Ποιο είναι «To σπίτι στην εθνική – Ένα ήσυχο μέρος» - Cosmopoliti.com

ΣχετικάΆρθρα

Ο διακεκριμένος Ισπανός συγγραφέας και Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Εθνικού θεάτρου Μαδρίτης, Αλφρέδο Σανθόλ, καταθέτει ένα έργο γεμάτο χιούμορ, περιπέτεια και δράση. «Το χιούμορ άλλωστε, λέει ο ίδιος, είναι ο τρόπος να μιλήσεις για τις συγκρούσεις που συνθέτουν την πραγματικότητα, να διαχειριστείς τον πόνο της μνήμης, να δημιουργήσεις δυνατότητες για λύσεις.» Η καταξιωμένη μεταφράστρια Ισπανικού, Καταλανικού και Ισπανόφωνου θεάτρου Μαρία Χατζηεμμανουήλ, μετέφρασε μια ανατρεπτική κωμωδία και η Ντέπυ Πάγκα με τη σκηνοθεσία της, μας υπόσχεται ένα ταξίδι στη μνήμη και το απρόσμενο.

Λίγα λόγια για το έργο “To Σπίτι στην Εθνική – Ένα Ήσυχο Μέρος”

Δύο εντελώς διαφορετικές αδελφές και η κληρονομιά τους. Το παλιό οικογενειακό σπίτι βρίσκεται πια δίπλα στην Εθνική.Ο θόρυβος των αυτοκινήτων είναι κυρίαρχος. Κάνει το Ωραίο, Άσχημο. Η Τρίνι θέλει να το πουλήσει, προσηλωμένη στο μέλλον, αποφασισμένη να κόψει δεσμούς. Η Γουάδα θέλει να το υπερασπιστεί, με την καρδιά στο παρελθόν, δεμένη με μνήμες. Κι επειδή οι επιχειρηματολογίες δεν οδηγούν πουθενά, καταφθάνουν δύο ζευγάρια αδελφών για να «βοηθήσουν»: οι επαγγελματίες Κλέμεν και Φελίπε και οι απόκοσμοι Μάρτιν και Μαρτίνα. Για ένα Σαββατοκύριακο όλοι αυτοί θα βρεθούν στο Σπίτι δίπλα στην Εθνική… και η λύση είναι μονόδρομος.

Τι φέρνουμε από το παρελθόν και τι αφήνουμε πίσω;

Μνήμες; παιδικά καλοκαίρια, γκρίνιες στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου; Σιωπές που βάραιναν τα δωμάτια;

Τι κάνεις όταν εσύ θέλεις να προχωρήσεις και κάποιος άλλος επιμένει να μείνει πίσω;

Και αν αυτός ο “κάποιος” είναι οικογένεια;

Μπορείς να ξεχάσεις ένα κομμάτι από την ιστορία σου;

Αν ξεχάσουμε το παρελθόν, πώς φτιάχνουμε το μέλλον;

Το «Σπίτι στην Εθνική – Ένα Ήσυχο Μέρος», είναι μια φωτεινή κωμωδία για όλα αυτά που μας ενώνουν – και μας χωρίζουν. Για τις ανεπανάληπτες οικογενειακές στιγμές που ειλικρινά, ούτε το σπίτι δεν τις αντέχει άλλο. Χιούμορ και συγκίνηση για τις οικογένειες που μας διαμόρφωσαν, τα σπίτια που δεν ξεχνιούνται, για αδέλφια που αγαπιούνται βαθιά, αλλά δεν θα το παραδεχτούν ποτέ… Και για τα «φαντάσματα» μας, που δεν λένε να φύγουν.