ΤΩΡΑ |
Όταν ήμουν μικρή δήλωνα στους πάντες ότι “εγώ δεν πρόκειται να κάνω παιδιά” γιατί έτρεμα τον πόνο και τη γέννα. Μοναχοπαίδι, προτιμούσα την παρέα των μεγάλων και γιατί δεν μπορούσα να καταλάβω πώς αυτή η “μπάλα” θα έβγαινε από μέσα μου. Βασικά ούτε να παντρευτώ δεν ήθελα, γιατί δεν ήθελα να μοιράζομαι το δωμάτιο μου με κανέναν αλλά με φανταχτερά νυφικά με ζωγράφιζα. Η σχέση μου με τον πατέρα μου ήταν από αυτές των μυθιστορημάτων. Ο τέλειος πατέρας που εκπληρούσε τα πάντα, με προστάτευε, με συμβούλευε και με καθοδηγούσε. Όμως στη ζωή ποτέ δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα έτσι από τα 17 μου που έμαθα ότι αρρώστησε και ο χρόνος μετρούσε αντίστροφα, σαν ένα είδος θανατικής ποινής για την οικογενειακή μας ευτυχία, μπήκα σε μία πρόωρη διαδικασία να βρω το ιδανικό ταίρι, με όλη την επιπολαιότητα και την ανεμελιά των ωραίων αυτών χρόνων.
Όταν ο χρόνος με στρίμωξε και ο πόνος φάνταζε αβάσταχτος παντρεύτηκα τον τότε καλό μου τον David και κυριολεκτικά μετέφερα τους γονείς μου και τον πατέρα μου, στα τελευταία του, για θεραπείες στη Γενεύη. Εκεί έκανα ένα αγώνα δρόμου για να δει το πρώτο του εγγόνι, αν και δεν τον ενδιέφεραν αυτά, θεωρούσε γάμους και παιδιά σκλαβιά, ενώ ήταν πολύ ερωτευμένος με την μητέρα μου. Ο πατέρας μου ήταν σοφός και avant garde και όσα μου έλεγε τα κατάλαβα αργότερα, όμως εγώ έγινα μαμά στα 20 και πολύ λίγο κάτι μου, και εκείνος πρόλαβε να δει για λίγους μήνες τον εγγονό του. Δεν το συζητούσα μέσα μου να μην κάνω αγόρι και να το βγάλω Νίκο. Το δωμάτιο ήταν ήδη μπλε και μία ημέρα που ο κούκλος γυναικολόγος μου, μου είπε πως δεν ήταν σίγουρος – μπήκα σε ένα φαρμακείο και αγόρασα μία ροζ πιπίλα καταρρακωμένη. Οι προσευχές μου εισακούσθηκαν και το αγόρι γεννήθηκε 4μιση κιλά. Τα νερά μου έσπασαν το βράδυ και όταν ετοιμάστηκα με τον David να πάμε στο νοσοκομείο, μου είπε ο πατέρα μου “Μη φοβάσαι δεν είναι τίποτα” λες και θα αντιμετώπιζα ένα virus. Η αγωνία του πώς θα βγει το παιδί από μέσα μου δεν είχε φύγει και έτσι εκλιπαρούσα τις νοσοκόμες να κάνω καισαρική, αφού ο πόνος ήταν τρελός και δεν λειτουργούσαν οι αναπνοές που είχα πάει να κάνω. Οι νοσοκόμες με κοιτούσαν σαν να είμαι τρελή. Καισαρική λοιπόν έκανα και από τις πρώτες epidural ενέσεις. Ο αναισθησιολόγος μου χάιδευε τα μαλλιά κατά τη διάρκεια της επέμβασης και μου έλεγε να φαντάζομαι πως ανεβαίνω στα Ιμαλάια. Όταν είδα τον Νίκο τα έχασα, θυμάμαι τα νύχια του πόσο μακριά ήταν.
Δεν φαντάζομαι ότι υπάρχει μεγαλύτερο χάι από τη στιγμή που βλέπεις για πρώτη φορά το μωρό σου. Η ζωντανή ολοδική μου κούκλα. Στην κλινική που ήταν ένα όνειρο, δήλωσα πως δεν θα θηλάσω και πήρα ένα χάπι που με έκανε χάι αλλά φυσικά έκλαψα όταν είδα μία ξεχασμένη σαλιάρα του Νίκου το βράδυ. Κατά τα άλλα κανένα baby blueς και μία νέα λατρεία που εξισορρόπησε και βοήθησε τον αβάσταχτο πόνο μετά το χαμό του πατέρα μου και για μένα και για την μητέρα μου. Στις εγκυμοσύνες μου πήρα 30 κιλά και στις δύο και κράτησα τα δέκα και άλλα δέκα χωρίς τύψεις και αγωνίες. “Είσαι μανούλα τώρα” μου είπε ο πατέρα μου όταν του έδειξα το μωρό. Άρα αυτόματα με τη μητρότητα αυτό το vanity των 90ς εξαφανίστηκε. Αφιερώθηκα 100 % στο παιδί, πήρα τα καλύτερα καρότσια, ρούχα σαν μοντέλο στην αρχή, μετά κατάλαβα τη χρησιμότητα του mothercare με τα λευκά φορμάκια που πλένεις με ευκολία. Ο Νίκος ήταν υπέροχο μωρό, κοιμόταν όλο το βράδυ, δεν έκλαιγε και όταν έκλαιγε τον έπαιρνα αγκαλιά γιατί όπως μου είπε ο εκεί παιδίατρος “Διάλεξε το παιδί σου θα γίνει ή σχιζοφρενής ή κακομαθημένο”. Κακομαθημένο λοιπόν και φαγανό.
Στο σαλόνι έβγαλα το γυάλινο coffe table και εγκατέστησα μία τσουλήθρα. Μαζί πηγαίναμε παντού, ταξιδέψαμε όλον τον κόσμο, είδαμε τα ωραιότερα θεάματα, αργότερα μετακομίσαμε στην Ελλάδα και τον έπαιρνα παντού μαζί μου ακόμα και στις συνεντεύξεις. Είχα μαζί μου πάντα το baby bouncer, τον κρεμούσα από τη μέση από την πόρτα και χοροπηδούσε τσιρίζοντας ευτυχισμένος. Ακόμα περπατάει χοροπηδητά. Στο πάρκο όποιο παιδί του πετούσε άμμο, πήγαινα κρυφά και του πετούσα άμμο πίσω. Τραγουδούσε στο καρότσι με την πιπίλα και φυσικά κοιμόμασταν μαζί. Δεν ήθελα να τον πιέζω στο σχολείο, ούτε να του ψάχνω τα πράγματα όπως μου έκανε η μαμά μου, που με βοήθησε σαν δεύτερη μάνα μαζί του. Έτσι ο Νίκος ήταν λίγο παιδί και λίγο μικρός αδελφός στο σπίτι. Του έδωσα άπειρη αγάπη και του έκανα όλα τα χατίρια. Για τα χατίρια αυτά λογοδοτώ τώρα, επειδή λέει δεν ήμουν αρκετά αυστηρή αλλά έτσι είναι τα παιδιά, θυμάμαι μου το είχε πει η Ζωή Λάσκαρη “ Ό,τι και να κάνεις, τα παιδιά κάτι θα βρουν να σου προσάψουν”. Επίσης δεν θυμάται τις βόλτες και τα ταξίδια , ούτε τα θεάματα! Ουσιαστικά δηλαδή όλα αυτά που κάνεις για τα παιδιά, που τους δημιουργούν βέβαια έναν ωραίο ψυχισμό, τα κανείς για τον εαυτό σου. Όπως όταν τα επιδεικνύεις με υπερηφάνεια. Έτσι μεγάλωσα τον Νίκο, πολύ μαμά στην αρχή και μετά λίγο σαν αδέλφια γιατί η ζωή ήταν στις αρχές της και τα ήθελα όλα. Και καριέρα και ιδανική σχέση και ξεφάντωμα.
Δεν υπάρχει σχολή γονιών, έτσι δεν είναι δυνατόν να μετράς τα σωστά και τα λάθη που έκανες, είναι όμως τεράστια ικανοποίηση να βλέπεις πως έχεις κάνει ένα παιδί ισορροπημένο με χιούμορ και πως τα προβλήματα που έχει τελικά είναι δικά του και όχι ευθύνη δική σου. Όσο για τα πρότυπα, ο Νίκος έβλεπε τους φίλους μου, χαρούμενους, παλαβούς, πολύχρωμους και φυσικά έγινε πολύ πιο συντηρητικός και παραδοσιακός από εμένα στο σημείο να μου κάνει πια παρατηρήσεις και να με βλέπει σαν κοριτσάκι. Με αποκαλεί χαϊδευτικά “Cosmo” και μου απαγορεύει να ποστάρω φωτογραφίες του.
Στα 13 του αποφάσισα να κάνω το δεύτερο παιδί μου τον Άλεξ. Ο Νίκος δεν ήθελε ποτέ αδέλφια και είχε τρομάξει πολύ εκείνη την εποχή. Ανησυχούσε για την υγεία μου -θυμάμαι στην κλινική, η πρώτη του ερώτηση ήταν “η μαμά μου είναι καλά;” . Όμως ήμουν πάντα γόνιμη και η συγκυρία της ζωής έφερε στα 40 και πολύ λίγο κάτι μου, τον Άλεξ. Η καισαρική του Αστεριού Κoραντζή, στο Ιασώ, στην Ελλάδα δεν είχε καμία σχέση με την παλαιολιθική στην Clinique de Grangettes του 1992. Αν τον είχα γνωρίσει δηλαδή τότε, θα είχα κάνει 6 παιδιά. Το βράδυ άκουγα τον George Michael να τραγουδάει στο Οάκα και την επόμενη ημέρα είδα τον Άλεξ, το πιο ωραίο μωρό του κόσμου και έβαλα τα κλάματα. Το δεύτερο μεγαλύτερο χάι της ζωής μου. Ούτε αυτή τη φορά θήλασα, εδώ δεν έχετε τη μαμά – φύση αλλά τη μαμά που κάνει ότι καλύτερο μπορεί για να είναι και εκείνη καλά. Ο Άλεξ ήταν πολύ πιο ευαίσθητος στο θόρυβο, ξυπνούσε με το παραμικρό και ήθελε να τον κρατάς αγκαλιά και να κοιτάει μπροστά. Έτρωγε λίγο και συχνά. Αλλιώς χαμός. Αυτή τη φορά δεν είχα πάρει ότι βιβλίο κυκλοφορεί για τα μωρά. Θυμόμουν τα πάντα. Και δεν έκανα τίποτα διαφορετικά. Φυσικά κοιμόταν μαζί μου και ήμουν για άλλη μια φορά εθισμένη στη μυρωδιά του. Όμως παρατηρούσα την κάθε του στιγμή με άλλη ωριμότητα γιατί ήξερα ποσό γρήγορα περνάει.
Οι αντοχές μου στα ξενύχτια δεν ήταν ίδιες αλλά δεν υπήρχε ο εκνευρισμός των νιάτων. Ούτε η ανάγκη για εξόδους, ούτε η αγωνία για δουλειές. Όλα μπήκαν σε δεύτερη μοίρα και το σπίτι ήταν το βασίλειο του παιδιού. Μετακόμισα για να είμαι κοντά στο σχολείο του. Σιγά σιγά ξύπνησε η παλιά Χριστίνα μέσα μου έτσι επανεκκίνησα τις δικές μου ανάγκες που συγχρονίστηκαν με το μεγάλωμα του Άλεξ και παράλληλα του Νίκου που τελείωνε το σχολείο και έψαχνε τι θα κάνει στη ζωή του. Πέσαμε στη μανία των ηλεκτρονικών παιχνιδιών και στα lockdown. Και τα δύο μου παιδιά μπήκαν αργά στην εφηβεία έτσι ειδικά ο Αλεξ, δέχτηκε το τόσο μοδάτο bullying στο σχολείο, που αντιμετώπισα βίαια ποστάροντας στα social media. Έχω 0 tolerance στη βία και εμμονή στο να προστατεύω τα παιδιά μου από τραυματικές εμπειρίες. Tα παιδιά αν ανατρέξετε και στις δικές σας μνήμες μπορεί να γίνουν πολύ άγρια και ανελέητα σε συμπεριφορές μεταξύ τους. Ο Άλεξ αγωνίστηκε για την κοινωνική του θέση και βοηθήθηκε με ταξίδια στο εξωτερικό και καλοκαιρινά σχολεία. Επίσης θυμάται όλα τα θεάματα και τα ταξίδια που έχουμε κάνει. Κανένας γονιός δεν μπορεί να επέμβει στην προσωπικότητα και στη φύση του παιδιού του, έτσι τον αφήνω να διαχειρίζεται σχολείο και σχέσεις με μία υπεράνω προστατευτική επίβλεψη.
Τώρα με τον Άλεξ έφηβο και εμένα μεγαλύτερη και πιο φοβισμένη αφού του έχω AirTags και Find My kids apps παντού πάνω του, δεν μπορώ να πω πως κάνω κάτι το διαφορετικό από αυτά που έκανα με τον Νικο. Απλά είμαι πιο πολλά κομμάτια. Με κάθε παιδί κόβεται ένα κομμάτι του εαυτού σου και ζει αλλού. Η μητρότητα σε κάνει πιο γλυκιά, πιο συναινετική, πιο φιλοσοφημένη. Εμένα τουλάχιστον. Δεν κάνω τον ήρωα και δεν προσπαθώ να αξιωθώ στα παιδιά μου παριστάνοντας κάτι που δεν είμαι. Είμαι φιλική με τους φίλους τους και συζητάμε ώρες, ειδικά με τον Νίκο για το παρελθόν τι θα είχαμε κάνει και για το μέλλον. Και με τους μπαμπάδες τους κράτησα φιλικές σχέσεις. Ειδικά με τον πρώτο που μεγαλώσαμε μαζί, κάνουμε διακοπές παρέα από τότε και με τα παιδιά που έκανε με τη δεύτερη γυναίκα του. Άρα με τα διαζύγια τα παιδιά γλύτωσαν το τοξικό κλίμα των τσακωμών. Έχασαν άλλα, όμως κανείς δεν είναι τέλειος. Είπαμε σχολή γονιών δεν υπάρχει. Τα παιδιά όταν μεγαλώνουν δεν μας ανήκουν. Εγώ τους μιλάω πάντα σαν να είναι μωρά, γιατί .. αυτή είμαι… και μέσα μου δεν ξεχνάω ποτέ τη μικρή Χριστίνα, και όταν έρχεται η δική μου μαμά και με αγκαλιάζει σαν να είμαι μωρό της, κάθομαι και κάνω το μωρό της και την καταλαβαίνω… Τα παιδιά φεύγουν και η υπερηφάνεια και η ικανοποίηση να τα βλέπεις να είναι ευτυχισμένα είναι μοναδική. Μέχρι να έρθουν τα εγγόνια μου, έχω το Ράφα το σκύλο, που μεγαλώνω σαν μωρό. Γιατί είμαι όλη μου τη ζωή μαμά και μου είναι δύσκολο να το ξεπεράσω.
Σχόλια για αυτό το άρθρο