ΤΩΡΑ |
30 χρόνια στο θέατρο, θα συμπληρώσει το 2022 ο Γιώργος Λιβανός. Ηθοποιός και σκηνοθέτης, πιστός υπηρέτης της Τέχνης, δίνει το “παρών” κάθε σεζόν στο θεατρικό σανίδι με παραστάσεις που αφήνουν το στίγμα τους στα θεατρικά δρώμενα της Αθήνας. Στο αγαπημένο στέκι των θεατρόφιλων, το θέατρο Studio Κυψέλης με την άξια ομάδα του Θεατρίνων Θεατές, παρουσιάζει εδώ και χρόνια, έργα που -κυρίως- ανεβαίνουν για πρώτη φορά στην Ελλάδα. Το φετινό καλοκαίρι ξεχώρισε άλλη μια φορά με την παραγωγή ‘Όταν ο Ρήγας συνάντησε τον Μότσαρτ” που σημείωσε μεγάλη επιτυχία όπου παίχτηκε. Ο Γιώργος Λιβανός έχει μια ιδιαίτερη ματιά στις παραστάσεις του κι αυτό τον ξεχωρίζει από άλλους, έχει όραμα για τα έργα που επιλέγει και καταφέρνει να πραγματοποιήσει το όραμά του μέσα σε δύσκολες συνθήκες και με ξεχωριστές συνεργασίες. Όνειρό του είναι ένα μεγάλο θέατρο που θα συνδυάζει σχολή, πολυχώρο και cafe-bar, χωρίς το οικονομικό άγχος που περιορίζει τώρα τις δυνατότητές του στο φιλόξενο Studio Κυψέλης. Του εύχομαι ολόψυχα να γίνει πραγματικότητα το όνειρό του και να δούμε παραστάσεις όπως τις οραματίζεται. Μέσα από την Α-Ω συνέντευξή του, ο Γιώργος Λιβανός θυμάται την Άννα Συνοδινού, τον Δημήτρη Ποταμίτη, τους αγαπημένους του φίλους που δεν είναι πια κοντά μας, μας αποκαλύπτει τα επόμενα σχέδια του, ενώ αναφέρεται και στην προσωπική του ζωή. Μια συνέντευξη από καρδιάς από έναν καλλιτέχνη του θεάτρου.
Άννα Συνοδινού: Η σπουδαία δασκάλα μου στην τραγωδία, που με διάλεξε να μοιραστούμε στο Φεστιβάλ Αθηνών, τον ίδιο ρόλο: την Αθηνά στις Ευμενίδες (μεγαλύτερο ποσοτικά ρόλο σε τραγωδία) . Εκείνη τον έπαιξε στα Νέα Ελληνικά, εγώ στο πρωτότυπο. Σε ενιαία παράσταση. Ήταν αυστηρή, απόλυτη, ευγενική και απαιτητική. Σχολείο η επαφή μαζί της που διατηρήθηκε. Τυχερός, μετά από αυτό, δεν έχω πια φιλοδοξία ρόλου!
Βία: Ό,τι χειρότερο μπορεί να χαρακτηρίσει άνθρωπο. Την απεχθάνομαι, δεν την ανέχομαι και κυρίως δεν τη συγχωρώ.
Γιάννης Σολδάτος: Συνοδοιπόρος τα τελευταία χρόνια, ευφυής, εξαίρετος συγγραφέας και δημιουργός, αλληλοσυμπληρωνόμαστε καλλιτεχνικά, αν και σαν άνθρωποι διαφέρουμε. Άσπρο – μαύρο, αλλά μέσα από τις αντιθέσεις προκύπτει η δημιουργία. Τον αγαπώ και τον θαυμάζω.
Δημήτρης Ποταμίτης: Ο Δημήτρης μου, ο οποίος με διάλεξε από ακρόαση, με φώναξε να μου εμπιστευτεί ρόλους και με έχρισε βοηθό του. Σχολείο η θητεία μου κοντά του. Κράτησα τη συλλογιστική του και όνειρο ζωής είναι να πάρω το Θέατρο Έρευνας εγώ… Άλλωστε η Ροζίτα έγραψε ότι ο Λιβανός συνέχισε το θέατρο από εκεί που το άφησε ο Ποταμίτης. Δάσκαλος!
Επόμενα καλλιτεχνικά σχέδια: Πολλά… Βρίσκομαι μπροστά στις παραστάσεις της καλοκαιρινής μας παραγωγής ‘Όταν ο Ρήγας συνάντησε τον Μότσαρτ”, εκκρεμεί η ολοκλήρωση του ‘Πορτραίτου του Ντόριαν Γκρέι’ στην εκδοχή του John Osborne, που ανεβαίνει πρώτη φορά στην Ελλάδα και ακολούθως υπάρχει το νέο έργο του Γιάννη Σολδάτου “Ο γλάρος πέταξε με το λεωφορείο”. Πολλή δουλειά για τους Θεατρίνων Θεατές μετά την παύση της πανδημίας και επαναδραστηριοποίηση του Studio Κυψέλης με όλα τα προβλεπόμενα μέτρα που θ’ ανακοινωθούν και φυσικά με φιλόδοξες παραγωγές.
Ζήλος: Με καταλαμβάνει μπροστά σε κάθε καινούριο, θεατρικό κυρίως, στοίχημα. Είναι, θαρρώ, συνώνυμος της καθημερινότητας του Γιώργου.
Ηθοποιός (πρώτη εμφάνιση): Η πρώτη μου επαγγελματική εμφάνιση έγινε με την τραγωδία ‘Πέρσαι’ του Αισχύλου, στα Αρχαία Ελληνικά με το περίφημο Ιώ της Μίρκας Γεμετζάκη (Άντζελα Μπρούσκου, Κώστας Παίδαρος, Νίκος Γιαχαλής, Κώστας Πασπάλης, Δημήτρης Ντάσσιος) σε Ελλάδα και Σουηδία. Ιδανικό ξεκίνημα!
Θεατρίνων Θεατές: Η ομάδα που δημιούργησα, με άξιους πάντα συνοδοιπόρους, με σκοπό να κάνουμε σύγχρονο θέατρο ρεπερτορίου, μέσω του συστήματος του γραμμικού συμβολισμού που στην Ελλάδα πρεσβεύω και να καταφέρουμε μέσα από ξεχωριστές συνεργασίες να αφήσουμε παρακαταθήκη σημαντικών παραστάσεων, πρωτοανεβασμένων κυρίως έργων στην Ελλάδα, από όλο τον κόσμο.
Ιδιωτική ζωή: Δεν έχω! Είναι τόση η πίεση τα τελευταία τρία χρόνια που παραμέλησα κατά πολύ την προσωπική ζωή του Γιώργου. Πιο εύκολα θα μιλούσα αυτή τη στιγμή για το απωθημένο μου να κάνω το ” Ιδιωτικές ζωές” του Κάουαρντ, που κάποια στιγμή το έκλεισα αλλά δεν έγινε.
Καίτη Ιμπροχώρη: Η έτερη Θεατρίνων θεατής, στενή συνεργάτις, υπέροχη ηθοποιός, εκλεκτή φίλη, που μας ενώνει μια φιλία ζωής. Την λατρεύω!
Λιβανός Γιώργος: Δεν είναι εφοπλιστής. Είναι καλό παιδί, αγωνιστής, συνεπής μέχρι θανάτου, ταλαντούχος (λένε οι άλλοι), εσωστρεφής, ακάματος, με μόνο του μείον ότι αναγκάζεται να υποχωρεί αρκετές φορές (όχι στα θέλω του αλλά στα πρέπει) από σεβασμό στους άλλους και ελλείψει πολλών χρημάτων. Μακάρι κάποτε να καταφέρει να εκφράσει όλα αυτά που κουβαλάει. Όνειρό του μια παραγωγή που δεν θ’ αναγκαστεί να κάνει καμία οικονομία και ένα μεγάλο θέατρο που θα συνδυάζει σχολή, πολυχώρο και cafe-bar!
Moto: Ζήσε σήμερα!
Νέα γενιά σκηνοθετών – ηθοποιών: Άξια και πολυτάλαντη, άλλωστε σε αυτή θεωρώ ότι ανήκω! Αν μιλήσουμε για τους πολύ νέους, θα ήθελα, μαζί με το ταλέντο τους, να ήταν δοσμένοι πιο πολύ στην ιδέα του θεάτρου (προς τηλεόραση κλείνουν), να μην βιάζονται και να δοκιμάζουν περισσότερο. Στο θέατρο η έρευνα μετρά.
Ξεχνιέμαι όταν : Είμαι με φίλους και όταν κάνω πρόβα ή μιλώ για θέατρο….
Όταν ο Ρήγας συνάντησε τον Μότσαρτ: Ένα ιδιαίτερα σημαντικό ιστορικό κείμενο του Γιάννη Σολδάτου, που έγινε μια πολύ φροντισμένη εμπνευσμένη – τολμώ να πω – παράσταση. Με τη μέθοδο και το ανέβασμα του vaudeville theater, προσεγγίσαμε τους μύθους της Ελληνικής Επανάστασης, με διαχρονική διάθεση και απόλυτη αλήθεια. Ευχαριστούμε την Μαίρη Βιδάλη και την Περιφέρεια που μας ενέταξε στον Εορτασμό των 200 χρόνων για την Ελληνική Επανάσταση. Θαρρώ πως ξεπεράσαμε εαυτόν.
Πρώτη παράσταση που είδα: Νομίζω η Φιλουμένα Μαρτουράνο με την Λαμπέτη όταν ήμουν 5.5 χρόνων (Μην ψάξετε χρονολογίες. Τα αρχεία κάηκαν)!
Ρόλος (απωθημένο): Δεν έχω απωθημένα σε ρόλους. Αγαπώ το καλό θέατρο και ό,τι κι αν έρθει καλοδεχούμενο. Αν πιεστώ ν’ απαντήσω: Ο επόμενος!
Studio Κυψέλης: Μια φωλιά δημιουργίας που χώρεσε σημαντικές παραστάσεις και εκλεκτούς δημιουργούς και ας κρατήσω τη φράση που γράφτηκε πρόσφατα σε ένα αφιέρωμα σε κορυφαίο site και αφορούσε την Κυψέλη: το αυθεντικότερο pocket theater της Αθήνας!
Τηλεόραση: Δεν βλέπω εδώ και 10 χρόνια. Αρνήθηκα προτάσεις από φόβο, για ένα άγνωστο είδος. Ποτέ βέβαια δεν λέω ποτέ.
Υστεροφημία: Θ’ ασχοληθούν άραγε μαζί μας κάποια στιγμή και αν ναι, ποιοι;
Φίλοι (και απώλεια): Το μεγαλύτερο δώρο στη ζωή, ιδιαίτερα για ένα μοναχοπαίδι όπως εγώ. Είχα την τύχη να έχω πολλούς. Είχα την ατυχία να χάσω εκλεκτούς. Ο Φωτίκος μου, η Μαριάννα, ο Μιχάλης και ο αδερφός μου Βασίλης πέταξαν νωρίς. Αλλά όσοι φύγαν, είναι για πάντα μέσα μας, παρόντες, προστάτες Άγγελοι. Το εννοώ! Το ξαφνικό φευγιό δεν μπορώ να το διαχειριστώ και δεν θα μάθω ποτέ…
Χρήμα: Αχ και να ‘χα πολλά λεφτά να τα ξοδέψω στο θέατρο… Η διαφορά ανάμεσα στους μικρούς δημιουργούς ομάδων και τους μεγάλους παραγωγούς είναι ότι οι πρώτοι, κατά 99%, βάζουν από την τσέπη τους για να ολοκληρώσουν το στόχο τους. Αυτό το θαυμάζω απεριόριστα και το συμμερίζομαι!
Ψέματα: Δεν τα ανέχομαι. Μόνον τα κατά συνθήκη και όχι τα επαναλαμβανόμενα. Έχω το χάρισμα ν’ αναγνωρίζω το ψέμα γύρω μου και ν ‘ απομακρύνομαι…
Ωραία ζωή: Με καλό θέατρο, υγεία, φίλους στενούς, διακοπές (σύντομες για να έχουν αξία), λίγο έρωτα παραπάνω και υπέροχες συνεντεύξεις, όπως αυτή, Βασίλη μου αγαπημένε!
-Σε ευχαριστώ πολύ Γιώργο μου…
Σχόλια για αυτό το άρθρο