Ο Αντώνης Γαλέος από το Α ως το Ω: “Όσο και να τσαλαπατάς το λουλούδι, αυτό είναι γεμάτο γύρη”

Από Μηχανής Θέατρο: Χώρος αναφοράς στο Μεταξουργείο, συνδεδεμένος με τον Στάθη Λιβαθινό, την Ρούλα Πατεράκη και τώρα με τον Δημήτρη Μυλωνά. Μετά την πρώτη φάση ενός ανοίγματος προς το παγκόσμιο και νέο ελληνικό ρεπερτόριο, νέες ομάδες και σκηνοθέτες, το Από Μηχανής Θέατρο αναδεικνύεται σε εύφορο πόλο θεατρικής έρευνας, όπου μέσα από την πρακτική αναζήτηση τεχνικών από άλλες εποχές του θεάτρου, και ρηξικέλευθες συνεργασίες επιδιώκει να ανατροφοδοτήσει τη σύγχρονη γλώσσα του εμπορικού/ αφηγηματικού θεάτρου. Ιδιαίτερη έμφαση δίνει στη γλώσσα της κωμωδίας, το θρίλερ και το διαφυλετικό/ πολιτικό θέατρο.

Βία: Υπάρχει η βία του λόγου, η λέξη που εκτινάσσεται, διαπερνάει το ενδιάμεσο διάστημα και σφηνώνεται στον εσωτερικό χρόνο του ακροατή της… και η πρόθεση της βίας, μια πύκνωση αίματος που από τη μία ψάχνει να βρει αιτίες για να τροφοδοτηθεί και από την άλλη φιλοδοξεί να δικαιώνεται στο διηνεκές. Η λογική και το δίκαιο. Κάθε τι που φιμώνει τη φαντασία και κολοβώνει την κίνηση.

Γέννηση: Όταν ετερόκλητα υλικά συνδυάζονται για να δημιουργήσουν μιαν άλλη οντότητα που διευρύνει την γκάμα των δυνατοτήτων ενός είδους. Η γέννηση είναι με άλλα λόγια συνώνυμο της διαφορετικότητας. Κάθε φραγμός στην ποικιλία φέρνει ατυχία και αποτελεί τη χειρότερη ύβρη.

Δραματουργική επεξεργασία-Διασκευή: Τα πάντα στο θέατρο είναι διαδικασίες μεταφραστικές. Από την αρχή του χρόνου ένας αφηγητής ερμηνευτής μεταφέρει υλικά από άλλες επικράτειες στον χώρο της παράστασης. Οι ηθοποιοί διασκευάζουν-ξαναγράφουν κείμενα σε δράσεις. Οι φωτιστές αποδίδουν τον θεατρικό χρόνο σε φως. Ένας διασκευαστής ανασκευάζει και εφευρίσκει πλοκές βάσει των βιωμάτων, της καλλιέργειας και της τεχνικής του. Είναι δηλαδή ένας πρώτος ηθοποιός που αυτοσχεδιάζει χαράζοντας νέες συγκρούσεις και ανατροπές, πιστός πάντα σε όσα διαβάζει το πνεύμα του στο σκοτεινό καθρέπτη του πρωτότυπου έργου. Δραματουργική επεξεργασία είναι μια διαδικασία που αναφέρεται στον τομέα της υποκριτικής,  μεταποιώ ένα θεατρικό κείμενο, ώστε να μπορεί να δίνει την αίσθηση της προφορικότητας και της απεύθυνσης, όπως λέμε στο θέατρο, να μιλιέται.

Έρωτας: Κάθε στιγμή να είναι έμπνευση και ρέον νερό. Να περπατάς στη γη και να νιώθεις τη λάβα και τα μαγνητικά ρευστά ακέραια. Αυτός ο χρόνος που ο αγαπημένος σου ηθοποιός είναι όλος δικός σου στο μποστάνι της φαντασίας σου. Να πέφτουν δακρυγόνα κι εσύ να κοιτάς τις ρίζες των μαλλιών του.

Ζωή: Κάτι πολύ πιο μεγάλο από εμάς και ευτυχώς απρόβλεπτο. Κάτι που αιώνες τώρα η βιολογία και η μεταφυσική παλεύουν να τυλίξουν με τα δίχτυα τους, αλλά αποτυχαίνουν παταγωδώς, παράγοντας στην πορεία θεσπέσιες μουσικές. Και κάτι άλλο: όπου και να πέφτει το μάτι σου να βλέπεις ζεστές εστίες γεμάτες ήχους και μελωδίες.

Homos: Μια πανέμορφη συγκυρία της αγγλικής γλώσσας που φέρνει την ίδια λέξη να είναι η ταξινομική περιγραφή του ανθρωπίνου είδους, και μια από τις πιο χυδαίες εκφράσεις για τους ομοφυλόφιλους, κάτι σαν πούσ..δες. Ένα σύγχρονο θεατρικό κείμενο που πάλλεται, αντιστέκεται σε κάθε προσπάθεια να το χαλιναγωγήσεις, μιλάει για ανθρώπους που παλεύουν να ορίσουν τον εαυτό τους μέσα από τον άλλον, υποφέρουν γελώντας και τραγουδούν την ώρα που ξερνάνε την τελευταία σταγόνα αίματος. Ανθρώπους που παλεύουν να χτίσουν ένα σπίτι, όταν το πιο μόνιμο μέρος του ανθρώπου είναι η καρέκλα του σε ένα αεροδρόμιο ή ένα κρεβάτι σε ένα νοσοκομείο. Ή όσο και να τσαλαπατάς το λουλούδι, αυτό είναι γεμάτο γύρη.

Θέατρο: Οι ποιητές. Το κοινό που ξεκαρδίζεται και βουρκώνει. Η ελπίδα της απόλυτης επικοινωνίας. Η απογείωση του ερωτισμού. Η δυνατότητα να ζεις το θάνατο εφήμερα και έχοντας αλώβητη τη συνείδηση. Να φτιάχνεις θεωρίες που δεν στήνουν πολέμους αλλά γέφυρες. Να είσαι βέβαιος ότι είναι αδύνατον να ανέβει η επόμενη παράσταση και αυτή περιχαρής να ανεβαίνει. Να πλησιάζεις και να αισθάνεσαι χωρίς να παρεξηγείς. Να μπορείς να γελάς με όσα κάνεις.

Ικανότητα: Να μην ξέρεις αν θα ξαναδείς την αγάπη σου κι εσύ να υφαίνεις όλον τον κόσμο στον αργαλειό σου. Με ενθουσιασμό να μιλάς ακατάπαυστα κι ανεξέλεγκτα και μετά από τρεις ώρες παραλήρημα να έχεις φτιάξει τη δωδεκάτη της Οδύσσειας. Σπρετσατούρα κοινώς για όσους αρέσκονται να εκφράζονται τοιουτοτρόπως.

Καλλιτεχνικά σχέδια (επόμενα): Το ‘’ Νυμφομάνιακ’’ του Τρίερ σε μια εκδοχή μαγικού ρεαλισμού, ‘’ Το Γυμνό Γεύμα ‘’ του Ουίλιαμ Μπάροουζ. Μια νέα μετάφραση του  ‘’Παράδοξου του Ηθοποιού’’ του Ντιντρό. Και η μετάφραση της ποιητικής συλλογής  ‘’Πυραύστης’’ του νέου Σουηδού ποιητή Γιέργκεν Λιντ.

Λαγνεία: Ξεκινάει από τους πόρους των ποδιών και πάλλεται μέχρι τις μύτες των τριχιδίων των αυτιών εξοβελίζοντας από το σώμα κάθε δυνατότητα αμαρτίας. Η πραγματική λαγνεία δεν είναι παραβατική, είναι η μήτρα του νόμου, το καθρέφτισμα της αγάπης στην ύλη, η λογική στο σύμπαν.

Μετάφραση: Όταν προσπαθείς να συνταιριάξεις ένα μελτέμι με μια οπλισμένη πυρηνική βόμβα, μια καντάτα του Μπαχ, και μια ανάμνηση από άρωμα κατλέγιας. Να εφευρίσκεις τη μνήμη χορεύοντας με τη λησμονιά. Και κάτι άλλο, διόλου αινιγματικό. Η δέκατη μούσα, αυτή που ανανεώνει εις το διηνεκές τη γλώσσα.

Νοημοσύνη: Να κάνεις ερωτήσεις παγίδες για να πέσεις ο ίδιος μέσα. Να μη φοβάσαι να δέχεσαι τις συνέπειες των πράξεων σου. Να προστατεύεις τα παιδιά και να στηρίζεις τους νέους. Να είσαι πάντα πιο επιεικής με τους άλλους και να προσφέρεις χρόνο στον εαυτό σου. Να χαίρεσαι με όσα δεν ξέρεις και να μαθαίνεις πάντα από την αρχή όσα ήδη ξέρεις. Να ερωτεύεσαι και να εκτίθεσαι ανεπανόρθωτα ανακαλύπτοντας ποιοι ζουν για να βλέπουν τους άλλους εκτεθειμένους. Να μετατρέπεις τις ύαινες σε ζαρκάδια. Να μην αντέχεις την ηχορύπανση αλλά να βρίσκεις πάντα μελωδίες μες στο θόρυβο. Να μην αποχωρίζεσαι ποτέ τους φίλους σου. Να ξέρεις ότι δεν είναι όλοι οι άνθρωποι γονείς, ούτε καν οι γονείς σου. Να ευγνωμονείς όσους σε πλήγωσαν και σε βασάνισαν και χίλιες φορές παραπάνω όσους σε φρόντισαν και σε νοιάστηκαν. Κοινώς, να είσαι πλάσμα ζωντανό.

Ξένα έργα: Ένας σπουδαίος τρόπος να ορίσουμε την ελληνικότητα, ‘’ Η τέχνη της πτώσης ‘’της Σάρα Στρίντσμπεργκ, ‘’ How to sell a murder house’’ της Σιμπίλε Μπεργκ,  ‘’Ο κύριος Μπερνς ‘’, ‘’ Λος Ταλέντος’’, ‘’ Η χρονιά του Καρκίνου’’, ‘’ Έξι βήματα μακριά’’.

Ομοφοβία: Ο φόβος του ομοίου σου. Να πετάς πέτρες στον καθρέφτη μόλις αντικρύσεις το είδωλό σου. Να ποτίζεις με δηλητήριο χωρίς να έχεις το αντίδοτο, ούτε καν για τον εαυτό σου. Να φιλοδοξείς να στερήσεις κάθε πιθανότητα σωτηρίας από την ανθρωπότητα, αντικαθιστώντας την προσευχή με την αλαζονεία.

Πείσμα: Να συνεχίζεις να ορίζεις τα πράγματα, ενώ μπροστά σου βλέπεις ότι δε σε φτάνει άλλο η γλώσσα.

Ραδιουργία: Να κάνεις τα εύκολα δύσκολα, δηλαδή να μη δείχνεις καμία εμπιστοσύνη στη ζωή. Προσοχή η κακία δεν έκανε ποτέ κανέναν γοητευτικό, μονάχα πιο προβλέψιμο. Το μοναδικό έγκλημα που δεν ανιχνεύεται ποτέ είναι η συγχώρεση, μας δίδαξαν οι Ρώσοι. Οι Γάλλοι πάλι μίλησαν για την ομορφιά. Στην Αρχαία Αθήνα ήταν η ακοή. Και στους Αζτέκους το δώρο.

Σκηνοθεσία: Να εφεύρεις έναν κώδικα επικοινωνίας, ώστε να δρουν και να αντιδρούν ελεύθερα οι ηθοποιοί με τρόπο που να ρέει προς το κοινό.

Τζόρνταν Σίβει: Συνιδρυτής της ομάδας Collaboration Town στη Νέα Υόρκη. Υποστηρίζει ένα συνεργατικό, δημοκρατικό θέατρο όπου συνδυάζεται το έντονο συναίσθημα με τον πολιτικό λόγο και το μοντάζ των σκηνών χαρακτηρίζεται από αστραπιαίες εναλλαγές και ανατρεπτικότητα. Και μια γλώσσα, πλασμένη από σπαράγματα λόγου που ακούγεται όπως η πιο δυνατή ποίηση, προφορική.

Υπεροχή: Αυστηρά και μόνο στο πλαίσιο της κατανόησης. Η γνώση και η καταξίωση καμία σχέση δεν έχουν με αυτή. Ουσιαστικά, έχει να κάνει με τη συνειδητοποίηση των συγκρούσεων που ελλοχεύουν σε μια σκέψη και με την εναρμόνισή τους.

Φοβίες: Ένας τρόπος να κάνεις νέες, εφήμερες γνωριμίες, ή να κάνεις παλιές φιλίες ακόμα πιο βαθιές.

Χάρισμα: Να κρίνεις χωρίς να επικρίνεις. Όλοι γύρω σου να γίνονται αυτομάτως καλοπροαίρετοι. Να μην αλλάζεις το άρωμά σου ποτέ και το άρωμά σου να αρέσει σε όλους. Κάθε σκέψη σου να είναι ποίημα και φως. Να σε νιώθουν όταν πονάς και να τους ενθουσιάζεις όταν χαίρεσαι. Να γαληνεύεις όσους δικούς σου πορεύονται προς το θάνατο.

Ψυχοσύνθεση: Ο ατέρμονος χορός του σώματος με το πνεύμα από τον έκτο μήνα του εμβρύου μέχρι την τελευταία ανάσα πριν από το θάνατο. Και μετά: η ψυχαγωγία.

Ωριμότητα: Έχω φάει τόσα μήλα, πού όταν πεθάνω μια μηλιά θα φυτρώσει μέσα από την κοιλιά μου.