ΤΩΡΑ |
Αλεξάνδρεια, η στην Αίγυπτον. Η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της χώρας (5,7 εκατομμύρια κόσμος) , επικάθεται στο δέλτα του Νείλου που διαβρώνει εδώ και 2 χιλιετίες το έδαφος τριγύρω της. Με τον υπερπληθυσμό και την ανθρωπογενή αλλοίωση του εδάφους, αντιμετωπίζει απώλεια καλλιεργήσιμης γης και υδροφόρου ορίζοντα, καταστροφή υποδομών και μαζική φυγή πληθυσμού.
Άμστερνταμ, Ολλανδία. Οι κάτοικοι των ¨Κάτω Χωρών” αντιπαλεύουν τη θάλασσα εδώ και χίλια χρόνια, λόγω του μαλακού εδάφους, αποτελούμενου από τύρφη, υλικού που σχηματίζεται με την απόθεση μερικώς αποσυντεθημένης οργανικής ύλης, κυρίως γύρω από λιμνοθάλασσες και έλη. Οι Ολλανδοί άρχισαν από τη δεκαετία του ’70 τις προσπάθειες να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα, καθώς αρκετές από τις παραλιακές τους πόλεις (συμπεριλαμβανόμενου του Ρότερνταμ) βρίσκονται κάτω από το επίπεδο της θάλασσας. Η πρόβλεψη ότι μέχρι το 2050 το κόστος επισκευής και συντήρησης υποδομών θα ξεπεράσει τα 5 δισεκατομμύρια ευρώ και ότι η στάθμη του νερού θ’ ανέβει περίπου 7,5 μέτρα είναι εφιαλτική και ίσως και αισιόδοξη. 
Μπανγκόκ, Ταϊλάνδη. Οι επιστήμονες θεωρούν ότι από τις αρχές του επόμενου αιώνα, η πόλη θα έχει γίνει υποβρύχιο μουσείο ανθρώπινης ματαιοδοξίας. Το επίπεδο της θάλασσας ανεβαίνει και μαζί με την τροφική ανασφάλεια και την καταστροφή υποδομών θα ξεριζώσει εκατομμύρια κατοίκους. Σε αυτήν την πιθανότητα συγκλίνει και το είδος του υπεδάφους της πόλης που είναι αργιλώδες, ενώ γύρω από τον αστικό ιστό υπάρχουν ακόμη τα αρχαία έλη. Μόλις την περασμένη χρονιά, πολλά παράκτια μέρη της Μπανγκόκ είχαν βυθιστεί ένα μέτρο υπό τη θάλασσα. Οι βελτιώσεις των υποδομών δεν είναι αρκετές – για να σωθεί η πόλη χρειάζονται σαρωτικές αλλαγές και μάλιστα σε παγκόσμια κλίμακα.
Τσάρλεστον, Νότια Καρολίνα, ΗΠΑ. Αυτή η αμερικανική πόλη έχει κτιστεί στη συμβολή 3 ποταμών που εκβάλλουν στον Ατλαντικό ωκεανό και ήδη βρίσκονταν σε χαμηλό υψόμετρο από την εποχή των πρώτων ευρωπαίων αποίκων. Η άνοδος της θαλάσσιας στάθμης αλλά και οι ισχυρότερες λόγω κλιματικής αλλαγής καταιγίδες χειροτέρεψαν τα πράγματα και καθώς πριν χτιστεί υπήρχαν στην περιοχή βάλτοι, οι ημέρες πλημμυρίδας ανέβηκαν στις 23,3/χρόνο σε σχέση με τις 4,6 το χρόνο στη δεκαετία του 1960.
Ντάκα, Μπαγκλαντές. Ενώ η χώρα ευθύνεται για ένα μικρό σχετικά ποσοστό εκπομπών αερίων θερμοκηπίου υποφέρει δυσανάλογα από τις επιπτώσεις του φαινομένου με όλο και συχνότερες πλημμύρες. Επιπλέον η πρωτεύουσα Ντάκα είναι χτισμένη λίγο πιο βόρεια από το μεγαλύτερο ποτάμιο δέλτα του κόσμου, αυτό του Γάγγη. Καθώς οι πιο παράκτιοι πληθυσμοί καταφεύγουν λόγω των ολοένα συχνότερων καταστροφών στην πόλη και σύμφωνα με τους επιστήμονες τα παράλια θα έχουν βυθιστεί κατά 17% έως το 2050, οι κοινωνικές ανατραχές είναι σίγουρες. Να θυμίσουμε ότι ήδη στην πόλη ζουν περί τα 9 εκατομμύρια άνθρωποι.
Πόλη του Χο Τσι Μιν, Βιετνάμ. Η πόλη είναι χτισμένη λίγο πριν την εκβολή του ποταμού Ντονγκ Νάι. Οι επιπτώσεις της ανθρώπινης δραστηριότητας (ραγδαία αστικοποίηση και άνοδος του πληθυσμού στα 9 εκατομμύρια, γεωτρήσεις – πολλές φορές παράνομες – για νερό) είναι οι ρίζες του προβλήματος.
Χιούστον, Τέξας, ΗΠΑ. Στις ακτές του Κόλπου του Μεξικού. Οι γεωτρήσεις για νερό και πετρέλαιο έχουν βυθίσει το έδαφος κατά 3,5 μέτρα, επηρεάζοντας μια περιοχή 8.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Οι αλλαγές είναι πλέον ορατές: το Ιστορικό Πάρκο San Jacinto Battleground State είναι μερικώς βυθισμένο στη θάλασσα.
Τζακάρτα, Ινδονησία. Η πόλη βυθίζεται γρήγορα (ταχύτερα από οποιαδήποτε άλλη μεγάλη πόλη στον κόσμο) παρ’ όλα τα μέτρα για τον περιορισμό γεωτρήσεων για νερό. Αναμένεται ότι μέχρι το τέλος του 21ου αιώνα, κάποια μέρη στα βόρεια της πόλης θα έχουν χάσει 2 με 4 μέτρα σε υψόμετρο. Το 2017 ήδη το 40% της πόλης βρισκόταν κάτω από το επίπεδο της θάλασσας, όπως τα εδάφη της Ολλανδίας.
Λάγκος, Νιγηρία. Το μεγαλύτερο μέρος της ατλαντικής ακτής της Νιγηρίας έχει χαμηλό υψόμετρο (από το επίπεδο της θάλασσας). Η μαζική αστικοποίηση και η γιγάντωση της πρωτεύουσας, Λάγκος (8 εκατομμύρια), σε συνδυασμό με το ότι η ηπειρωτική πλάκα βυθίζεται δυσκολεύουν τα πράγματα περισσότερο. Ο Κόλπος της Γουινέας προχωρά στην ενδοχώρα και από την άλλη μεριά, η Σαχάρα επεκτείνεται λόγω των διαδοχικών ξηρασιών. Οι κάτοικοι της μεγαλύτερης Αφρικανικής πόλης βρίσκονται έτσι στο έλεος πλημμυρών, διάβρωσης του εδάφους και σιτοδείας. Που θα πάνε όλοι αυτοί οι άνθρωποι;
Μαϊάμι, Φλόριντα, ΗΠΑ. Η νότια Φλόριντα είναι ιδιαίτερα επιρρεπής στη βύθιση καθώς πρόκειται για στενή χερσόνησο που βρέχεται από τη μία από τον Ατλαντικό και από την άλλη από τον Κόλπο του Μεξικό. Ο πληθυσμός του μισού εκατομμυρίου δεν είναι πολύ μεγάλος όμως η ίδια η πόλη είναι “πυκνή” και έντονα δομημένη. Το επίπεδο της θάλασσας έχει ανέβει (ουσιαστικά επειδή η γη βυθίζεται) και αν οι προβλέψεις για άνοδο 1,8 μέτρων ως το 2100 βγουν αληθινές, η πόλη θα γίνει ακατοίκητη. Ήδη μια άνοδος 15 εκατοστών θα κατέστρεφε το σύστημα αποστράγγισης των υδάτων του περιβάλλοντος βάλτου σε αρκετές περιοχές της πόλης.
Νέα Ορλεάνη, Λουιζιάνα, ΗΠΑ. Κοντά στο δέλτα του Mighty Mississipi, με γεωτρήσεις για πετρέλαιο και φυσικό αέριο, χωρίς να δίνεται σημασία στις περιβαλλοντικές συνθήκες. Ο τυφώνας Κατρίνα έδωσε μια πρώτη γεύση του μέλλοντος. Η συχνότητα ισχυρών καταιγίδων θα αυξάνεται λόγω της ανθρωπογενούς αύξησης της θερμοκρασίας του πλανήτη. Το κόστος επισκευής και στήριξης κτιρίων είναι ήδη μεγάλο και αυτό ίσως να είναι καλύτερο κίνητρο.
Βενετία, Ιταλία. Το πρόβλημα ήταν ήδη γνωστό στους ιδρυτές της πόλης που κατέφυγαν στα 118 νησάκια στη μέση μίας ελώδους λιμνοθάλασσας για να γλιτώσουν από εισβολείς. Η εισβολή των νερών στην πλατεία του Αγίου Μάρκου το 2019 δείχνει ότι το πρόβλημα μόνο θα μεγαλώνει. Τότε, το 80% της πόλης βυθίστηκε πάνω από 1,8 μέτρα. Αποτέλεσμα: 2 θάνατοι και εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ ζημιά.
Σχόλια για αυτό το άρθρο