ΤΩΡΑ |
Ποιον αφορά πλέον ο θεσμός πέρα από κάτι ψυχάκηδες σαν τον ΤΑΖ;
Τα βραβεία τα ξέρετε οπότε πάμε στο ζουμί. Δύσκολη η απάντηση για το μεγαλύτερο κινηματογραφικό event του κόσμου. Ή μήπως είναι η μεγαλύτερη πασαρέλα του κόσμου; Κατά τη γνώμη μου, η φετινή οχτάδα υποψήφιων φιλμ για Καλύτερη Ταινία, μου θύμισε το Ελληνικό κοινοβούλιο. Πολυφωνικό αλλά και λίγο από όλα για όλους, κριτήριο τη χρυσή μετριότητα, τη δήθεν μοντερνιά, την πολιτική ορθότητα και οτιδήποτε άλλο η Ακαδημία υπολογίζει ότι θα φέρει ξανά τα νεανικά κοινά στην τηλεοπτική μετάδοση της τελετής. Εξαιρείται η Ευνοούμενη που ήταν μια πραγματική έκπληξη, το κόμικ του Black Panther που είναι και το πρώτο κομιξάδικο φιλμ που προτάθηκε για καλύτερη ταινία, και το Romα που αν και προσωπικά λόγω προσωπικής καλλιτεχνικής ανωριμότητας βαρέθηκα φριχτά, δεν παύει να είναι μια ταινία τέχνης, έξω από στάνταρ.
Η απόδειξη της χρυσής μετριότητας προκύπτει κι από την βράβευση ως καλύτερης ταινίας, του Green Book. Ένα συμπαθητικό ντράμεντι φιλμ με καλόκαρδη συσκευασία, φυσικά αφροαμερικάνικο πυρήνα με ρατσισμό στη μέση, για να είμαστε και πολιτικά ορθοί και γλυκερό φινάλε αλλά με καμία Παναγία μια ταινία που αλλάζει το πρόσωπο του σινεμά ή προσφέρει κάτι καινοτόμο. Καινοτομία ήταν η απουσία παρουσιαστή που βοήθησε στη μείωση του χρόνου της τελετής κατά μισή ώρα περίπου και η ανάθεση αυτού του ρόλου σε μια πλειάδα αστέρων που απένειμαν και τα βραβεία. Όμως ακόμα δεν έχω αποφασίσει αν η απουσία κεντρικού παρουσιαστή και μαζί του η οξύτητα της κριτικής και η ατάκα ήταν τελικά σωστή επιλογή, γιατί η τελετή στερήθηκε το χιούμορ προς όφελος σταρ που ξέσπαγαν σε κλάματα ή εκφράσεις ενθουσιασμού και διάφορους έξυπνους από Ελλάδα να σχολιάζουν τις προβλέψεις. Είμαι έξαλλος με όσους έκαναν προβλέψεις στην υγειά της κουτσής να γιάνει το πόδι της. Μα δεν γίνεται μανίτσα μου να βγάλεις πρόβλεψη από μια πολύπλοκη διαδικασία 6000 ψηφοφόρων. Χειρότεροι ακόμα όσοι χαιρέκακα ευχαριστήθηκαν το ότι η ταινία του Λάνθιμου πήρε μόνο το Όσκαρ Β γυναικείου ρόλου για την εξαιρετική Ολίβια Κόλμαν. Και μόνο το ότι η ταινία επιλέχθηκε ανάμεσα σε χιλιάδες άλλες για 10 βραβεία, είναι μεγάλη νίκη μαζί με την επιτυχία της στα BAFTA.
Ο αντίκτυπος της Ευνoούμενης φάνηκε και από ότι ένα από τα δύο, τρία σκετσάκια της βραδιάς είχε την Μελίσα Μακάρθι ντυμένη σαν κλόουν βασίλισσα Άννα με μια αγκαλιά από λούτρινα κουνελάκια. Αλλά από κει πέρα, όσον αφορά το θέαμα, το προσέφεραν πάλι τα κόκκινα χαλιά και το υπέροχα κιτς σκηνικό παρά η ίδια η τελετή που ανά διαστήματα φαινόταν κρυόκωλη και μαγκωμένη (μα εκτός ο Σπίλμπεργκ με την καλύτερη ταινία του τα τελευταία χρόνια, το Ready Player One;). Οπότε το ερώτημα παραμένει. Πέρα από όσους θέλουμε να δούμε μια εκθαμβωτική Τζούλια Ρόμπερτς που παρέδωσε το τελευταίο βραβείο, την απίστευτα αγέραστη (πρέπει να έχει καβαντζώσει τον σούπερ πλαστικό), Μπάρμπρα Στρέιζαντ, ή την Τζένιφερ Λόπεζ ντυμένη ντισκομπάλα, την Γκλεν Κλόουζ πραγματική βασίλισσα να χαμογελάει ζεστά ακόμα και όταν έχασε ξανά το Όσκαρ παρά τις 8 υποψηφιότητες της μέχρι τώρα στα βραβεία στη βράβευση της Ολίβια Κόλμαν, ποιον αφορούν πλέον τα Όσκαρ;
Οι μισοί μου σινεφίλ γνωστοί με χαρακτήρισαν τρελό που ξενύχτησα και έπεσαν για ύπνο ενώ η πλειοψηφία των μίντια για τις επόμενες εβδομάδες θα ασχολείται με τις ενδυμασίες και όχι με την ουσία που υποθετικά είναι οι ταινίες. Προσωπικά δεν μπορώ να δεχτώ με την καμία το Green Book σαν καλύτερη ταινία της χρονιάς. Ευχαριστήθηκα όμως άλλα πράγματα. Όπως το απίστευτο ντουέτο της Lady Gaga με τον Μπράντλεϊ Κούπερ να τραγουδάνε το Shallow και μετά η Gaga, πιο ανθρώπινη από ποτέ να παραλαμβάνει το βραβείο καλύτερου τραγουδιού, ξεσπώντας σε λυγμούς. Τον γίγαντα Τζέισον Μομόα σε ροζ κοστούμι να μοιάζει με παλαιστή – κουφέτο. Την Μπέτι Μίντλερ που έχει κάνει το πρόσωπό της τάπερ. Είναι όμως όλα αυτά, κινηματογραφικές κουβέντες ή κοσμική στήλη; Τι προβληματισμούς δημιουργεί όπως θα όφειλε, μια τελετή για το μέλλον του σινεμά με βάσει τις βραβεύσεις που έμοιαζαν με τούρτα; Ένα κομματάκι για τον καθένα, μη μείνει κανείς στενοχωρημένος. Ο Μαύρος Πάνθηρας που το λατρεύω σαν ταινία, πήρε τα βραβεία του γιατί τα αξίζει ή γιατί απλά είναι μαύρος;
Η τελετή ξεκίνησε ροκάροντας με το We will rock you των Queen να ξεσηκώνει, κράτησε στακάτο ρυθμό με τους πρώτους παρουσιαστές, είχε συγκινητικούς λόγους – αφιερώσεις και σασπένς αλλά και αρκετές κοιλίτσες. Είχε τη Σαρλίζ Θερόν απίστευτα όμορφη με κοντό σκούρο μαλλί και την Αιμίλια Κλαρκ, την Καλίσι του Game of Thrones θεά με κοντό σκούρο μαλλί κι αυτή, τον Ντάνιελ Κρεγκ με τον Κάπτεν Αμέρικα Κρις Ίβανς σε ταξίντο. Ακόμα και η επιτυχία του Roma, μιας ταινίας που σε άλλες εποχές ούτε που θα περνούσε έξω από την πόρτα των Όσκαρ, δείχνει μια αλλαγή και μια ανησυχία στο μυαλό των μελών της Ακαδημίας. Επομένως ναι, μιλάμε για σινεμά. Γιατί στην τελική σινεμά δεν είναι μόνο οι ταινίες αλλά και ο μύθος που τις περιβάλλει. Σε μια τελετή που προσπάθησε να κάνει τη διαφορά αλλά τελικά προς το μέσο, χωρίς παρουσιαστή και με σταρ να διαβάζουν τα λόγια τους από auto que κατέληξε άνευρη και στεγνή χωρίς καθοδηγητή χωρίς πολιτικά σχόλια και «εσωτερικά» πειράγματα. Είχε όμως σασπένς για όσους αγοράζουν λαχεία. Σκόρπιες σκέψεις καταγράφω αφού είναι σίγουρο πως και του χρόνου πάλι θα ξενυχτήσω και πάλι θα γκρινιάζω ότι βαρέθηκα γιατί ότι και αν είναι, δεν παύουν να είναι τα Όσκαρ dude.
Σχόλια για αυτό το άρθρο