αφορμή πραγματικά πρόσωπα που γράφτηκαν με μεγάλη ευαισθησία και έρευνα για τον ανθρώπινο χαρακτήρα. Δέσμιες της οικογένειας, των συντρόφων, των τραυμάτων τους, της ίδιας της κοινωνίας και οι τρεις παλεύουν για να απελευθερωθούν από τα δεσμά τους η κάθε μία με το δικό της τρόπο. Αναγνωρίζουμε στα πρόσωπα τους την μάνα μας, την αδελφή μας, την γειτόνισσα, γυναίκες που απλά συναντήσαμε στο δρόμο. Είμαι πολύ χαρούμενη που η φωνή τους συνεχίζεται να ακούγεται μέσα από την παράσταση μας. Είναι δύσκολοι ρόλοι και οι τρεις αλλά όλες και όλοι οι συντελεστές της παράστασης μας θέλουμε να ακουστούν αυτές οι φωνές, για να μην ξαναέχει καμία και κανένας τη μοίρα της Ελένης, της Βασιλικής και της Ιωάννας.

Υστεροφημία: Το σίγουρο είναι ότι θα μας θυμούνται οι άνθρωποι που αγαπήσαμε και μας αγάπησαν. Άμα καταφέρουμε να μας θυμούνται και οι υπόλοιποι γιατί προσφέραμε κάτι θετικό μέσω της τέχνης μας για εμένα είναι η μεγαλύτερη ανταμοιβή.

Φως: Δεν μπορώ να ζήσω χωρίς φως. Το σκοτάδι με τρομάζει, είναι σαν ένας μικρός θάνατος.

Χρόνος: Είναι σχετικός. Τη μία στιγμή είμαι συγκεντρωμένη και προλαβαίνω να κάνω όλα όσα θέλω και την άλλη…. είμαι στον κόσμο μου και περνάει χωρίς να το καταλάβω.

Ψυχή: Δεν ξέρω αν υπάρχει με τη μεταφυσική της έννοια αλλά αυτό που ονομάζουμε ψυχούλα στην καθομιλουμένη είναι ο οδηγός μου στη ζωή.

Ωραία παράσταση: Η καλύτερη κουβέντα που μπορείς να ακούσεις για την παράσταση που παίζεις και η μεγαλύτερη απόλαυση για την παράσταση που παρακολουθείς. Όταν η παράσταση είναι ωραία σημαίνει ότι κατάφερε τον πιο βασικό στόχο. Να επικοινωνήσει με τον θεατή. Αυτή είναι η χαρά του θεάτρου.

Φωτογραφίες: Υπατία Κορνάρου, Δημήτρης Βαβλιάρας, Παύλος Μαυρίδης

Το σπίτι με τα δώρα

Η Εταιρία Τεχνών Πειραιά «ΕΝΤΡΟΠΙΑ» παρουσιάζει το έργο των Αντώνη και Κωνσταντίνου Κούφαλη «Το Σπίτι με τα Δώρα», σε σκηνοθεσία Λευτέρη Παπακώστα, στο Θέατρο 104. Η παράσταση συνεχίζεται για δεύτερη σεζόν μετά την περσινή της επιτυχία στο Θέατρο Χώρος.

Το έργο τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Θεάτρου 2001.

Τρεις γυναίκες, η Ελένη, η Βασιλική, η Ιωάννα αφηγούνται τα τραύματα τους. Η πρώτη κουβαλάει την προσωπική της τραγωδία πάνω σ’ ένα τενεκεδένιο νύχι που φύτρωσε στη θέση του παλιού που μαύρισε κι έπεσε. Το νύχι αυτό είναι η πανοπλία, η άμυνα της. Αυτό θα την καθορίσει, αυτό θα δώσει τη λύση… Η Βασιλική ζει σ’ ένα σπίτι απ’ όπου απουσιάζει ο αέρας. Παιδί δυο προβληματικών γονιών, θα πάρει τη ζωή στα χέρια της όταν διαπιστώσει πως η ανήλικη κόρη της βιώνει τη δική της τραγωδία με δέλεαρ μια κούκλα… Η Ιωάννα είναι μια έφηβη που γεννήθηκε άνδρας σ’ ένα γυναικείο κορμί. Σύντομα θα απεκδυθεί τη γυναικεία φύση της όταν, ντυμένη αγόρι, θα γίνει το αντικείμενο του πόθου μιας συνομήλικης της. Η κατάληξη θα είναι τραγική.