ΤΩΡΑ |
Η Ελληνίδα Σοπράνο με το μουσικό της ταξίδι υμνεί την ενότητα των λαών μέσα από την πολιτιστική κληρονομιά. Η Marian Laurrain γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη τόπο που κουβαλά πάντα μέσα της ως πηγή έμπνευσης και δύναμης. Κάθε βήμα της στη διεθνή σκηνή ( Αγγλία , Γαλλία , Ρώμη , Ρωσία και προσεχώς Αμερική) είναι αφιερωμένο στη διάδοση της ελληνικής πολιτιστικής κληρονομιάς, με στόχο να γεφυρώνει πολιτισμούς. Να αναδεικνύει το μεγαλείο της Ελλάδας μας σε παγκόσμιο επίπεδο. Σήμερα φοιτά στο London College of Music / University of West London στο πρόγραμμα Opera Studies / Music Performance. Μέντορας , Vocal Coach and Repetiteur της, ο εξαίρετος Ιταλός Emanuele Mollica από την Accademia Teatro alla Scala και η σπουδαία Ελληνίδα Σοπράνο Eleni Calenos Vocal Coach στο μελόδραμα. Για τρία έτη διετέλεσε ως Κολορατούρα Σοπράνο στη Συμφωνική Χορωδία του Πανεπιστημίου του Cambridge, υπό τη διεύθυνση του Μαέστρου Richard Wilberforce (Μαέστρος πλέον στη Orchestre de Paris). Στο πλαίσιο αυτό, είχε την ευκαιρία να ερμηνεύσει σπουδαία μουσικά έργα και να βιώσει εμπειρίες υψηλής καλλιτεχνικής αξίας σε ιστορικούς και εμβληματικούς χώρους, όπως το King’s College Chapel Cambridge, ως σολίστ στη Συναυλία Στέψης του Βασιλιά Καρόλου Γ΄, στον ιστορικό ναό Ely Cathedral, στη Philharmonide Paris, στο Leeds Town Hall, στο West Road Concert Hall και σε άλλα εξέχοντα μουσικά κέντρα.
Η δραστηριότητά της στο Musical Theatre Performance , στο πλαίσιο του προγράμματος Creative Industries του Πανεπιστημίου Cambridge, υπό τη σκηνοθετική καθοδήγηση του Oliver Scott, περιελάμβανε παραστάσεις στα Covent Garden Theatre, Recital Hall, Mumford Theatre κ.ά. με ερμηνείες στους εξής ρόλους:
- Νόρα Χέλμερ στο « Κουκλόσπιτο » του Ερρίκου Ίψεν
- Φαντίν στο «Οι Άθλιοι» του Βίκτωρος Ουγκό (Showcase)
- Γέρμα στο ομώνυμο έργο του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα
- Gypsy Rose Lee στο «Gypsy»
- Velma Kelly στο «Chicago»
- Τιτάνια, βασίλισσα των ξωτικών στο «Όνειρο Καλοκαιρινής Νύχτας» του Ουίλιαμ Σαίξπηρ
- Norma Desmond στο «Sunset Boulevard» του Andrew Lloyd Webber.
Ως μέλος της Εταιρείας Φίλων της Μουσικής και της Μικτής Χορωδίας Θεσσαλονίκης, έλαβε μέρος σε κορυφαίες μουσικές σκηνές και αίθουσες όπερας στην Αθήνα (στην Εθνική Λυρική Σκηνή – Κέντρο Πολιτισμού Σταύρος Νιάρχος) και στη Θεσσαλονίκη, με συμμετοχή σε όπερες, ορατόρια και συμφωνικά έργα υψηλού επιπέδου. Μεταξύ αυτών, οι ερμηνείες της στην όπερα Cavalleria Rusticana (Interno) του Pietro Mascagni στο Φεστιβάλ Επταπυργίου, καθώς και ο ρόλος της ως Gina στη «Νυχτερίδα» (Die Fledermaus) του Johann Strauss II στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης.
–Τι σε κάνει ευτυχισμένη ;
Η μουσική , ο έρωτας , τα ταξίδια. Η προσφορά στον άνθρωπο .
– Από ποιους ανθρώπους εμπνέεσαι ;
Σίγουρα από την οικογένεια μου και από γνήσιες αυθεντικές προσωπικότητες. Στην τέχνη έμπνευση μου η Μαρία Κάλλας , στη πολιτική ο Ιωάννης Καποδίστριας .
– Ποιο είναι το motto της ζωής σου ;
Επίγνωση, Παρόν, Ζωή. «Carpe diem , Memento mori , Memento vivere»
– Red flags στη δουλειά :
Αλαζονεία , αγένεια. Σιχαίνομαι, όταν προσπαθούν να επιβάλλουν κάθε μετριότητα…
–Πώς αντιδράς στο ψέμα ;
Πάντα το αναγνωρίζω και δεν το συγχωρώ .
– Πιστεύεις στις δεύτερες ευκαιρίες ;
Δεν λειτουργούν ποτέ …
– Τι σημαίνει για εσένα το να είσαι καλλιτέχνης; Πώς αντιλαμβάνεσαι τη διαδικασία της δημιουργίας , τι χρειάζεται για να γίνει κανείς σπουδαίος καλλιτέχνης;
Καλλιτέχνης είσαι ή δεν είσαι. Είναι σαν να αναπνέεις. Δεν αμφισβητείς την αναπνοή, απλώς αναπνέεις. Ξυπνάς λοιπόν το πρωί και απλώς δημιουργείς . Η επιθυμία για δημιουργία σε κάνει καλλιτέχνη. Αλλά, δεν σε κάνει σπουδαίο καλλιτέχνη. Χρειάζεται ταλέντο , πίστη , αφοσίωση , πειθαρχία . Και όπως έλεγε η απόλυτη ιέρεια της λυρικής τέχνης Μαρία Κάλλας : «Μια όπερα αρχίζει πολύ πριν σηκωθεί η αυλαία και τελειώνει πολύ μετά την λήξη της. Ξεκινάει στη φαντασία μου, γίνεται η ζωή μου και παραμένει μέρος της ζωής μου πολύ καιρό αφότου έχω φύγει από την όπερα.»
-Ζεις στο Λονδίνο. Πώς συνδέεται η προσωπική σου σχέση με την Ελλάδα, ως «πολίτης του κόσμου» , με την καλλιτεχνική σου πορεία και την παρουσία σου στο διεθνές μουσικό σκηνικό ;
Αγαπώ βαθιά την πατρίδα μου και τραγουδώ για την Ελλάδα με όλη μου την καρδιά! Η Ορθοδοξία και οι παραδόσεις της είναι έννοιες βαθιά συνδεδεμένες με την ταυτότητά μου και τη ζωή μου. Ως διεθνής Σοπράνο Κολορατούρα, επιθυμώ να συμβάλλω ενεργά στην ανάδειξη και διάδοση του μεγαλειώδους Αρχαίου Ελληνικού Πολιτισμού μας σε παγκόσμιο επίπεδο, μέσα από την Ελληνική Ορθόδοξη, Εκκλησιαστική και Πολιτιστική Διπλωματία. Το προσωπικό μου όραμα είναι να προσφέρω μέσω της όπερας και της Τέχνης το μέγιστο , φέρνοντας τον ελληνικό πολιτισμό πιο κοντά σε κάθε γωνιά του κόσμου. Επιθυμώ να γίνουν γνωστές οι αξίες, η πνευματικότητα και η καλλιτεχνική μας κληρονομιά, όχι μόνο ως ιστορία, αλλά ως ζωντανή έκφραση της ψυχής μας.
– Θεωρείς ότι η έλλειψη ουσιαστικής παιδείας επηρεάζει τον τρόπο που σήμερα ζούμε και αντιλαμβανόμαστε τη δημοκρατία;
Χρειάζεται να ξαναθυμηθούμε από την αρχαιοελληνική αντίληψη τη γνήσια ταυτότητα μας μέσω της γνώσης , της ιστορίας . Το μεγαλείο των προγόνων μας , της σπουδαίας καταγωγής μας , τη δύναμη της ελληνικής γλώσσας , για τον άνθρωπο και την πολιτεία, ώστε η δημοκρατία να ανακτήσει το νόημά της . Η δημοκρατία ήταν γέννημα ανθρώπων μιας πιο αριστοκρατικής σκέψης με την έννοια της παιδείας . Οι αρχαίοι Έλληνες όντας πεπαιδευμένοι είχαν πλήρη γνώση τι σημαίνει σκέψη και συνείδηση. Σήμερα οι λέξεις των πολιτικών πέφτουν άλαλες στα αυτιά των πολιτών . Δεν συγκινούν, δεν εμπνέουν . Η δημοκρατία γίνεται αντικείμενο αδιαφορίας και απαξίωσης και αυτό με απογοητεύει .
– Τι σημαίνει για εσένα να είσαι φορέας μιας τόσο μεγάλης καλλιτεχνικής κληρονομιάς όπως η όπερα στη σημερινή εποχή;
Η όπερα είναι ένα από τα πιο βαθιά καλλιτεχνικά επιτεύγματα της ανθρωπότητας μια σύνθεση μουσικής, δράματος, ποίησης και εικαστικής τέχνης που έχει αντηχήσει σε αιώνες και ηπείρους. Είναι μια ζωντανή απόδειξη της κοινής μας πολιτιστικής ιστορίας. Το μεγαλείο της είναι σημαντικό να αναζωπυρώνεται σε κάθε γενιά . Σήμερα, εμείς οι καλλιτέχνες στεκόμαστε ως διαχειριστές αυτής της παράδοσης. Πρέπει να προστατεύσουμε την ακεραιότητά της, καθιστώντας την προσβάσιμη και σχετική σε έναν κόσμο που αλλάζει. Αυτό σημαίνει εμβάθυνση της τέχνης μας, τιμώντας την πειθαρχία και τη συναισθηματική αλήθεια που απαιτεί η όπερα. Σημαίνει σεβασμό στην παράδοση, ενώ παράλληλα αγκαλιάζουμε την καινοτομία φέρνοντας νέες φωνές, νέες ιστορίες και νέο κοινό στην όπερα.Πρέπει να ερμηνεύουμε όχι μόνο για να εντυπωσιάσουμε, αλλά και για να συνδεθούμε. Σε κάθε παράσταση, κουβαλάμε το βάρος αιώνων, αλλά και την ελπίδα του μέλλοντος. Η όπερα δεν πρέπει να γίνει μουσειακό έκθεμα. Πρέπει να παραμείνει μια ζωντανή, αναπνευστική δύναμη στην πολιτιστική συζήτηση.
Ας ανταποκριθούμε λοιπόν σε αυτό το κάλεσμα όχι με εφησυχασμό, αλλά με πεποίθηση. Ας τιμήσουμε το μεγαλείο που ήρθε μπροστά μας αγωνιζόμενοι για το μεγαλείο στην εποχή μας. Ας γίνουμε η γέφυρα μεταξύ της κληρονομιάς του παρελθόντος και της υπόσχεσης του μέλλοντος. Γιατί σε κάθε νότα που τραγουδάμε, σε κάθε ρόλο που ενσαρκώνουμε, κρατάμε ζωντανή την ψυχή της όπερας.
Σχόλια για αυτό το άρθρο