ΤΩΡΑ |
Η ετοιμασία ενός γάμου, τόσο για το ζευγάρι όσο και για τους καλεσμένους, έχει μεγάλη σημασία, ειδικά σε ότι αφορά το ενδυματολογικό κομμάτι. Τι συμβαίνει όμως όταν απρόοπτα μικρά κι ασήμαντα (;) γεγονότα εμφανίζονται, που μετά τον πρώτο εκνευρισμό, μόνο αν τα διακωμωδήσεις αποκτούν ένα κάποιο νόημα; Δείτε τι συνέβη στο παρασκήνιο του μυαλού μου και της δικής μου ετοιμασίας με αφορμή την «πρεμιέρα» γάμου ενός αγαπημένου μας προσώπου.
Εδώ και τρείς μήνες η μάνα μου κυρίως, απασχόλησε πολύ το μυαλό της με το τι θα φορέσει. Προσωπικά το απασχόλησα μισή μέρα πριν το γάμο κι έτρεχα τελευταία στιγμή να γλυτώσω την εμφάνιση με αθλητικό και κοντοπαντέλονο. Για την κακομοίρα την μάνα μου δεν το΄ κανα, που με ήθελε πονηρό θηλυκό κατεργάρα γυναίκα ενώ εγώ έφερνα πιο πολύ με τις επιλογές μου στο στυλ, σε θιβετιανό μοναχό. Να σκεφτείτε ότι παλαιότερα για μια ‘’απλή’’ εμφάνιση κυκλοφορούσα πιο μαντάμ παπαντάμ κι απ’ τη Μιμή Ντενίση του κάποτε. Έπειτα μεταλλάχθηκα για ανεξιχνίαστους λόγους σε πιο απλές, πολύ απλές εμφανίσεις, λιτές κι απέριττες ένα πράμα.
Βάζω που λέτε ένα ζευγάρι και κάνω μια πρόβα παπουτσιού ενώ η νύφη έκανε πρόβα νυφικού. Περπατάω πάνω κάτω δυο φορές στο διάδρομο του σπιτιού κι εκεί που κορδώνομαι σαν τη Βίκυ Κουλιανού σε πασαρέλα ακούω από κάπου έναν ήχο. Κλάπ κλάπ σαν κλακέτα κάτω από τη φτέρνα μου. Κοιτάω μία, κοιτάω δύο, δεν καταλαβαίνω από πού έρχεται το ηχητικό εφέ. Συνεχίζω ακάθεκτη τους βηματισμούς κι αισθάνομαι μια παράξενη διαφορά στο πόδι μου που νιώθω σαν να χωρίζεται απ΄ το παπούτσι…. Ξεκόλλησε! (όχι το πόδι, το παπούτσι). Έμεινα με το φελλό στο πόδι, να κρεμάει.
Τηλεγράφημα στον εγκέφαλο: Παρασκευή βράδυ. Στοπ. Σάββατο γάμος. Στοπ. Που να προλάβεις τσαγκάρη. Στοπ. Δεν ρισκάρεις να το κολλήσεις με κόλα. Στοπ. Ακόμα κι αν είναι ισχυρή κινδυνεύεις να βρεθείς ξυπόλητος πρίγκηψ στην εκκλησιά. Στοπ.
Κι αφού βγαίνει το υπόδημα από το πλάνο βγαίνει και το φόρεμα που’ χω σχεδιάσει να βάλω. Οκ, διαλέγω άλλο ζευγάρι με ύφασμα, πιο τακουνάτο αυτή τη φορά (και βάζω άλλο φουστανάκι) , τσάκ, πάει και το ύφασμα, σκισιματάκι στο πλάι, πάει για τσαγκάρη κι αυτό. Στοπ.
Οκ, θα βάλω άλλη επιλογή, παντελόνι με σανδάλια, νυχάκια δεν βάψαμε αλλά δεν είναι κι άσχημα άβαφα βρε, τι σκας; Τώρα θα μου πείτε ότι η νορμάλ σειρά είναι να βρεις πρώτα το ρούχο κι έπειτα ταιριάζεις το πατούμενο. ΤΟ ΞΕΡΩ!! Αλλά που καιρός για νορμάλ σειρά.
Πάω για ζελέ να φτιάξω μαλλί και τον έχει βουτήξει η αδερφή μου που ‘χει πάει νωρίτερα στο backstage του γαμπρού και υπολόγισε ότι άφησε πίσω της, τις φαλακρές τραγουδίστριες που δεν θα το χρειαστούν. Τα μόνα καπέλα που μας βρίσκονται είναι για την παραλία και δεν έχουμε σκοπό να πάμε με ψάθα και μαγιό στην ιερή τελετή. Δεν θα θέλαμε σε καμιά περίπτωση να κλέψουμε την παράσταση απ’ τους νεόνυμφους!
Κάνουμε άνω κάτω το σπίτι μπας και μας φανερώσει ο Άγιος Φανούριος κανένα ζελέ που μας λείπει τούτη την δύσκολη ώρα. Η λακ άφαντη κι αυτή μήπως και καταφέρουμε τις τρίχες να σταθούν αλλιώς. Αυτή την έχει πάρει ο μεγάλος ανιψιός μου που’ χει μούρλα με το τσουλούφι μπροστά και το τεντώνει προς τα πάνω, ένα στάδιο λίγο πριν το Φώτη του Παρα Πέντε. Έχει ξεμείνει στο σπίτι τους γιατί κακά τα ψέματα δεν μας έλειψε κιόλας αφού ποτέ δεν την χρησιμοποιούμε. Κι εμείς στο παρα πέντε… Τελικά ο Άγιος κάνει το θαύμα του και μας φανερώνει ένα διαφημιστικό φακελάκι ζελέ που ξετρυπώνει από τσαντάκι παρά τσαντάκι.
Αφού τελειώνει η αλχημεία ενδυματολογίας και βαρυγκωμάνε οι καθρέφτες απ’ τις απανωτές αλλαγές κατεβαίνουμε περήφανες για τη συνέπεια στο ραντεβού μας με τη θεία μου και τον γιό της που θα πάμε παρέα στο γάμο. Και τότε πιάνει βροχή. Εντωμεταξύ καταφθάνει το αμάξι ενώ σαν άλλη Σταχτοπούτα τρέχω να πάρω ομπρέλες παρ’ ότι θα μου ήταν πιο χρήσιμα βατραχοπέδιλα γιατί οι πληροφοριοδότες, μάς αναγγέλλουν κατακλυσμό στην περιοχή που θα γίνει το μυστήριο. Αρπάζω ένα ζευγάρι παπούτσια παλιάς μοδός, τα βάζω βιαστικά σε μια σακούλα που περιμαζεύω απ’ το αχούρι που αφήσαμε πίσω μας, σε περίπτωση που χρειαστεί να αποφύγω την ξυπολησιά.
«Καλύτερα μιας ώρας με μόδα παλιακή παρά σε καμιά ώρα πασούμι στη βροχή».
Μπαίνω στ’ αυτοκίνητο. Διαπιστώνω ότι η σακούλα που έβαλα ταχύτατα τα υποδήματα είναι σκισμένη η καημένη, με το ένα παπούτσι μέσα και το άλλο να αγνοείται. Προφανώς θα μου έπεσε. Ένας στιγμιαίος πανικός σκορπίζεται στο αμάξι που…
Σχόλια για αυτό το άρθρο