ΤΩΡΑ |
Άλλες χρονιές έβλεπα Γιουροβίζιον και μετά όλα μια χαρά. Στη φετινή μου’ρθαν λίγο μαζεμένα. Δεν μου’ φτάναν όλα τ’ άλλα έβαλα κι άλλο μπελά στο κεφάλι μου. Διότι, το να δεις τη Γιουροβίζιον και μετά να βρίσκεις ένα κάρο θέματα να τακτοποιήσεις, μόνο αν έχεις «πετριά» το περνάς. Εμένα είναι το χούι μου να επεξεργάζομαι τα μηνύματα που έρχονται από διάφορα ερεθίσματα αλλά απ’ τη Γιουροβίζιον δεν περίμενα να βρεθώ σε τέτοια πρόκληση.
Πρώτα απ’ όλα να είμαι ειλικρινής. Δεν είχα ιδέα για τις φετινές συμμετοχές μέχρι να δω τον β’ ημιτελικό κι έπειτα τον τελικό. Τώρα θα μου πείτε- και με τα δίκια σας- από βουνό κατέβηκες; Μερικά διαστήματα, πράγματι ζω λες και βρίσκομαι σε βουνό. Βάζω παύση στον τεράστιο όγκο πληροφοριών που με βομβαρδίζουν από χίλιες μεριές και σαν την Άννα Βίσση κάνω ένα είδος αφωνίας… αλλά στ’ αυτιά. Η Αννούλα βέβαια το κάνει όταν έχει θέματα με την φωνή της, σε εμένα συμβαίνει όταν έχω θέμα με το πόσα μπορούν ν’ αντέξουν τ ’ αυτιά μου ώστε να προφυλάξω λιγουλάκι τη ψυχή μου!
Έτσι λοιπόν, αντί να αρκεστώ στο ξεκάθαρο μήνυμα που θέλησε να περάσει η νικήτρια Conchita και να μη τριβελίσω την κασίδα μου άρχισα να ψάχνομαι και να αποκωδικοποιώ τα μηνύματα που πήρα εγώ για τον εαυτό μου κι ακόμα παραπάνω. Το πρώτο ερώτημα που τέθηκε μέσα μου βλέποντας την Conchita δίχως ν’ ακούω το τραγούδι ήταν «Αντέχεις να με «δεις» και να μ’ ακούσεις πέρα απ’ την εικόνα μου;»
Άντεξα κι άκουσα ένα υπέροχο τραγούδι που πίστευα πως άξιζε την πρωτιά, έτσι ήρθε το πρώτο μήνυμα: να εκπαιδεύσω κι άλλο τον εαυτό μου να «βλέπει» πέρα απ’ την εικόνα, να διακρίνω την αλήθεια που εκπέμπει κάποιος ακόμη κι αν πρόκειται για έναν άνθρωπο με τουαλέτα και μούσι. Αυτό για όποιον άνθρωπο: Να μην παγιδεύει η εικόνα του την αντίληψή μου.
Διαφώνησα αρκετά σε έντονους τόνους για ποια τραγούδια άρεσαν σε μένα και ποια στην παρέα που είδαμε μαζί τη Γιουροβίζιον. Δεν με αναγνώρισα με το φανατισμό μου (μ’ άρεσε εκτός απ’ της Αυστρίας, της Λευκορωσίας, του Σαν Μαρίνο και της Ρωσίας) κι έτσι ήρθε το δεύτερο μήνυμα: να εκπαιδεύσω κι άλλο τον εαυτό μου να μην φανατίζεται γι’ αυτά που δεν του αρέσουν αλλά κυρίως γι΄ αυτά που προτιμά περισσότερο , γιατί και στις δυο περιπτώσεις τοποθετώ την ενέργειά μου αντίθετα στον άλλον και δημιουργείται πολύ εύκολα εχθρικό πεδίο που μπορεί να ξεφύγει και καμιά ξανάστροφη απ’ το πουθενά. Κι αυτό είναι δυσαρμονικό με τον τρόπο ζωής μου και την φιλοσοφία μου. Οπότε, να μάθω να τιθασεύω τις εκφράσεις μου γιατί ο φανατισμός δεν είναι καλός σύμμαχος και δηλητηριάζει και τις καλύτερες των ανθρωπίνων σχέσεων.
Συνέχισα ακάθεκτη τις επόμενες μέρες να εξερευνώ τι στο καλό άλλο μου συνέβη να το βγάλω στην επιφάνεια να τελειώνουμε. Έχουμε και λέμε. Η αλήθεια για να ειπωθεί χρησιμοποιεί σε υπερβολή την εικόνα καμιά φορά αλλά κι η εικόνα είναι τόσο δυνατή που χρησιμοποιεί την αλήθεια και κινδυνεύει να ξεφύγει απ’ το σκοπό της ώστε να επικρατήσει η σύγχυση. Οπότε, προσοχή στον τρόπο που επιλέγω να εκφράζω την αλήθεια μου γιατί υπάρχει μέγιστη ευθύνη να κρατηθούν ισορροπίες και να μην αρχίσω τα κατηγορώ τους ανθρώπους ως εισαγγελέας που ξεπερνά και το Νίκο Κούρκουλο στην ταινία.
Να προσπαθώ να μεταφράζω το σύνολο ενός πράγματος και να διακρίνω τις τάσεις που αυτή τη φορά έδειξαν πως προτιμήθηκαν οι μελωδίες και η απλότητα περισσότερο απ’ τα τραγούδια που έκαναν εκκωφαντικό θόρυβο ή ακόμη κι εκείνα που ξεσήκωσαν τα πλήθη σε μια στιγμιαία δόνηση που εξατμίστηκε μετά το τέλος του τραγουδιού, πιθανόν γιατί είχαμε ανάγκη να δώσουμε προβάδισμα σε άλλα ακούσματα. Για μένα η Conchita (αν εξαιρέσεις το μούσι) βγήκε σχετικά με απλότητα στη σκηνή, θα μπορούσε να βρει ένα σκασμό άλλα κόλπα να γίνει περισσότερο εκκεντρική και πιο προκλητική, όπως συνηθίζεται γενικότερα σε παρόμοιες παρουσίες.
Η αλήθεια έχει σύνδεση με τη ψυχή. Η ανάγωγη ειλικρίνεια κανιβαλίζει τα πάντα και τους πάντες κι αυτό σημαίνει σαρκοφαγία. Οπότε, να προσέχω και μακριά από μένα. Εδώ λίγο κρέας τρώω και δεν αισθάνομαι καλά. Πόσο μάλλον άνθρωπο!
Δεν σημαίνει πως είμαι gay επειδή μ’ αρέσει το τραγούδι, αλλά και δεν είναι υποχρεωτικό να μ’ αρέσει αν είμαι. Μπορώ να λέω τι μ’ αρέσει και τι όχι, χωρίς να με εντάξουν αυτόματα σε κάποια κατηγορία; Δεν μ’ ενδιαφέρει να είμαι υπέρ ή κατά, όποιου ή σε οτιδήποτε. Καθένας αγωνίζεται να είναι ο εαυτός του. Άλλος τα καταφέρνει κι άλλος όχι. Και στις δυο περιπτώσεις οφείλω να ενεργοποιώ την συμπόνια μέσα μου που δεν βάζει διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στους ανθρώπους.
Αν το τραγούδι της Αυστρίας δεν ήταν αυτό που ήταν, δεν υπήρχε περίπτωση να το πάρω σοβαρά. Άρα η επιλογή και η ερμηνεία έπαιξαν ρόλο για ν’ αγγίξει τη ψυχή μου με το ταλέντο και τη φωνή της ηConchita, κι όχι όλα τ’ άλλα μιας και θα μπορούσε να κάνει τη διαφορά έτσι κι αλλιώς. Απλώς με όλα τ’ άλλα έκανε μεγαλύτερο ντόρο και θα δώσει ψωμάκι σε πολλούς αλλά και στον εαυτό της. Οπότε, να αξιολογώ όχι ανάλογα με το ντόρο που γίνεται σε κάτι, αλλά με αυτό που για μένα είναι το σημαντικό και το ουσιαστικό.
Δεν μ’ ενδιαφέρουν οι ταμπέλες, οι ιδιότητες, το κοστούμι που φορά καθένας και το πώς συστήνεται αν εγώ καταφέρω να διακρίνω μια στοιχειώδη έστω ευαισθησία. Αυτό με συγκλονίζει και με συγκινεί πάντα ειδικά όταν κάποιος ακολουθεί την εσωτερική του φωνή και χαράζει τν δρόμο του. Αυτή ξέρω, αυτή εμπιστεύομαι. Να μην υπερτιμώ ούτε να υποτιμώ κανέναν γιατί δεν γνωρίζω ούτε τα κίνητρα ούτε τους σκοπούς που εξυπηρετεί και να βασίζομαι στην διαίσθησή μου με μοναδικό κριτήριο τι αγγίζει τη δική μου ψυχή και τι όχι.
Να λέω άνθρωπος, ούτε άντρας, ούτε γυναίκα, ούτε πελάτης, ούτε αφεντικό, ούτε υπάλληλος, ούτε μαύρος, ούτε άσπρος, ούτε Χριστιανός, ούτε άθεος, αυτά κι άλλα πολλά να καταφέρω μια μέρα να τα αντικαταστήσω με μια λέξη, Άνθρωπος, κι έτσι να τον αισθάνομαι. Οπότε, ανθρωπιά για να πορεύομαι.
Το τραγούδι της Ρωσίας και οι πανέμορφες κοπέλες ήρθαν ειρηνικά στον διαγωνισμό και βρέθηκαν αντιμέτωπες με κάποιους «πολεμοχαρείς» που τις χρησιμοποίησαν σαν όχημα για να στείλουν ένα ειρηνικό μήνυμα βομβαρδίζοντας με γιουχαΐσματα το περιβάλλον.
Τι φταίνε τα κορίτσια; Σε διαγωνισμό τραγουδιού ήρθαν κι όχι σε εμπόλεμη ζώνη. Ωραίο μελωδικό τραγούδι, γιατί να μην ψηφιστεί; Άδικη συμπεριφορά που ήταν φάουλ και μπερδέψαμε τα μπούτια μας μερικοί. Οπότε, να προσέχω τις προβολές που κάνω στον άλλον γιατί μπορεί να θολώσει το μάτι μου και να βρεθώ εκτός τόπου και χρόνου.
Διαφορετικότητα δε σημαίνει ότι βάζω μια περικεφαλαία για να διαφέρω απ’ τον άλλον. Έτσι κι αλλιώς όλοι διαφέρουμε. Διαφορετικότητα για μένα σημαίνει κάτι που συμβαίνει σε εσωτερικό επίπεδο κι από κει εντοπίζεις αναλόγως τις διαφορές σου και των άλλων.
Έπειτα σαφώς δεν την διεκδικείς για σένα αλλά γι’ αυτό που υπηρετεί. Έτσ,ι αν θέλω να έχω σεβασμό στη διαφορετικότητα θα πρέπει να είμαι έτοιμη να σεβαστώ κι εκείνους που έχουν άλλη άποψη απ’ τη δική μου εκτός αν πηγάζει από μνησικακία και μένος οπότε, τρέχω μακριά απ’ το αρνητικό πεδίο.
Να μην απογοητεύομαι αν η χώρα μας παίρνει κατώτερη θέση απ’ αυτή που περιμένω και να μην συγχέω τα πράγματα. Οι χώρες κερδίζουν ουσιαστικά όταν ούτε ένας άνθρωπος δεν υποφέρει στους λαούς τους για στοιχειώδη κι αυτονόητα θέματα.
Το RISE UP ήταν ένα ξεσηκωτικό τραγούδι που δεν πήγε προς τα πάνω το ίδιο ενώ μας σήκωσε και μας χόρεψε στο ρυθμό του. Πήρε τη θέση που πήρε γιατί πολύ απλά μπορεί να άρεσε λιγότερο από τα άλλα. Αν το πάρω πατριωτικά ή με εγωισμό και ψάχνω σενάρια συνομωσίας είναι σαν να ακυρώνω τις καλές θέσεις που πήραν προηγούμενα τραγούδια και να πιστέψω ότι η Ελενα Παπαρίζου βγήκε πρώτη από συνομωσία επίσης. Οπότε, αν πρέπει να δεχτώ τη συνομωσία στη ‘’χασούρα’’ οφείλω να τη δεχτώ και στη ‘’νίκη’’. Δε γίνεται όπως μας βολεύει. Όταν αρέσει ένα τραγούδι, αρέσει ! Δεν νομίζω να υπάρχει κάτι άλλο, ιδιαίτερα από τότε που μπήκε κι η συμμετοχή του κόσμου στο παιχνίδι. Αξίζουν συγχαρητήρια στα παιδιά γιατί πέρασαν στον τελικό και κυρίως γιατί έζησαν την εμπειρία και την απόλαυσαν πετυχαίνοντας μια ευχάριστη εμφάνιση που την ευχαριστηθήκαμε κι εμείς στο σπίτι. Οπότε ,να μην πληγώνομαι σαν ανώριμο παιδί που δεν του κάνουν τα χατίρια, που ναι μεν πιστεύω στη δύναμη και στο ελληνικό πνεύμα αλλά πιστεύω και στα ταλέντα που διαθέτουν και οι άλλοι λαοί.
Το τραγούδι της Αυστρίας πήρε την πρωτιά γιατί πολύ απλά μπορεί να άρεσε περισσότερο από τ’ άλλα. Εκτός κι αν δεχτώ τα σενάρια συνομωσίας πάλι και πιστέψω ότι συνωμότησαν όλες οι εκδοχές των gay να τη βγάλουν πρώτη κι ότι ήταν οι μόνοι που ψήφισαν το τραγούδι. Τ’ άκουσα κι αυτό. Οπότε, να μην παρασύρομαι από υστερικά συμπεράσματα και γκανγκστερικά σενάρια, ακόμη κι αν ισχύουν είναι λαβύρινθος να μπω σ’ έναν τέτοιο τρόπο σκέψης και δεν το αντέχω.
Έχω την αίσθηση ότι φέτος ακούσαμε παρά «είδαμε» τα τραγούδια. Κι αν οι πιο πολλοί πιστεύουν ότι η εικόνα σιγοντάρισε τα τραγούδια, προσωπικά πιστεύω πως συνέβη μια γροθιά στην εικόνα και ‘’τράβηξαν’’ εκείνα που είχαν τα λιγότερα εφέ και τις πιο ήρεμες εμφανίσεις, σε σχέση με τα υπόλοιπα. Αυτό εμένα μου δείχνει κάτι.
Σκέφτηκα πως αν έβλεπα την Conchita στον φούρνο της γειτονιάς μου ή στο σούπερ μάρκετ να εργάζεται δεν θα μπορούσα να συμφιλιωθώ εύκολα, για να μην κάνω και την έξυπνη. Όταν όμως την βλέπω στο πλαίσιο ενός τέτοιου σώου γιατί να μου κακοφανεί; Σα να ησύχασα που αυτό το πλάσμα βρήκε έναν χώρο να εκφράσει τον εαυτό του και μας βόλεψε ζητώντας την αποδοχή από ένα stage και κάνω και την υπεράνω ευκολότερα. Οπότε, η αποδοχή λοιπόν σε ό,τι δε μου μοιάζει, είναι μεγαλύτερο ζήτημα απ’ όσο φανταζόμουν ότι έχω κατακτήσει κι αναμφισβήτητα έχω πολύ, πάρα πολύ δρόμο να κάνω για την αποδοχή και την ανεκτικότητα εφ’ όλης της ύλης.
Το να μην μου αρέσει ή να μην μπορώ να μείνω ψύχραιμη μπροστά σε μια τέτοια εμφάνιση, δε σημαίνει ότι δεν έχω δυνατότητα αποδοχής κι ανεκτικότητας για άλλα ζητήματα. Αυτό με κάνει να γεμίζω με επιείκεια για κείνους που δεν μπορούν να διαχειριστούν, έστω ακόμα την πρόκληση να δουν πέρα από την εικόνα. Οπότε, πρέπει να τους αποδεχτώ επίσης κι ακόμα περισσότερο, χωρίς να χρησιμοποιώ επίθετα όπως κομπλεξικός, συντηρητικός ή δε ξέρω κι εγώ τι. Αρκεί να μην αρχίσει το κυνηγητό μεταξύ μας, παιδιά.
Κανείς δεν είναι καλύτερος απ’ τον άλλον. Διαφορετικότητα θα πει και το να τοποθετώ τις αδυναμίες και τα χαρίσματα ισότιμα μέσα στον κόσμο και στην συνείδησή μου ώστε να διακρίνω τον αγώνα που κάνει καθένας μας να γίνει καλύτερος απ’ τον προηγούμενο εαυτό του. Κι αυτό ίσως το πετύχω μια μέρα με έναν ωριμότερο αυτοέλεγχο στα γούστα μου και στα καπέλα μου που δεν υπάρχει κανένας λόγος να τα επιβάλλω στον πλησίον μου.
Social media το λαόν σου λοιπόν, ας χαλαρώσουμε κι ας μην κρίνουμε τόσο αυστηρά οτιδήποτε δεν μας ευχαριστεί. Οι χαμηλοί τόνοι πάντως σε κάθε περίπτωση είναι σοφοί κι είναι στο χέρι μας. Μωρέ θα’ μουν καλύτερα και πιο ανακουφισμένη αν όλο αυτό δεν μου έφερνε τα πάνω κάτω για όσα πίστευα για τον εαυτό μου κι άντε πάλι απ’ την αρχή. Λες μετά απ’ όλα αυτά να αναγεννηθώ σαν το φοίνικα ή θα γίνω στάχτη και μπούρμπερη μόνο; Τζάμπα κόπος τότε, και δεν το θέλω. Οπότε, οφείλω να πάω τη ματιά μου λιγάκι πιο μακριά. Έτσι βλέπω τον κόσμο ή τέλος πάντων έτσι επιλέγω να τον βλέπω. Για μένα το κάνω.
Υ.Σ. με όλη την κατανόηση στην αγωνία που εκδηλώθηκε από γονείς για τα πρότυπα των παιδιών εξαιτίας της Conchita, να είστε βέβαιοι πως οι γονείς οι ίδιοι είστε τα πιο ισχυρά πρότυπα απ’ όπου παραδειγματίζονται τα παιδιά. Μην επιτρέπεται σε φόβους κι ανησυχίες αλλά και δικαιολογίες να σας πείθουν για το αντίθετο. Απ’ την άλλη να είστε έτοιμοι ότι μπορεί να μην τα υιοθετήσουν γιατί δεν θα τους ταιριάζουν. Όμως το πιο ισχυρό εφόδιο και «όπλο» που έχετε είναι η αγάπη σας γι’ αυτά κι όχι ο θυμός προς τους άλλους που δεν συμφωνείτε. Η έλλειψη αγάπης είναι η μεγαλύτερη πληγή κι αν βασανιζόμαστε είναι γιατί μας λείπει αυτή. Τίποτ’ άλλο.
Σχόλια για αυτό το άρθρο