Την υποκριτική επέλεξε η ψυχή του ως όχημα για να κάνει το εσωτερικό της ταξίδι. Ο Δημήτρης Καλαντζής ανέβηκε στο όχημα αυτό πριν 23 χρόνια κι από τότε δεν λοξοδρόμησε ούτε μια στιγμή στην μέχρι τώρα διαδρομή του. Ως γνήσιο παιδί του Θεάτρου Τέχνης, υπηρετεί την Τέχνη με τον καλύτερο τρόπο και με υψηλό επίπεδο στις επιλογές του. Φέτος, θα “συναντηθεί” ξανά με τον Ιάκωβο Καμπανέλλη και το έργο του Η αυλή των θαυμάτων, που ανεβαίνει στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος σε σκηνοθεσία του Κώστα Τσιάνου. Το 1997 είχε συναντήσει διά ζώσης τον σπουδαίο συγγραφέα στο Υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης στις καθημερινές πρόβες του έργου του Μια συνάντηση κάπου αλλού, όπου είχε πει χαρακτηριστικά ότι ο Δημήτρης Καλαντζής είναι ένας από τους πιο σημαντικούς ηθοποιούς της γενιάς του. Είχε προηγηθεί μία συνάντηση τους όταν ακόμα ήταν μαθητής στη Δραματική Σχολή, ένα βράδυ που ο Καμπανέλλης πήγε να δει μια παράσταση στο Υπόγειο κι ο Δημήτρης ήταν εκείνος που τον αναγνώρισε, κάνοντας τον συγγραφέα να λέει με χιούμορ αργότερα: Ευτυχώς που είσαι κι εσύ εδώ και θα μάθουν όλοι ποιος είμαι! 20 χρόνια μετά, ο Δημήτρης Καλαντζής ερμηνεύει τον Στέλιο στην Αυλή των θαυμάτων και πιστεύω ότι ο Καμπανέλλης θα ήταν πολύ υπερήφανος αν μπορούσε να τον δει τώρα στη σκηνή… Ίσως και να τον βλέπει από τη γειτονιά των αγγέλων…
Για να τον γνωρίσετε καλύτερα, ο Δημήτρης Καλαντζής απαντά στο αλφαβητικό ερωτηματολόγιο του Cosmopoliti, λίγες μέρες πριν η αυλαία για την Αυλή των θαυμάτων ανοίξει…
Αυλή των θαυμάτων: Έργο που κουβαλά στις πλάτες του τη σύγχρονη Ελλάδα. Σηματοδοτεί μια ολόκληρη εποχή – πολύ πιο κοντά στη δική μας απ’ όσο νομίζουμε – και αντανακλά την ιδιοσυγκρασία και τα χαρακτηριστικά των ανθρώπων του τόπου μας. Καθώς βλέπεις να εκτυλίσσεται η ιστορία σε μια γειτονιά της Ελλάδας του ’50, μέσα σε μια αυλή, αναρωτιέσαι κατά πόσο έχουμε αλλάξει σήμερα, εξήντα και χρόνια μετά! …Έχω “επωμιστεί” τον πολύ δύσκολο ρόλο του “Στέλιου”. Κατά τον σκηνοθέτη μας – Κώστα Τσιάνο – ο πιο σύνθετος ρόλος που έχει γραφτεί στο Νέο Ελληνικό Θέατρο. Πολυσήμαντος και πολυεπίπεδος χαρακτήρας, με απεριόριστο εύρος συναισθηματικής κλίμακας κι ένα σκεπτικό που πότε φαντάζει δαιδαλώδες και πότε απλοϊκό. Με προκαλεί σε τέτοιο βαθμό να “συναντηθώ” μαζί του, που σκοπεύω να το κάνω με όποιο κόστος…
Βιβλίο: Αποθήκες ζωής. Συνοδοιπόροι και οδηγοί. Το σχολείο μου και η μόρφωση μου. Τα μονοπάτια που με οδήγησαν στο όνειρο…
Γεννήθηκα: Για ν’ αναζητώ απεγνωσμένα την αγάπη – όπως όλοι οι άνθρωποι – από την πρώτη ανάσα που πήρα σε τούτο δω τον κόσμο.
Δημιουργία: Κάθε δημιουργία είναι ένας προσωπικός αγώνας, ένα περιπετειώδες ταξίδι του μυαλού.
Ελλάδα: “Νομίζω δεν μπορεί ο άνθρωπος να νιώσει δέος πιο γνήσιο και πιο βαθύ από εκείνο που νιώθει όταν πατάει το χώμα όπου κείτουνται οι πρόγονοι, οι ρίζες του.” (Νίκος Καζαντζάκης)… Στην Ελλάδα γεννήθηκα, πέρασα τα παιδικά μου χρόνια, ανδρώθηκα. Εδώ είναι θαμμένοι οι νεκροί μου. Αυτή είναι η γη μου. Τούτος είναι ο τόπος μου.
Ζωή: Ένα δεινό…που αξίζει να το απολαμβάνει κανείς!
Ηθοποιός: Ο νοσταλγός της αλήθειας. Το ποιητικό ισοδύναμο της ζωής. Ρόλος του είναι να βρίσκει τον τρόπο για να εκφράσει το ανθρώπινο σάστισμα, μπροστά στην ομορφιά του κόσμου και το πεπερασμένο της ζωής…
Θέατρο: Ο χώρος της δουλειάς μου στον οποίο ζω καθημερινά και η συνθήκη στην οποία υπάρχω! Αλλά και το παράδοξο της ζωής μου: μόνο αν με δει κανείς πάνω στη σκηνή – όπου οφείλω να παίζω “αληθινά”, υπό φανταστικές συνθήκες – θα μπορέσει να καταλάβει ποιος είμαι στην πραγματικότητα!
Ιάκωβος Καμπανέλλης: Συναντιέμαι για δεύτερη φορά με κείμενο του Καμπανέλλη. Η πρώτη ήταν στο Υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης τη σεζόν 1997-98,στο έργο “Μία συνάντηση κάπου αλλού”, σε σκηνοθεσία Μίμη Κουγιουμτζή, όπου έπαιζα το ρόλο του “Νέου”. Ο Καμπανέλλης ήταν συνεχώς κοντά μας. Ήθελε να συμμετέχει, ν’ αφουγκράζεται την πρόβα, ν’ ανασαίνει μαζί με τους ηθοποιούς. Τη σκηνή του φινάλε μας την έφερε δέκα μέρες πριν την πρεμιέρα! Την έγραψε πάνω μας…Είχαμε μια σχέση αμοιβαίου σεβασμού και αλληλοεκτίμησης. Ένας πολύ τρυφερός άνθρωπος. Η προσήλωση του στάθηκε οδηγός για μένα. Καθόρισε τη στάση μου στο χώρο… Τον θυμάμαι πάντα με αγάπη
Καθημερινότητα: Ποτέ δεν ήθελα να πέσω στη ρουτίνα της. Πάντα ήθελα ν’ αδράχνω τη μέρα. Πότε δεν τα κατάφερα. Πάντα θα το πολεμάω.
Λατρεία έχω: Στη φύση. Είμαι παιδί της. Στη φύση και στην – κάθε μορφής – ελευθερία…
Μotto: “Να χαράζεσαι στη ζωή τόσο προσεκτικά, που να μη ματώνει ποτέ η ευλάβεια.”…(Οδυσσέας Ελύτης)
Νύχτα: Από μικρός που ήμουν με γοήτευε. Αργότερα, με τις παραστάσεις που είναι – σχεδόν – πάντα βραδινές, το σώμα μου έμαθε ν’ ανεβάζει τα επίπεδα της ενέργειάς του καθώς πέφτει το σκοτάδι. Για πολλά χρόνια, η νύχτα, ήταν κάτι σαν τόπος για μένα και όχι χρονικός προσανατολισμός! Το “μέρος” όπου συναντιόμουν με τους ανθρώπους της ζωής μου…”σημείο” επαφής, επικοινωνίας…
Ξένοι συγγραφείς και Έλληνες: Να μελετάμε με προσήλωση τα “μεγάλα” κείμενα, όποια κι αν είναι η καταγωγή τους. Είναι απεριόριστες οι μορφικές δυνατότητες που εμπεριέχονται σ’ ένα μεγάλο κείμενο. Γι’ αυτό και έχουν τη δύναμη να μας οδηγούν έξω από την απελπισία, σε μια πολύ βαθιά παρηγοριά.
Οικογένεια: Είναι ευλογία η στιγμή όπου οι άνθρωποι είναι παρόντες ο ένας για τον άλλον. Αυτό είναι οικογένεια. Το να είσαι παρών. Και αυτό που οφείλει να παρέχει η οικογένεια στο παιδί της, είναι μία παιδική ηλικία που θα δημιουργήσει μια εσωτερική ασφάλεια στο παιδί για το υπόλοιπο της ζωής του.
Πρόβα: Το πιο δημιουργικό αλλά και το πιο επίπονο κομμάτι της ζωής μου. Προετοιμάζω το σώμα μου και την ψυχή μου για το καινούργιο που έρχεται. Απομονώνομαι. Η παρατηρητικότητά μου μεγεθύνεται. Οι αισθήσεις μου οξύνονται. Ανακατατάσσονται τα ζωτικά μου όργανα. Γίνεται μία μετατόπιση μέσα μου, διευρύνεται ο εσωτερικός μου χώρος, για να προκύψει ο ρόλος…
Ρόλοι: Όσο περνούν τα χρόνια, με οδηγούν όλο και πιο βαθιά, ως τ’ άδυτα της ψυχής μου. Εκεί, κάποια σημεία, είναι πολύ σκοτεινά. Προκαλούν φόβο! Όμως μόνο αν πιεστείς να φτάσεις μέχρι εκεί, θα αναγκαστείς να γυρίσεις και ν’ αντικρίσεις το φόβο κατάματα. Και να τον αντιμετωπίσεις. Θέλω – οι ρόλοι – να με κάνουν να τρέμω απ’ το φόβο μου. Και για να γίνει αυτό, πρέπει να παίζεις στο όριο.
Σαλονίκη: Γίνεται η πόλη μου, κάθε μέρα όλο και πιο πολύ. Μου αρέσουν οι άνθρωποί της. Είναι ανοιχτοί, φιλόξενοι. Είναι η πρώτη μου συνεργασία με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος και μεγάλη τιμή για μένα. Αυτό θα είναι το σπίτι μου για φέτος. Κι εγώ το σπίτι μου το στηρίζω και το προστατεύω με όλες μου τις δυνάμεις.
Τσιάνος Κώστας: Ένας σκηνοθέτης, που έκανε τομή στο σύγχρονο Ελληνικό θέατρο. Ένας επαγγελματίας, ταγμένος στη δουλειά του.Η κολόνα του Θεσσαλικού Θεάτρου. Η διεισδυτική του ματιά, η ευαισθησία του και η βαθιά του γνώση σ’ αυτό το είδος θεάτρου, είναι τα εχέγγυα για την επιτυχία του παραστασιακού αποτελέσματος. Σε κάθε πρόβα και σε κάθε συνάντηση μας, αισθάνομαι ότι “κλέβω” κάτι πολύτιμο! Είναι από αυτούς τους στυλοβάτες του θεάτρου που δεν χρειάζεται να πεις πολλά. Μιλάει το έργο τους για τους ίδιους.
Υποκριτική: Τ’ όχημα που επέλεξε η ψυχή μου για να κάνει το εσωτερικό της ταξίδι. Ο άξονας που στηρίζονται τα σπλάχνα μου. Η προσωπική μου εμμονή, που με παρασύρει στο να της θυσιάζω κάθε βράδυ, σε κάθε παράσταση, ένα κομμάτι από μένα. Έτσι μόνο νοιώθω ότι πραγματικά συνέβη κάτι. Και για να γίνει αυτό, πρέπει να είμαι όσο πιο εξαντλημένος γίνεται στο τέλος κάθε παράστασης. Σαν να τρέχω κάθε βράδυ έναν αγώνα δρόμου, αλλά εσωτερικά, μέσα μου! Μόνο που σ΄αυτόν τον αγώνα δεν αρκεί απλά να τερματίσεις. Πρέπει να τρέξεις με όλες σου τις δυνάμεις. Σαν να εξαρτάται η ζωή σου απ’ αυτό. Κι εγώ στις παραστάσεις κάθε βράδυ «τρέχω» για τη ζωή μου…
Φιλία: Φίλος σου πραγματικός, είναι αυτός που σε κάνει να νιώθεις ότι ένας και μόνο άνθρωπος είναι αρκετός για να υπάρχει το παν…
Χρόνος: Υπάρχει μία τρύπα που με ακολουθεί παντού! Έτσι και πέσω μέσα, αργώ να βγω! Ελπίζω να πέφτω όλο και λιγότερο για να προλάβω να κάνω αυτά που θέλω.
Ψάχνω: Τα πάντα και εναγωνίως! Ψάχνω γιατί δεν γνωρίζω. Και το να μην γνωρίζω δεν με οδηγεί στο να παραιτούμαι. Το αντίθετο μάλιστα, μου δίνει την ενέργεια να εισχωρήσω ακόμα πιο βαθιά στις περιοχές του αγνώστου. Και να απολαμβάνω μέχρι και τα πιο μικρά ψήγματα γνώσης που κατακτώ.
Ωραία ζωή: Η ζωή είναι ωραία όταν κυνηγάς τα όνειρα σου. Όνειρά μου είναι η αγάπη, η εσωτερική πληρότητα, η ηρεμία που οδηγεί στη γαλήνη, η ισορροπία…
ΤΩΡΑ |
Σχόλια για αυτό το άρθρο