ΤΩΡΑ |
Σήμερα στο Α Νεκροταφείο ζήσαμε κάτι σαν το The Big Chill.. αποχαιρετώντας τον αγαπημένο Θοδωρή Κουλουβάτο, επίσημα γιατί ανεπίσημα αυτή η επίπονη διαδικασία έγινε πριν 15 χρόνια..αν και πάντα ελπίζαμε.
Οχι και τόσο παλιά, τότε που είμασταν στην Αθήνα μία μεγάλη παρέα οι Κουλουβάτοι ήταν 3 λατρεμένα αδέλφια, ο Κωσταντίνος, ο Θοδωρής και ο Αλέξης, αγόρια μιας ευτυχισμένης οικογένειας που ήταν και τα δημοφιλέστερα της Αθήνας. ΄Εμεναν στo θρυλικό διαμέρισμα στο τέρμα της οδού Ηροδότου, που συχνά αναστάτωναν με τα πάρτις τους. Γονείς ο Χρήστος – ο πιο γλυκός άνθρωπος του κόσμου- και η Αλίκη – μία εκπληκτική δυναμική γυναίκα με τεράστια γαλάζια μάτια και χιούμορ που τσάκιζε κόκκαλα. Είχαν τα ξενοδοχεία “Αμαλία” στο Σύνταγμα, στους Δελφούς και στο Ναύπλιο, τα Chatours και γενικά ήταν βασιλείς στο είδος τους καθότι ο κύριος Χρήστος ήταν ένας αυτοδημιούργητος και εργατικός άνθρωπος υπεύθυνος για επιχειρήσεις που άνθισαν στο χώρο του τουρισμού.
Τα αγόρια είχαν μεγάλες ομοιότητες αλλά και μεγάλες διαφορές μεταξύ τους.
Ο Θοδωρής – Υδροχόος του 1964- ήταν ο απόλυτος ροκ σταρ σε όλες του τις συμπεριφορές. (Επάνω με αγκαλιά με την Αμαλία Μπογδάνου και τους κολλητούς του Θωμά Παπασταύρου, Μίλτο Αποστόλου, τη Μάρω Γκίνη και την όμορφη Ζωή Σασσάνη, που έφυγε νωρίς.. ).Αφού διατάραξε τη σχολή Campion, διατάραξε και όλο μας το παρείστικο είναι. Προσωπικά ήταν και ο άνθρωπος που μου είχε ραγίσει με αεροβόλο για πλάκα τα παράθυρα της κουζίνας μας που ήταν απέναντι στον ακάλυπτο από την κουζίνα του σπιτιού τους. Ηταν ο άνθρωπος που μου έσκιζε τα βιβλία στην Τρίτη Λυκείου στις πανελλήνιες και με ξεσήκωνε αφού κόρναρε κάτω από το σπίτι μου για να με τρέχει στις 9 Μούσες. Ηταν αυτός που είχε το τικ να πιάνει νευρικά τη μύτη του, να χαιδεύει το κεφάλι του και να φωνάζει “Years and Years of Experience”! Ηταν ο αδελφός που δεν είχα ποτέ. Που λάτρευα και του έκανα όλα τα χατήρια, έστω και βασανιστικά. Ο απόλυτος σύμμαχος σε όλα. Ο εμπνευστής της κυριλέ αναρχίας. Ο άνθρωπος που με ενέπνευσε να διαλύσω τον πρώτο μου ρομαντικό δεσμό. Από την πρώτη στιγμή που τον είδα πλάτη με πλάτη με το Νάσο Τσαγκάρη να κάνουν πως παίζουν ηλεκτρικές κιθάρες..Vicious, you hit me with a flower.. Να μην ξεκινήσω τις περιγραφές από τα καλοκαίρια στο αρχοντικό τους στις Σπέτσες. Η το Πάσχα , που έκρυβε δυναμιτάκια στο τζιν πουκάμισό του – θυμάμαι κάποια χρονιά είχαν ανατινάξει και την εξέδρα με τον παπά μαζί την Ανάσταση. Ο Θοδωρής μετά πήγε Λονδίνο, με έσερνε κυριολεκτικά στο Εlysee, μετά με έσερνε εδώ στα μπουζούκια – ναι,στην Αντζελα Δημητρίου και στο Λε Πα- όταν τα σιχαινόμουν και φυσικά δεν ήταν μόδα.. Από μία εποχή και μετά τα πάντα έκανε κύριος κοστουμαρισμένος που περνούσε παρέα με τον πατέρα μου κάθε πρωί μέσα από το Ζάππειο για να πάνε στις δουλειές τους – ο πατέρας μου στο γειτονικό με το Αμαλία , ίδρυμα Μποδοσάκη, του είχε μεγάλη αδυναμία. Ο Θοδωρής στη ζωή του αψηφούσε τον κίνδυνο και ήταν το πιο αυθεντικά rock n roll άτομο που έχω γνωρίσει.
Στη φωτογραφία έχει καλύψει με αυτόν τον genial τρόπο το κεφάλι του γιατί του το είχε χτυπήσει ένας ανεμιστήρας στον “Ειρηνικό”. Θρυλικά ήταν τα πάρτις στο σπίτι τους όπου έκανε τον dj και όπου έκοβε το dance πρόγραμμα με κάτι ροκιές του Rory Gallagher που μας έστελναν όλους αδιάβαστους.
Ο Θοδωρής είχε μεγάλη αδυναμία στο μικρότερο αδελφό του τον Αλέξη – Κριός του 1965- επάνω στη φωτογραφία. Δεν μπορώ σήμερα να μη γράψω για τον Αλέξη. Ενα γλυκύτατο ζιζάνιο, ένα κουκλί με μία ελιά στο μάγουλο που έκαιγε καρδιές, με φιλότιμο και ευγένεια που όσο και αν το έκρυβε πίσω από την πλάκα διέκρινες ένα old soul. O Aλέξης τελείωσε σπουδές στη Βοστώνη και ήταν το αστέρι της οικογένειας. Οι φίλοι του τον λάτρευαν και ήταν όλοι πολύ δεμένοι μεταξύ τους. (Ο καλύτερος, όπως μου έλεγε εκείνος ήταν ο Γιάννης Πατέρας, που πριν ένα μήνα έφυγε από καρκίνο). Ενα βράδυ μετά από ένα πάρτυ στην Εκάλη παραχώρησε την πράσινη οικογενειακή Mercedes σε ένα φίλο του που είχε πιεί παραπάνω για να τον προστατεύσει και να μην οδηγήσει τη μηχανή του. Ο Αλέξης στη διαδρομή πίσω για το κέντρο της Αθήνας, κάπου έχασε τον έλεγχο και έπεσε. Χτύπησε σε ένα και μοναδικό σημείο πίσω από το κεφάλι του που τον σκότωσε ακαριαία. Μοιραία βραδυά γιατί οδηγούσε μηχανή καλά για πολλά χρόνια .Ο πόνος που ένιωσα , που νιώσαμε όλοι δηλαδή για το θάνατο του Αλέξη στα 25 του χρόνια, εκείνες τις ημέρες του Ιουνίου του 1990 ήταν απερίγραπτος. Δεν θα ξεχάσω τους γονείς του, την απόγνωση στα μάτια του πατέρα του, την αξιοπρέπεια της μάνας του..δεν θα ξεχάσω τους φίλους του και τα αδέλφια του. Ο πόνος πήρε μετά από λίγα χρόνια και τη μητέρα του που είχε τρελή αδυναμία στα παιδιά της. Στις 16 Αυγούστου του 2001 άλλο ένα μοιραίο γεγονός άφησε το Θοδωρή σε κώμα και σε φυτική κατάσταση. Κάτι δεν κατάπιε καλά στο σπίτι του και έπαθε εγκεφαλική βλάβη. Ηταν πάντα τρομερά προληπτικός. Δεν ξέρω αν ήταν αυτή η αιτία που είχε χωρίσει από μία κοπέλα που είχε αρραβωνιαστεί πριν το θάνατο του Αλέξη και η οποία ανήκε στην οικογένεια Ονάσση. Στις 11 Απριλίου , στα γενέθλια του πατέρα μου και μία ημέρα μετά τα γενέθλια του Αλέξη ο Θοδωρής αναπαύθηκε ή μάλλον απελευθερώθηκε.
Ο Κωσταντίνος είναι πια υπεύθυνος για τη συνέχεια της οικογενειακής επιχείρησης αλλά και για την αναμετάδοση όλης αυτής της κληρονομιάς των αναμνήσεων. Εχει αποκτήσει μία τέλεια οικογένεια με δύο υπέροχα παιδιά , το Χρήστο και την Αλίκη φυσικά. Η Αλίκη έχει ακριβώς τα ίδια θεόρατα σκιστά μπλε γατίσια μάτια της γιαγιάς της. Σήμερα έβγαλε ένα συγκλονιστικό λόγο για τον αδελφό του και για άλλη μία φορά θαυμάσαμε την αξιοπρέπεια και τη δύναμη που είχε και έχει για να περάσει όλα αυτά τα δύσκολα χρόνια χωρίς να σταματήσει ποτέ να ελπίζει.. Εύχομαι τα παιδιά του και τα παιδιά των παιδιών του να του ανταποδώσουν όλα αυτά που πήρε από τους γονείς και τα αδέλφια του και να έχουν τύχη και υγεία για να θυμούνται αυτούς τους μοναδικούς ανθρώπους. Δίπλα του είμαστε κι εμείς, δεκάδες καλοί παλιοί φίλοι που φυλάμε τα δικά μας κομμάτια- αναμνήσεις σαν puzzle που θα αναμεταδίδουμε με οποιοδήποτε τρόπο μπορούμε για να μη χαλάσει ποτέ.
Σχόλια για αυτό το άρθρο