ΤΩΡΑ |
Τον πρωτογνώρισα ως σκηνοθέτη -έχει πάρει μέρος και ως ηθοποιός σε αρκετά έργα- στο black box στη Θεσσαλονίκη, όταν ανέβασε την επιτυχημένη του παράσταση ‘’Γράμματα αγάπης στον Στάλιν’ ’του Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ. Όταν τελείωσε η παράσταση είπα: Α, ένα αστέρι γεννιέται και μάλιστα λαμπρό στο χώρο της σκηνοθεσίας και δεν είχα άδικο. Έκτοτε, ο άκρως δημιουργικός και άξιος Δημήτρης Μυλωνάς σκηνοθέτησε πολλά έργα του ξένου και ελληνικού ρεπερτορίου, όλα με μεγάλη καλλιτεχνική αλλά και εισπρακτική επιτυχία. Εφέτος, είναι η χρονιά του! Τον βρίσκει σε πλήρη καλλιτεχνικό οργασμό να κυριαρχεί στην αθηναϊκή σκηνή με τρία έργα .Στο Tempus Verum- Εν Αθήναις παίζονται ‘’Οι τρεις αδελφές’’ του Άντον Τσέχωφ, στο δημοτικό Θέατρο του Πειραιά ‘’Το ψωμί της Νινευί’’ των αδελφών Αντώνη και Κωνσταντίνου Κούφαλη, ενώ από τις 24 Απριλίου πρόκειται να ανέβει στο θέατρο της Οδού Κυκλάδων ‘’Η δίκη’’ του Φραντς Κάφκα. Θα ήθελα να σταθώ, όμως, στο ‘’Ψωμί της Νινευί’’ και να δηλώσω απερίφραστα ότι είναι μία από τις πιο συνταρακτικές παραστάσεις της τελευταίας πενταετίας . Το a priori ‘’ δυνατό’’ κείμενο απογειώθηκε με τη σκηνοθεσία του και αξιοποιήθηκε στο έπακρο με τις καθηλωτικές ερμηνείες της σπουδαίας κυρίας του θεάτρου Λήδας Πρωτοψάλτη και του χαρισματικού Σταύρου Ζαλμά . Η καλλιτεχνική αξία της κυρίας Λήδας Πρωτοψάλτη είναι αδιαμφισβήτητη, δίνει ρεσιτάλ ηθοποιίας! Ο δε Σταύρος Ζαλμάς με αυτό το ρόλο στον οποίο πραγματικά ‘’τσαλακώνει’’ την εικόνα του πρέπει να προταθεί για βραβείο ερμηνείας. .Για την εξαιρετική αυτή παράσταση -και όχι μόνο- ο ταλαντούχος Δημήτρης Μυλωνάς μας μιλά από το Α ως το Ω.
Αρμονία: Όλοι εντός θιάσου να παίζουν στην ίδια παράσταση
Βία: Ένας ρόλος, ένα έργο, μία παράσταση προκύπτει από τη διαδικασία: σχέση-σύγκρουση-δράση. Με άλλα λόγια, ένα εμπόδιο εμφανίζεται για να προκαλέσει σύγκρουση με την πρότερη τάξη πραγμάτων κι αυτή η σύγκρουση γεννά μία, πολλές δράσεις. Μία διαδικασία όπου κάτι «σκοτώνεται» για να «γεννηθεί» κάτι άλλο και στην οποία φυσικά η βία είναι μέρος της.
Γνώμη: Το θέατρο είναι μία εμπειρία συν-κίνησης, μετατόπισης, μεταφοράς και τελικά εκ νέου συνάντησης
Δημοτικό Θέατρο Πειραιά: Εστία ιστορίας, αισθητικής και πολιτισμού, τόπος εξαιρετικών επαγγελματικών συνθηκών για δημιουργία.
Επόμενα καλλιτεχνικά σχέδια: Πολλά στο μυαλό και στο χαρτί, νωρίς ακόμα να ειπωθούν.
Ζοφερός: Ο δρόμος προς το φως.
Ηθοποιία: Έρωτας…
Θέατρο: Η ζωή…
Ιδεολογικό πλαίσιο: Όλοι για έναν και ένας για όλους!
Κείμενα: Αιτία για ωραία, δημιουργική, με πάθος πρόβα.
Λήδα Πρωτοψάλτη: Μια ηθοποιός που ζει και αναπνέει για το θέατρο, μία ηθοποιός που είναι η ίδια το θέατρο
Μυλωνάς Δημήτρης: Το 25ο γράμμα της αλφαβήτου!
Νέα γενιά (ηθοποιών-σκηνοθετών): Το μέλλον…
Ξένοι συγγραφείς (αγαπημένοι): Τσέχωφ, Μπέκετ, Πιραντέλο, Πίντερ, Σαίξπηρ.
Ομόνοια: Συγκέντρωση ανθρώπων όχι πάντα με…ομόνοια!
Πρόβα: Οργασμός…
Ρεπερτόριο: Το κάθε ενδιαφέρον κείμενο.
Σταύρος Ζαλμάς: Με το πείσμα του παιδιού και την εμπειρία των χρόνων, υπόδειγμα επαγγελματισμού, ηθοποιός που σου δίνει τροφή, υπέροχος παρτενέρ.
Το ψωμί της Νινευή: Το έργο των Α. & Κ. Κούφαλη καταπιάνεται με μια βαθιά πληγή της εποχής μας, το προσφυγικό, χωρίς ευκολίες. Όχι μελοδραματικό ή ακόμα χειρότερα, διδακτικό, καδράρει με διαύγεια και ειλικρίνεια στις ιστορίες δύο ανθρώπων για να μιλήσει για ένα ζήτημα που επανέρχεται (και πολύ φοβάμαι θα επανέρχεται) στην ιστορία της ανθρωπότητας με διαφορετικούς κάθε φορά πρωταγωνιστές. Είναι μεγάλη η χαρά που οι Α. & Κ. Κούφαλη μου εμπιστεύτηκαν γενναιόδωρα αυτό το κείμενο και με άφησαν να συνομιλήσω μαζί του ελεύθερα και με τόλμη.
Υπερέκθεση: Αναπόφευκτη φθορά.
Φήμη: Καλύτερα η διάρκεια.
Ψυχοφθόρος: Η κακή πρόβα.
Ωραίο φινάλε: Οι δύο κόρες μου Αγγελίνα και Ζωή..
Σχόλια για αυτό το άρθρο