ΤΩΡΑ |
Σας υποδέχονται “μετά βαϊων και κλάδων”, αλλά μετά το παίζουν “μωρές παρθένες”. Για να δικαιολογηθούν λένε ότι “το μεν πνεύμα πρόθυμον, η δε σαρξ ασθενής”. Στην εφορία τρέχετε “από τον Άννα στον Καϊάφα” και μετά χωρίς λεφτά είστε “επί ξύλου κρεμάμενοι”… Διαβάστε και άλλες φράσεις που προέρχονται από τα Ευαγγέλια και τις χρησιμοποιούμε καθημερινά.
Μετά βαϊων και κλάδων: Η φράση προέρχεται από τη θριαμβευτική είσοδο του Χριστού στην Ιερουσαλήμ. Την χρησιμοποιούμε όταν θέλουμε να πούμε ότι κάποιος ή κάτι έγινε δεκτό με ενθουσιασμό.
Μωρές παρθένες: Οι μωρές παρθένες αναφέρονται στην παραβολή των 10 παρθένων. Είναι αυτές που δεν φρόντισαν να καβατζώσουν λάδι για τα λυχνάρια τους και έτρεχαν τελευταία στιγμή. Το λέμε ειρωνικά, όταν μας παριστάνει κάποιος τον αθώο.
Εκτός νυμφώνος: Οι μωρές παρθένες δεν βρήκαν λάδι για τα λυχνάρια τους, ο γαμπρός ήρθε, μπήκε στο σπίτι με τις άλλες 5, τις προνοητικές, κλείδωσαν την πόρτα και οι μωρές έμειναν “εκτός του νυμφώνος”. Το λέμε για χαμένες ευκαιρίες ή όταν μας αφήνουν στα κρύα του λουτρού.
Η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα: Aπό τον ύμνο της Κασσιανής που ψάλλεται στους ναούς την Μεγάλη Τρίτη: “Κύριε, η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα γυνή…” Χρησιμοποιείται όταν κάποιος μετανοεί για τα λάθη του ή ειρωνικά για κάποιον που έχει κάνει πολλές αμαρτίες.
Πριν αλέκτωρ φωνήσαι: Oταν ο Πέτρος ορκίζεται ότι θα υπερασπιστεί τον Χριστό με τη ζωή του, αυτός του απαντά ότι θα τον απαρνηθεί τρεις φορές το ίδιο βράδυ “πριν αλέκτωρ φωνήσαι”, όπως και έγινε. Το λέμε όταν αυτά που θεωρούμε σίγουρα παίρνουν ξαφνικά διαφορετική τροπή.
Το μεν πνεύμα πρόθυμον, η δε σαρξ ασθενής: “Γρηγορείτε, το μεν πνεύμα πρόθυμον, η δε σαρξ ασθενής” λέει ο Χριστός στους μαθητές που κοιμούνται του καλού καιρού. Το λέμε για αυτούς που έχουν ωραίες ιδέες ή καλές προθέσεις αλλά δεν μπορούν να τις κάνουν πράξη.
Απελθέτω απ΄εμού το ποτήριον τούτο: O Xριστός γνωρίζοντας το τέλος, προσεύχεται στον κήπο της Γεσθημανή και λέει τη συγκεκριμένη φράση. Τη χρησιμοποιούμε όταν θέλουμε να αποφύγουμε σκληρές δοκιμασίες.
Μετά φανών και λαμπάδων. “Κάθε μέρα διδάσκω στο Ναό, μπορούσατε να με συλλάβετε εκεί και όχι να έρθετε μέσα στη νύχτα, μετά φανών και λαμπάδων σαν να ήμουν κοινός κλέφτης” είπε ο Χριστός όταν πήγαν να τον συλλάβουν. Το λέμε όταν γίνονται εντυπωσιακές προετοιμασίες για κάτι.
Για τριάκοντα αργύρια: Όταν το ποσόν για μια προδοσία είναι ευτελές.
Ιούδας Ισκαριώτης: O προδότης, τότε και σήμερα
Από τον Άννα στον Καϊάφα: To λέμε για άσκοπη ταλαιπωρία.
Διέρρηξε τα ιμάτιά του: Oταν τον ξαναρώτησαν και ο Χριστός απάντησε καταφατικά, ότι αυτός είναι ο Υιός του Θεού, ο Καϊάφας, για να δείξει την οργή του, διέρρηξε τα ιμάτιά του. Με την ίδια έννοια χρησιμοποιείται και σήμερα.
Νίπτω τας χείρας μου: Το είπε ο Πιλάτος. “Εγώ νίπτω τας χείρας μου από το αίμα του αθώου”. Είναι η αγαπημένη φράση αυτών που φοβούνται τις ευθύνες.
Αρον, άρον σταύρωσον αυτόν: “Ποιον να αφήσω ελεύθερο; Ιησούν ή Βαραββάν;” ρώτησε ο Πιλάτος. “Βαραββάν!” απάντησε το πλήθος. “Και τον Ιησούν τι να τον κάνω;” “Πάρτον, πάρτον και σταυρωσέ τον!”. Το λέμε σε πιεστικές καταστάσεις και σε βιαστικές αποφάσεις.
Μνήσθητί μου Κύριε: Το λέει ένας από τους δύο ληστές που σταυρώθηκαν μαζί με τον Χριστό. “Μνήσθητί μου Κύριε όταν έρθεις εν τη βασιλεία σου”. Σήμερα χρησιμοποιείται διαφορετικά και δηλώνει αιφνιδιασμό ή έκπληξη.
Επί ξύλου κρεμάμενος: “Σήμερον κρεμάται επί ξύλου..” ψάλλει ο ιερέας τη Μεγάλη Πέμπτη και περιφέρει τον εσταυρωμένο μέσα στο ναό. Από αυτό το τροπάριο βγήκε η έκφραση “επί ξύλου κρεμάμενος” που σημαίνει μεγάλη ένδεια.
Του έψαλλε τον αναβαλόμενο: Τη Μεγάλη Παρασκευή, την ώρα που ο ιερέας κάνει την αποκαθήλωση, ο ψάλτης λέει ένα τροπάριο που ξεκινάει με τον υπέροχο στίχο ” Σε, τον αναβαλόμενον το φως ως ιμάτιον…” Λόγω της μεγάλης διάρκειας του τροπαρίου, η έκφραση σημαίνει ότι κάποιος κατσάδιασε κάποιον για πολλή ώρα.
Έχουσιν γνώσιν οι φύλακες: Από τους Αίνους της Κυριακής του Πάσχα: ” Όντως παράνομοι σφραγίσαντες τον λίθον, μείζονος ημάς θαύματος αξιώσατε, έχουσιν την γνώσιν οι φύλακες, σήμερον προήλθε του μνήματος και έλεγον…” Για κάτι που ξέρουμε αλλά δεν το διατυμπανίζουμε.
Απιστος Θωμάς: Xρησιμοποιείται και σήμερα με την ίδια έννοια.
Ανάστα ο Κύριος: Στην πρώτη Ανάσταση, πρωί του Μεγάλου Σαββάτου και ενώ ο ιερέας ψάλλει “Ανάστα ο Θεός κρίνων την γην…”, αρχίζουν να σημαίνουν χαρμόσυνα οι καμπάνες και οι πιστοί χτυπούν με θόρυβο τα στασίδια τους. Το λέμε όταν γίνεται έντονος θόρυβος και φασαρία.
Ζωή χαρισάμενη: Aπό τον ύμνο της Αναστάσεως “και τοις εν τοις μνήμασι ζωήν χαρισάμενος” βγήκε αυτή η έκφραση που σημαίνει πλούσια ζωή, σαν κι αυτή που μας χάρισε ο αναστημένος Χριστός…
Σχόλια για αυτό το άρθρο