Μύκονος & Δήλος: Παντοτινές αγάπες!

Θυμάμαι όλη μου τη ζωή τον πατέρα μου να μας στέλνει με την μητέρα μου ατελείωτες διακοπές με το που έκλειναν τα σχολεία. Τα συνηθισμένα μας μέρη ήταν το Στρατώνι στη Χαλκιδική, η Δάρδιζα στην Ερμιόνη και το Akti Myrina στη Λήμνο. Τα δύο πρώτα θρυλικοί οικισμοί που είχε φτιάξει ο Πρόδρομος Μποδοσάκης-Αθανασσιάδης για τους εργαζόμενους και το τρίτο ένα μυθικό ξενοδοχείο που δεν έχει ακόμα αντάξιό του το οποίο είχα την τύχη να διευθύνει ο θείος μου Γιώργος Παπαδάμ. Ο πατέρας μου και ο νονός μου Αλέξανδρος Αθανασσιάδης μεγάλωσαν σαν αδέλφια, έτσι η ευρύτερη οικογένειά μας έκανε αυτές τις ξέγνοιαστες διακοπές όπου τα παιδιά βουρλίζονταν όλη μέρα στη θάλασσα και μετρούσαν ώρες βαρεμάρας μαζεύοντας τζιτζίκια και τρώγοντας κουκουνάρια. Περιμέναμε να έρθουν οι πατεράδες μας και να μας φέρουν.. καυσαέριο σε σακούλες. Θυμάμαι ο πατέρας μου εμφανιζόταν τέλη Αυγούστου με Σεπτέμβριο. Έλεγε πως αυτές ήταν και οι καλύτερες ημέρες για διακοπές. Και πόσο δίκιο είχε. Γιατί και ο Ιούνιος είναι υπέροχος που έχεις όλο το καλοκαίρι μπροστά με τις μεγάλες μέρες όμως την κάλμα και το κουλ του Σεπτεμβρίου δεν το συναγωνίζεται τίποτα.

ΣχετικάΆρθρα

Ένα καλοκαίρι κυριολεκτική περιοδεία που αναμετέδιδα στο σάιτ μας, αποφάσισα να κλείσω στο πιο νοτόριους και αγαπημένο μου νησί στον κόσμο, τη Μύκονο. Φέτος μάθαμε πως βούλιαξε από κόσμο αλλά η γκρίνια των ντόπιων είναι η καθιερωμένη. Χαστούκι έφαγε λέει η χώρα φέτος αφού η καλή ζωή κρατήθηκε στις παραλίες όπου τα στέκια ξεπετάγονται το ένα καλύτερο από το άλλο. Αυτά με τους άραβες, τις καμήλες και τους Ρέμους τα ακούω βερεσέ. Η Μύκονος ακόμα περνάει μία μεταβατική περίοδο κάθαρσης. Το χλιδοχάιχούι δεν το βλέπω να κρατάει για πολύ. Τα μποφόρ που την καταδυναστεύουν στο τέλος καταφέρνουν και την ξεκαθαρίζουν. Απαίσια κλαμπ με κλαμπατζίμπανα που κλείνουν τα σοκάκια της χώρας φέτος στέναξαν. Ο Μπάμπης με τα Άστρα κέρδισε το στοίχημα μαζι με τον γιο του και το extreme Void για μεγάλα ξενύχτια. Κατά τα άλλα τίποτα. Οι καλόγουστοι και οι νοικοκύριδες θα κερδίσουν το στοίχημα. Ξενοδοχεία σαν το Bill&Coo, νέα στέκια πάνω στη θάλασσα όπως το διεθνές Beefbar στον Αη Γιάννη, το συγκλονιστικό Kensho στην Ψαρρού που ακόμα και οι βρύσες του είναι έργα τέχνης, μάχονται τους αρκουδιάρικους χορούς της διπλανής αρπαχτής. Τα πανάκριβα mall με τα εξεζητημένα ρούχα βαράνε μύγες. Η Μύκονος είναι το βασίλειο του boho chic και όποιος το πάρει χαμπάρι θα παραμείνει για πάντα. Το καλό θα νικήσει.

Με τον δήμαρχο της καρδιάς μας, Κωνσταντίνο Κουκά

Και η Μύκονος θα παραμένει ένα χαρούμενο νησί που θα είναι ακόμα πιο χαρούμενο αν μαζευτούν όλοι σε ένα τραπέζι και τα βρουν (και σταματήσουν να τα ρίχνουν όλα στον δήμαρχο που είναι όαση μετά τις προηγούμενες σπείρες που διοικούσαν). Η ενέργειά της και η ραγδαία εξέλιξη της αφήνουν την υπόλοιπη Ελλάδα πίσω. Τεράστιο χάιλαιτ τα σουπερμάρκετ, δεν χρειάζεται να βγείτε, κάντε μια βόλτα εκεί .. και πάντα η επίσκεψη στη γειτονική μαγική Δήλο. Το νησί στο οποίο δεν γεννήθηκε και δεν πέθανε κανείς. Που είχε μεγάλη αγορά, θέατρο, αγάλματα με φαλλούς, λιοντάρια και ωραία ζωή. Που είναι ακόμα αναξιοποίητο με τα θεϊκά ψηφιδωτά και αγάλματα να υποβαστάζονται με .. σκαλωσιές! Τίποτα δεν είναι τυχαίο. Τη Μύκονο και τη Δήλο έπρεπε να τις είχαμε κορώνα στο κεφάλι μας, όπως αντίστοιχα έχουν την Κυανή Ακτή οι Γάλλοι και το Αμάλφι οι Ιταλοί. Τις αγαπώ από τα χρόνια της εφηβείας μου και θα τις αγαπώ για πάντα.

Δήλος, το μαγικότερο μέρος της Ελλάδας