ΤΩΡΑ |
Τα τελευταία χρόνια οι αστρονόμοι έχουν καταγράψει χιλιάδες πλανήτες που περιφέρονται γύρω από κοντινά άστρα σαν τον ήλιο μας, κάνοντας την προοπτική μετοίκησης του ανθρώπινου είδους σε άλλους πλανήτες να φαίνεται λιγότερο εξωπραγματική. Το 2016 ανακαλύφθηκε ένας τέτοιος πλανήτης γύρω από το κοντινότερο άστρο στη Γη, τον Εγγύτατο Κενταύρου και καθώς συνειδητοποιούμε ότι το μέλλον για το είδος μας γίνεται όλο και πιο αβέβαιο, καθώς – εκτός από τους εξωτερικούς κινδύνους όπως αστεροειδείς (που εξαφάνισαν τους δεινόσαυρους που κυριαρχούσαν στον πλανήτη για εκατοντάδες εκατομμύρια χρόνια) – ο κίνδυνος να καταστρέψουμε το οικοσύστημα που μας θρέφει λόγω του μη βιώσιμου οικονομικού συστήματος που ακολουθούμε γίνεται όλο και πιο ορατός, η πιθανότητα φυγής για άλλους κόσμους έρχεται πιο κοντά.
Ο αστροφυσικός Frédéric Marin του Πανεπιστημίου του Στρασβούργου δεν ασχολείται με το μηχανικό μέρος μιας τέτοιας προσπάθειας (που είναι ακόμη πέρα από τις τεχνολογικές μας δυνατότητες) αλλά με τη βιολογική πλευρά του θέματος: πόσα άτομα χρειάζεται να αποτελέσουν το πλήρωμα ενός διαστημόπλοιου σε ένα ταξίδι που μπορεί να διαρκέσει για δεκάδες γενεές; Με άλλα λόγια ποιος είναι ο ελάχιστος αριθμός ανθρώπων για να ξεκινήσει μια αποικία σε έναν άλλο κόσμο;
Ο επιστήμονας δημιούργησε ένα υπολογιστικό μοντέλο που περιλαμβάνει τους διάφορους κινδύνους που μια ομάδα αστρικών ταξιδιωτών θα αντιμετώπιζε στην πορεία όπως καταστροφικές επιδημίες και συγκρούσεις με άλλα ουράνια σώματα, αλλά και την απειλή της γενετικής υποβάθμισης που προκαλούν οι ενδογαμικές σχέσεις σε μια μικρή κοινότητα ανθρώπων. Κατέληξε στον μαγικό αριθμό 98. Αρκούν, λέει 98 υγιείς άνθρωποι για να κυβερνήσουν ένα αστρόπλοιο για παραπάνω από 6 χιλιάδες χρόνια μέχρι να φτάσουν στη “Νέα Εδέμ” και να εγκαταστήσουν μια υγιή αποικία, έχοντας στο μεταξύ αυξήσει τον πληθυσμό ως τα 500 άτομα.
Αντίθετα, ο ανθρωπολόγος Cameron Smith, του Κρατικού Πανεπιστημίου του Πόρτλαντ υπολογίζει ότι χρειάζονται πολύ περισσότεροι, τουλάχιστον 14 χιλιάδες. “Μικρές κοινότητες 100 ανθρώπων επιβιώνουν σε πολλά απομακρυσμένα μέρη, όπως στα βάθη του Αμαζονίου, αλλά διατηρούν επαφές (και επιγαμίες) με άλλες κοντινές κοινότητες.” Αναφέρει και το παράδειγμα των απομονωμένων νησιών της Πολυνησίας όπου οι άνθρωποι κατέφθασαν σχεδόν ένας-ένας, αλλά είχαν στη διάθεσή τους άφθονη γη και ακολουθήθηκαν από ένα σταθερό ρεύμα αποίκων. Οι διαστημικοί εξερευνητές όμως δε θα έχουν μια τέτοια πολυτέλεια ιδίως αν εξαλειφθεί το 70% του αριθμού τους από κάποια εξωτερική ή εσωτερική απειλή.
Και οι δύο επιστήμονες πάντως συμφωνούν ότι είναι καιρός το είδος μας να αρχίσει να σκέφτεται το διαστημικό του μέλλον. “Η ιστορία μας βρίθει από πολιτισμούς που εξαφανίστηκαν. Οι Σουμέριοι, οι Μάγιας, οι κλασσικοί Έλληνες εξαφανίστηκαν σαν κρατικές οντότητες. Στην πραγματικότητα, το 99% των μη-σύγχρονων πολιτισμών έχει εκλείψει. Και μπορεί η ιστορία ομάδων ανθρώπων να μην είναι το ίδιο με ολόκληρα είδη αλλά τα είδη που παραμένουν απαράλλαχτα εδώ και εκατομμύρια χρόνια (εκτός από τα βακτήρια) είναι μετρημένα”.
Δε θα έπρεπε τέτοια σχέδια διαφυγής από ένα κόσμο που πεθαίνει να αντικαταστήσουν τις προσπάθειες να φτιάξουμε οι ίδιοι την καταστροφή που προκαλέσουμε στον πανέμορφο γαλάζιο πλανήτη μας. Αλλά οι τρόποι οικονομικής, κοινωνικής και πολιτιστικής οργάνωσης που επικρατούν σήμερα είναι αυτοκαταστροφικοί. Όταν το 1% του παγκόσμιου πληθυσμού κρατά το 50% του πλούτου και ακόμη μεγαλύτερο ποσοστό ενεργειακών και άλλων υλικών αποθεμάτων κάτι σίγουρα δεν πάει καλά. Όταν η τεχνολογία που ήδη έχουμε στη διάθεση μας αρκεί για να τραφούν όλες οι ανθρώπινες υπάρξεις (πάνω από 7 δισεκατομμύρια πλέον) και να δουλεύουν – όλοι – λιγότερο από 8 ώρες προσφέροντας στο κοινό καλό μπαίνει το ερώτημα γιατί δεν το κάνουμε. Μια πλήρης, παραγωγική και ευχάριστη για όλους μας ζωή είναι εφικτή ακόμη και τώρα, αλλά χρειάζεται να καταπολεμηθεί η απληστία, η φιλαργυρία, ο φθόνος και η υπεροψία που μπορεί τελικά να αποδειχτούν όντως “θανάσιμες αμαρτίες”. Μέχρι η Γη να γυρίσει σελίδα και να ξαναρχίσει.
Σχόλια για αυτό το άρθρο