ΤΩΡΑ |
Σε μια περίοδο έντονης δημιουργικότητας και αυξανόμενης απήχησης, ο Πάνος Μπλέτζας μιλά για το νέο του τραγούδι «Πού θα με πας», το οποίο έχει ήδη κερδίσει την αγάπη του κοινού τόσο στο διαδίκτυο όσο και στις ζωντανές εμφανίσεις. Με ειλικρίνεια και συναίσθημα, αναφέρεται στη διαδρομή του κομματιού, τη συνεργασία με την Γιούλη Ηλιοπούλου και στις αξίες που τον συνοδεύουν στη μουσική του πορεία, όπως η ταπεινότητα και η ευγνωμοσύνη. Και δηλώνει αθεράπευτα ρομαντικός! Για όλα τα παραπάνω και για πολλά άλλα που θα ανακαλύψετε στην αποκλειστική συνέντευξη, ο Πάνος Μπλέτζας παραμένει ξεχωριστός!
-Περίμενες ότι το «Πού θα με πας» θα είχε τόσο μεγάλη και γρήγορη ανταπόκριση στο διαδίκτυο;
Είμαι πολύ χαρούμενος πραγματικά για την πορεία αυτού του τόσο ιδιαίτερου τραγουδιού. Ένα κομμάτι ξεχωριστό από την αρχή στην καρδιά μου. Από τη στιγμή που διάβασα το στίχο και πριν ακόμη βάλω τη μελωδία, διαισθάνθηκα ότι πρόκειται για κάτι ξεχωριστό. Όχι μόνο στο διαδίκτυο αλλά και στις ζωντανές εμφανίσεις, η αγάπη του κόσμου για το «Πού θα με πας» είναι για μένα πρωτόγνωρη και ουσιαστική.
-Πώς προέκυψε η συνεργασία με την Γιούλη Ηλιοπούλου στους στίχους;
Με την Γιούλη έχουμε συνεργαστεί ξανά στο προηγούμενο τραγούδι μας, τον «Έρωτα αναρχικό», σε μουσική του Βασίλη Δαράμουσκα. Ήταν μια ευτυχής συγκυρία, γιατί μου έστειλε το στίχο της για να τον δω και να πω μια γνώμη, στο πλαίσιο της αναζήτησης νέου υλικού για επόμενα τραγούδια. Κυριολεκτικά μαγεύτηκα και σε πέντε λεπτά είχα γράψει τη μουσική. Το άκουσαν με τον Αντώνη Μαρκογιάννη και πήραν αμέσως την απόφαση να προχωρήσουμε με αυτό το τραγούδι, χωρίς να ψάξουμε άλλο υλικό.
-Τι ήθελες να νιώσει ο ακροατής από το πρώτο άκουσμα;
Την ψυχή μου, την καρδιά μου. Όλα όσα ένιωσα κι εγώ ακούγοντας ολοκληρωμένο το τραγούδι. Να μπορεί όποιος το ακούει να ταξιδέψει με τη μουσική και το στίχο σε μακρινά λιμάνια. Να πιάσει το χέρι του ανθρώπου του και να πουν μαζί «πάμε», και όπου βγει.
-Ποιο είναι το πιο σημαντικό μάθημα που έχεις πάρει μέχρι τώρα στη μουσική σου πορεία;
Η ταπεινότητα. Είχα την τεράστια ευλογία να συνεργαστώ με τους μεγαλύτερους Έλληνες καλλιτέχνες από πολύ μικρός. Αυτό που κατάλαβα αρκετά γρήγορα, παρατηρώντας τον Πλέσσα, τον Σουκά, τον Χρήστο Παπαδόπουλο, τον Νικολόπουλο και όλους εκείνους τους ογκόλιθους της μουσικής μας ιστορίας, ήταν η αντιμετώπισή τους προς τον κόσμο. Η ευγένειά τους προς το κοινό και τους συνεργάτες τους, καθώς και η στάση ζωής τους, ήταν και παραμένει εφάμιλλη με τη μεγαλοσύνη του έργου τους. Καμία έπαρση, μόνο σκληρή και ατελείωτη δουλειά από το πρώτο βήμα ως το τελευταίο. Η αγάπη του κόσμου είναι η ανταμοιβή για όλους μας. Να σε φωνάζουν με το μικρό σου, να σε νιώθουν δικό τους με έναν σχεδόν μυσταγωγικό τρόπο.
-Πόσο επηρεάζει ο έρωτας τη μουσική σου γενικά;
Ο έρωτας είναι βενζίνη. Είναι ταξίδι. Είναι ίσως ο σημαντικότερος λόγος της ανθρώπινης ύπαρξης. Για μια Ελένη ξεκίνησαν κάποτε χίλια καράβια ως την άκρη της γης. Για δύο θλιμμένα μάτια ένας άντρας είναι ικανός για τα πάντα, όπως και μια γυναίκα. Παραμένω αθεράπευτα ρομαντικός. Πιστεύω στον έρωτα βαθιά και με ανιδιοτέλεια. Είναι αναπόσπαστο κομμάτι και της ζωής μου και της τέχνης μου.
-Υπάρχει όνειρο συνεργασίας με κάποιο μεγάλο όνομα που δεν έχει γίνει ακόμα πραγματικότητα;
Ένα όνειρό μου από μικρό παιδί έγινε πραγματικότητα. Βρέθηκα επί σκηνής με τον Χρήστο Νικολόπουλο στον Δήμο Φυλής. Είχαμε βρεθεί μόνο τηλεοπτικά και πάντα ήθελα να τον τραγουδήσω σε κάποιο αφιέρωμα στο έργο του ή και δισκογραφικά. Είμαι πραγματικά ευγνώμων. Πάντα μέσα μου ο μεγαλύτερος μουσικός μου πόθος είναι να ανταμώσω καλλιτεχνικά με τον Γιώργο Νταλάρα. Νιώθω πως και για αυτό θα έρθει η ώρα.
-Ποια στιγμή σε live εμφάνιση δεν θα ξεχάσεις ποτέ;
Δεν θα ξεχάσω το συναίσθημα που ένιωσα σε ένα live μου σε μαγαζί στο Μαρούσι πριν μερικά χρόνια. Ένα ζευγάρι είχε έρθει από τη Θεσσαλονίκη στην Αθήνα για τη βραδιά και έφυγε την επόμενη μέρα πίσω. Ήρθαν, μου μίλησαν, με αγκάλιασαν και μου έδωσαν κάποια δώρα που τα έχω ακόμη στο σαλόνι μου. Άνθρωποι που δεν γνώριζα αλλά από τότε συνομιλούμε συχνά και τους νιώθω δικούς μου. Ήταν μεγάλη τιμή. Ένιωσα απέραντη συγκίνηση και ευγνωμοσύνη.
-Θα έγραφες ή θα τραγουδούσες ένα κομμάτι για Eurovision;
Νομίζω πως το ύφος της μουσικής που πρεσβεύω αλλά και η στάση ζωής μου συνολικά, δεν συνάδουν με τη Eurovision. Είναι ένας θεσμός που δεν μπορώ να καταλάβω πλήρως. Σε μια εποχή όπου η χώρα μας έχει τόσα κοινωνικά, οικονομικά, ανθρωπιστικά και πολιτικά προβλήματα, μου φαίνεται παράξενο να δίνονται τόσα χρήματα για κάτι τέτοιο. Θα προτιμούσα να δω μια αναβίωση του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, από το οποίο έχουν προκύψει σπουδαίοι καλλιτέχνες που πήγαν τη μουσική μας ένα βήμα μπροστά.
-Ποια είναι η γνώμη σου για την ελληνική παρουσία στη Eurovision;
Δεν την παρακολούθησα ιδιαίτερα. Δεν έχω δει πολλά από τη Eurovision μέσα στα χρόνια· δεν με είχε τραβήξει ιδιαίτερα ως φιέστα. Έχω την αίσθηση πως είναι αρκετά εκτός των αισθητικών μου πλαισίων, τόσο μουσικά όσο και οπτικά. Παρόλα αυτά, ο Ακύλας μου είναι πολύ συμπαθής ως άνθρωπος. Έχει καθαρό βλέμμα.
-Πιστεύεις ότι η Eurovision μπορεί να απογειώσει μια καριέρα;
Νομίζω πως όχι. Ίσως να συμβαίνει και το αντίθετο. Όλα γίνονται με τέτοια ιλιγγιώδη ταχύτητα, που ο κόσμος δεν προλαβαίνει να επιλέξει συνειδητά τον καλλιτέχνη και να τον εντάξει στην καθημερινότητά του.
Σχόλια για αυτό το άρθρο