Ο Σωτήρης Τσιόδρας αποχαιρέτησε την καθημερινή τηλεοπτική ενημέρωση με ένα συγκινητικό ποίημα

ΣχετικάΆρθρα

Mπορώ να γίνω ευτυχισμένος με τα πιο απλά πράγματα
και με τα πιο μικρά..
Και με τα καθημερινότερα των καθημερινών.
Μου φτάνει που οι εβδομάδες έχουν Κυριακές
Που οι χειμώνες έχουν πέτρινα, χιονισμένα σπίτια.
Που ξέρω ν’ ανακαλύπτω τα κρυμμένα πετροράδικα στις κρυψώνες τους.
Μου φτάνει που μ’ αγαπάνε τέσσερις άνθρωποι.
Πολύ…
Μου φτάνει που αγαπάω τέσσερις ανθρώπους.
Πολύ…
Που ξοδεύω τις ανάσες μου μόνο γι’ αυτούς.
Που δεν φοβάμαι να θυμάμαι.
Που δε με νοιάζει να με θυμούνται.
Που μπορώ και κλαίω ακόμα.
Και που τραγουδάω… μερικές φορές…
Που υπάρχουν μουσικές που με συναρπάζουν.
Και ευωδιές που με γοητεύουν…
Με τους παραπάνω στίχους, ο Σωτήρης Τσιόδρας αποχαιρέτησε πριν λίγο την καθημερινή τηλεοπτική ενημέρωση, ενώ ανέφερε τα εξής:

Η πατρίδα μας κατάφερε να περάσει αυτό την πρώτη φάση του ιού. Με τον τρόπο αυτό η Ελλάδα κατάφερε να επιπεδώσει και να μειώσει την καμπύλη αυτής της επιδημίας πολύ περισσότερο από άλλες θεωρητικά έτοιμες. Στις αρχές Ιανουαρίου, έγινε η πρώτη αναφορά για τον ιό στην Ελλάδα. Αντιμετωπίσαμε σκληρή κριτική γιατί τα ως τότε λίγα δεδομένα δεν αρκούσαν για να τεκμηριωθεί σοβαρή απειλή. Από την 1^η Φεβρουαρίου που ξεκίνησαν οι ενημερώσεις, παρέμεινα μαθητής περισσότερο παρά καθηγητής. Αισθάνθηκα κοντά σας κι ας μην επικοινωνούσα με φυσικό τρόπο.

Προσπάθησα επί τέσσερις μήνες να δίνω χρήσιμες πληροφορίες. Να απαντώ στα ερωτήματα που έθεταν οι συμπολίτες μας μέσω των δημοσιογράφων και κάποιες φορές να εμψυχώσω μία κοινωνία που αγωνιούσε. Επανέλαβα πολλές φορές αυτό που είναι το μοναδικό δεδομένο στην επιστήμη. Η αβεβαιότητα. Η εντιμότητα να πει κανείς «δεν γνωρίζω»

Κάποιοι μίλησαν για αντιφάσεις χωρίς να χρησιμοποιήσουν επιστημονικά επιχειρήματα. Ο σύγχρονος κόσμος κλήθηκε να αντιμετωπίσει τον ιό, η επιστήμη παραμένει πιστή στους κανόνες και θα συνεχίσει να παραμένει κοντά στους πολίτες. Επανέλαβα πολλές φορές αυτό που είναι το μοναδικό δεδομένο στην επιστήμη, η αβεβαιότητα. Αισθάνθηκα κοντά σας κι ας μην επικοινωνούσα με φυσικό τρόπο. Όλο αυτό τον καιρό δεν αισθάνθηκα κάτι διαφορετικό. Ένας άνθρωπος απευθυνόμενος σε συνανθρώπους του. Ένας άνθρωπος με αδυναμίες, ένας άνθρωπος που δεν πρέπει-φυσικά- να προβάλλεται ως πρότυπο. Αναπάντεχα και απροσδόκητα βρέθηκα τόσο κοντά σας, τόσο κοντά σας, μέσω του τηλεοπτικού φακού και εν μέσω απαγορευτικού. Και αισθάνθηκα κοντά σας. Και ας μην επικοινωνούσαμε με φυσικό τρόπο. Η επικοινωνία μεταξύ των ανθρώπων είναι πνευματικό εφόδιο και μια παρηγοριά στον μυστικό πόλεμο με το άγνωστο.

Σε αυτόν τον αγώνα δρόμου θα παραμείνω ως επιστήμονας. Θέλω να επιστρέψω κ εγώ σταδιακά στα υπόλοιπα καθήκοντα μου, δεν χρειάζεται αυτή η τακτική ενημέρωση, το πραγματικό R ήταν πολύ κάτω από το 1. Χωρίς τα αυστηρά μέτρα οι θάνατοι θα ήταν πάνω από 13.000. Φτάσαμε με πολύ κόπο πολύ μακριά για να επιτρέψουμε οποιοδήποτε πισωγύρισμα. Θα επιστρέψω στους ασθενείς μου και τους φοιτητές μου, στα καθήκοντά μου. Σας ευχαριστώ για όλα”

Το σίγουρο είναι ότι τον αγαπάμε περισσότεροι από τέσσερις άνθρωποι….