Ο Δημήτρης Διακοσάββας από το Α ως το Ω: “Δεν νοείται να μιλάμε για πολιτισμό χωρίς την ύπαρξη του θεάτρου”

Γεννήθηκε στη Ρόδο, αλλά τελείωσε τη δραματική σχολή του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος και το τμήμα θεάτρου του Α.Π.Θ , για αυτό και τον θεωρούμε ”δικό μας παιδί”! Ο ταλαντούχος και με καρδιά μικρού παιδιού, Δημήτρης Διακοσάββας, έχει παίξει σε πολλά έργα του παγκοσμίου ρεπερτορίου, τόσο στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, κατά τη διάρκεια της παραμονής του σε αυτό, αλλά και εξίσου σημαντικούς ρόλους στο Εθνικό θέατρο, στην Επίδαυρο, στο Φεστιβάλ Αθηνών, αλλά και στο ιδιωτικό θέατρο. Έφυγε κάποια στιγμή από τη Θεσσαλονίκη και έμεινε, για ένα αρκετό μεγάλο διάστημα στην Αθήνα, όπου κι εκεί άφησε το στίγμα του και δεν πέρασε απαρατήρητος… Γιατί και, αναντίρρητα, ταλέντο διαθέτει, και ζήλο για αυτό που κάνει, και υπεραγαπά το λειτούργημά του, αλλά είναι και ένα από τα καλύτερα παιδιά που υπάρχουν στον χώρο. Ξεχωρίζει για τη σεμνότητά του, την ευγένεια του και τις αξίες με τις οποίες πορεύεται στη ζωή του. Επέστρεψε στα πάτρια εδάφη (σ.σ εννοώ το Κ.Θ.Β.Ε) και λάμπει σε πρωταγωνιστικούς ρόλους! Τη φετινή καλλιτεχνική περίοδο επί θητείας, του νέου , άξιου , με όραμα και ρηξικέλευθου καλλιτεχνικού διευθυντή του Αστέρη Πελτέκη, του ανατέθηκε ο πρωταγωνιστικός ρόλος του Φιλόξενου στο έργο του τεράστιου Ιάκωβου Καμπανέλλη, με αφορμή τα 100 χρόνια από τη γέννησή του, σε σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Ασπιώτη, που ανεβαίνει στις 7 Οκτωβρίου στο θέατρο της Μονής Λαζαριστών. Ο αξιόλογος ηθοποιός που έχει πολλά και καλά να δώσει στο θέατρο, Δημήτρης Διακοσάββας, από το Α ως το Ω!

Αστέρης Πελτέκης:

Όταν πληροφορηθήκαμε , ότι ο Αστέρης Πελτέκης ανέλαβε το τιμόνι του ΚΘΒΕ, είπαμε “ένας δικός μας άνθρωπος”  ευγενής με ιδέες και όραμα για το ΚΘΒΕ.

Βία:

Ο χειρότερος τρόπος διεκδίκησης, η χειρότερη πράξη κάποιου απέναντι σε έναν άνθρωπο, που δυστυχώς, όμως, κυριαρχεί στις μέρες μας

Γονείς:

Ο ιερότερος δεσμός!

 

Διαχρονικότητα:

Η ελληνική γλώσσα ανά τους αιώνες! Ένας εξελισσόμενος ζωντανός οργανισμός που μένει αναλλοίωτος…

 

Εγωισμός:

Το σαράκι που κατατρώει τις ανθρώπινες σχέσεις

 

Ζήλος:

Όρεξη ενθουσιασμός και επιθυμία για τη δουλειά που σε οδηγούν σε απόλυτη αφοσίωση! Όταν συμβαίνει δε αυτό, καταλαβαίνεις πως περνά ο χρόνος.

 

Ηθοποιός:

Ένα επάγγελμα που ανοίγει ορίζοντες στη κατανόηση του άλλου, στην ελευθερία , στη συνεργασία, στην ομαδικότητα.

 

Θέατρο:

Το θέατρο έχει ισχυρή δύναμη είναι δημόσιος λόγος και ταυτόχρονα μέσο ψυχαγωγίας! Το γεγονός, ότι το συνδράμουν όλες οι υπόλοιπες Τέχνες το καθιστά ακόμη πιο ισχυρό για αυτό και δεν νοείται να μιλάμε για πολιτισμό χωρίς την ύπαρξη του θεάτρου.

 

 Ιάκωβος Καμπανέλλης:

Σπουδαίος συγγραφέας! Άνοιξε το δρόμο της μεταπολεμικής δραματουργίας και κατάφερε να αφήσει τη σφραγίδα του στην ιστορία του ελληνικού θεάτρου! Πραγματικά ήταν ένας ανατόμος των κοινωνικών εξελίξεων της νέας ελληνικής κοινωνίας.

 

Κ.Θ.Β.Ε:

Ένα ιστορικό θέατρο με ενεργή παρουσία εξήντα χρόνων που προσέφερε πολλά και που οφείλουμε να το στηρίζουμε με κάθε τρόπο.

 

Λάθη:

Γνώση! “Το Πάθος Μάθος”

Μοναξιά:

Φθινόπωρο… πέφτουν τα φύλλα δε πιάνουν τα όνειρα …

 

Νοητός:

Συχνό εργαλείο του ηθοποιού, καταστάσεις, αντικείμενα ή φυσικά φαινόμενα που δεν υπάρχουν μα ο ηθοποιός τα φαντάζεται και τα αναπαριστά με το νου του.

 

Ο μπαμπάς ο πόλεμος:

Όταν επιτρέπονται τα πάντα στο βωμό του χρήματος…

 

Προσδοκίες:

Όταν είναι μεγάλες απογοητεύεσαι, όταν είναι μικρές πάλι απογοητεύεσαι! Μια άλυτη εξίσωση.

 

Ρόλοι:

Κρίκοι που συμπληρώνουν τη δραματουργική αλυσίδα του έργου.

 

Στυγερός:

Δικτάτωρ; Η εξέλιξη του ρόλου μου!  Θα ήθελα να υπάρχει μόνο στο θέατρο.

 

Τηλεόραση:

 

Εξαρτάται από τις προτάσεις ..

 

Υποχθόνιος:

Δεν θα ήθελα να έχω καμία σχέση με αυτή τη λέξη.

 

Φρίκη:

Φόβος κι αποτροπιασμός απέναντι σε απάνθρωπο γεγονός. Συναντάται πολύ συχνά σε πολέμους και σε καταστροφές. Η φρίκη δεν κουβεντιάζεται, γιατί είναι ζωντανή και ζει ανάμεσα μας..

 

 

Ψυχισμός:

Το βαρόμετρο της καθημερινότητας μου.

 

Ωραίες δουλειές:

Λένε πως ο ηθοποιός είναι τυχερός αν πετύχει τουλάχιστον μία καλή δουλειά κάθε πέντε χρόνια! Απ’ αυτή την άποψη ναι, είμαι τυχερός, αλλά ωραίες δουλειές έχω δει κι ως θεατής και η ικανοποίηση είναι μεγάλη!