ΤΩΡΑ |
Ο Προμηθέας Αλειφερόπουλος δεν είναι απλώς ένας ηθοποιός, αποτελεί ένα εμβληματικό υποκριτικό υποκείμενο, έναν φορέα μεταδραματικής εκφοράς του ανθρώπινου και έναν ρυθμιστή της σκηνικής σημειολογίας. Εγγράφεται στο Πάνθεον των ερμηνευτών που δεν υποδύονται χαρακτήρες, αλλά λειτουργούν ως μεσολαβητές ψυχικών και κοινωνικών ταυτοτήτων, αποκαλύπτοντας την ύπαρξη όχι ως αφήγηση, αλλά ως παρουσία και επιτέλεση. Με εκφραστικά μέσα τεράστιου ρυθμού, με ευρύ φάσμα τεχνικής που αγκαλιάζει τη σχολή του σωματικού θεάτρου και την αφαίρεση του μεταρεαλισμού, ο Αλειφερόπουλος αναδεικνύεται τεκμηριωμένα ως ο αυριανός sir του θεάτρου, όχι ως τιμητικός προσδιορισμός, αλλά ως δραματολογικά ίχνος ενός μέλλοντος που ήδη συντελείται!.. Παρέχει μια υποκριτική λειτουργία που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί υπαρξιακή επιτελεστικότητα. Οι παύσεις του αναπνέουν, οι σιωπές του τεκμηριώνουν, το βλέμμα του αναλύει, ενώ η εγγραφή του σώματος στο σκηνικό περιβάλλον εναποθέτει τον χαρακτήρα ως ζωντανό αρχείο εμπειρίας. Ο Προμηθέας Αλειφερόπουλος είναι ένας τεχνίτης των συγκινησιακών μετατοπίσεων, που μετακινεί τον θεατή από την οικειότητα στην αμηχανία, από την ενοχή στην κάθαρση- όχι με εξωστρέφεια, αλλά με δραματουργική λεπτότητα. Στο ”Festen” του Τόμας Βίντερμπεργκ, στο θέατρο Άλμα σε μια παράσταση που δικαίως διανύει τη δεύτερη σεζόν, ο Αλειφερόπουλος παραδίδει ένα ερμηνευτικό υπόδειγμα ψυχογραφικής αποδόμησης και επανασύνθεσης ταυτότητας- ένα σχεδόν ανθρωπολογικό ρεσιτάλ. Η σκηνική του παρουσία συγκροτείται ως τομή ανάμεσα στο τραύμα και την τελετουργία, επιτρέποντας στο κοινό να βυθιστεί σε μια εμπειρία όπου η θεατρική μίμηση παύει και η αλήθεια ανακηρύσσεται. Οι υποκριτικές του μεταμορφώσεις δεν αρθρώνονται ως εύρημα αλλά ως αισθητικό και γνωσιολογικό γεγονός- κατακτώντας όχι το χειροκρότημα, αλλά την ερμηνευτική συναίνεση του θεατή. Στη σκηνοθετική κορυφή αυτής της πρότασης βρίσκεται ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος, ο ιδιοφυής σκηνοθέτης των σκηνοθετών της νέας γενιάς, ένας συνθέτης σκηνικών κωδίκων και δραματουργικός αρχιτέκτονας του σύγχρονου ελληνικού θεάτρου. Με ό,τι καταπιάνεται γίνεται χρυσός όχι ως μεταφορά, αλλά ως συνέπεια της μεθοδολογίας και της αισθητικής του πειθαρχίας. Ο Παπασπηλιόπουλος δεν ακολουθεί την εποχή- λειτουργεί ως χρονικός επιταχυντής της, προτείνοντας ένα θέατρο βαθύ, καθαρό, γνωσιακά απαιτητικό και συναισθηματικά αμείλικτο. Μια παράσταση που δεν πρέπει να χάσετε για κανέναν λόγο- όχι απλώς ως πολιτιστικό γεγονός αλλά ως θεατρικό συμβάν! Μια λύτρωση κοινού και υποκριτή, εκεί όπου η αισθητική γίνεται συγκίνηση και η συγκίνηση γνώση… Ένας Προμηθέας που δεν τιμωρείται, αλλά αναδεικνύεται ως θεματοφύλακας της υποκριτικής αλήθειας. Και ένας Οδυσσέας που δεν σκηνοθετεί, αλλά επαναδιατυπώνει το τι σημαίνει θέατρο σήμερα!
– Θεωρείς ότι βρίσκεσαι στο πιο ώριμο στάδιο της καλλιτεχνικής σου πορείας;
Σίγουρα, είμαι στο πιο ώριμο στάδιο μέχρι τώρα. Όσο περνάει ο χρόνος κατασταλάζουν κάποια πράγματα, η φιλοδοξία αμβλύνεται και ο ναρκισσισμός μειώνεται. Αυτά είναι πολύ βασικά συστατικά για να μπεις σε χαρακτήρες και να μην νοιάζεσαι πόσο καλά παίζεις.
– Πώς το πέτυχες αυτό;
Πάντα με γοήτευε να χάνομαι κάπως στους χαρακτήρες που κάνω. Δεν θεωρώ ότι έχω star quality, αυτό είναι καλό είναι και κακό. Με ενδιέφερε αν μπορούσαν να μην με αναγνώριζουν από ρόλους σε ρόλους. Γαλουχήθηκα και με κάποιους ηθοποιούς του σινεμά που και εκείνοι χάνονταν μέσα στους ρόλους τους. Πάντα προς αυτή την κατεύθυνση κοιτούσα… Φυσικά αυτό έχει να κάνει με τις συνεργασίες, τα έργα και τους ρόλους. Την ωριμότητα πάντα την κερδίζεις μέσα από τη ζωή, τα τραύματα, τις εμπειρίες και τους ρόλους που μας δίνονται μέσα από αυτή.
– Τι σε έκανε να πεις το ”ναι” στο ”Festen” του Τόμας Βίντερμπεργκ που παίζεται για δεύτερη σεζόν στο θέατρο Άλμα; Πώς είναι να δουλεύεις με τον Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλο;
Είναι ένα έργο το οποίο το είχα δει 18 χρόνων σε βιντεοκασέτα, χωρίς να γνωρίζω τίποτα για αυτό. Συγκλονίστηκα όταν το είδα, έπαθα σοκ όχι μόνο με την υπόθεση, αλλά με την αλήθεια της ταινίας και τις ερμηνείες των ηθοποιών. Το σχεδιάζαμε να το ανεβάσουμε στη σκηνή με τον Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλο από το 2018. Επίσης, είχαμε πάρει τα δικαιώματα και αποφασίσαμε να του δώσουμε σάρκα και οστά το 2024- 25 και το κλείσαμε δύο χρόνια πριν. Ο Οδυσσέας είναι καθαρά σκηνοθέτης ηθοποιών. Ασχολείται από την αρχή μέχρι το τέλος με τους ηθοποιούς και πάντοτε ανεβάζει το κάθε έργο με προσωπική εμπλοκή. Ακόμη και όταν αυτό είναι ρηχό ο Οδυσσέας θα του δώσει βάθος γιατί θα το εστιάσει σε κάτι που αγγίζει εκείνον. Αυτό με παρακινεί και μένα να καταθέσω κάτι προσωπικό. Αναζητάμε μια αλήθεια χωρίς θεατρικά τερτίπια, εντελώς απογυμνωμένη.
– Η ταινία του δόγματος 95 θίγει τον υποκριτικό καθωσπρεπισμό της αστικής τάξης;
Ναι, είναι μία από τις βασικές θεματολογίες της ταινίας. Όμως εμπεριέχει, επίσης, ταξική ανισότητα, έντονο ρατσισμό και φυσικά τα οικογενειακά μυστικά που βάζουμε κάτω από το χαλί. Στην παράσταση ασχοληθήκαμε πάνω από όλα με το στοιχείο της ανθρώπινης φύσης, δηλαδή το να θέλει να αποφύγει τον πόνο ο άνθρωπος ενστικτωδώς και να τον συγκαλύψει με επιφανειακή χαρά και καλοπέραση…
– Πόσο είναι επίκαιρο στην εποχή που ζούμε;
Ακριβώς για τους παραπάνω λόγους, όπως προείπα, θεωρώ ότι μας αφορά όλους, πέραν της επικαιρότητας, με τις αποκαλύψεις για κακοποιήσεις.
-Είναι ένα έργο ωμό, ρεαλιστικό, με πολύ σκληρούς διαλόγους που συνταράσσουν το κοινό, όπως και εσύ στο ρόλο του Κρίστιαν δίνεις καταιγιστικά συγκλονιστική ερμηνεία…
Αυτή είναι ταυτόχρονα η μεγαλύτερη δυσκολία και η μεγαλύτερη ευλογία για εμάς που παίζουμε στην παράσταση. Το να εκτίθεσαι στη σκηνή χωρίς να μπορείς να κρυφτείς πίσω από μουσικές, φωτισμούς, σκηνογραφικές ατμόσφαιρες. Είναι τρομακτικό πάνω από όλα, σε κρατά συνεχώς σε επιφυλακή και απαιτεί από εσένα να είσαι ειλικρινής κάθε στιγμή.
– Είμαι βέβαιος ότι σου αρέσουν οι σκοτεινοί, στρεβλοί και πολύ απαιτητικοί ρόλοι. Ισχύει;
Με πετυχαίνεις σε στιγμή δεν θα έλεγα της καριέρας μου αλλά της ζωής μου που έχω ανάγκη από περισσότερη ελαφρότητα. Φυσικά και με διεγείρουν οι σύνθετοι και πολυδιάστατοι ρόλοι γιατί είναι πιο ανθρώπινοι, αλλά δεν είναι ανάγκη για μένα να είναι σκοτεινοί.
– Σε τρομάζει η σημερινή εποχή;
Πάρα πολύ και ειδικά από τότε που έγινα πατέρας…
– Πώς σκέφτεσαι το γιο σου στο μέλλον;
Για το γιο μου έχω μεγάλη αγωνία- όπως φαντάζομαι θα έχει και κάθε γονιός- στην κοινωνία που θα ζήσει, όταν δεν θα είναι στη σκεπή της οικογένειας. Με τρομάζει ο νέος συντηρητισμός, ο άκρατος καπιταλισμός, η βία, η αποξένωση που βρίσκει περισσότερο χώρο στο διαδίκτυο για να ανθίσει. Εύχομαι να μπορεί ο γιος μου, πάνω από όλα, να μπορεί να συνάψει ουσιαστικές αληθινές σχέσεις!
-Η οικογένεια είναι το καταφύγιο σου;
Η οικογένεια είναι ο πυρήνας, αλλά έχω πολλά πράγματα για καταφύγιο: αποδράσεις στη φύση, εξερευνήσεις στα ταξίδια που κάνω και να διαβάζω μυθιστορήματα.
– Τι σου έμαθε η ζωή;
Να μην νομίζω ποτέ ότι ξέρω…
– Τη φετινή σεζόν σκηνοθετείς το καινούργιο έργο της Φωτεινής Αθερίδου ”Η πιο υπέροχη χειρότερη του κόσμου” στο θέατρο Ιλίσια- Βολανάκης. Μίλησέ μου για αυτή την παράσταση.
Είναι μια υπαρξιακή κωμωδία, η οποία διακατέχεται από το χαρακτηριστικό χιούμορ της Φωτεινής, αλλά έχει και μια βαθιά ειλικρινή εξομολόγηση της κεντρικής ηρωίδας των τραυμάτων και των προβλημάτων που αντιμετωπίζει στη ζωή της. Μπορεί πολλοί από το κοινό να ταυτιστούν μαζί της, αλλά θα έχουν και την ευκαιρία να γελάσουν παράλληλα με αυτά .
– Τηλεοπτικά που σε βλέπουμε;
Στο ”Απαραίτητο φως” της ΕΡΤ1 και από τις 15 Δεκεμβρίου κάνει πρεμιέρα στο στο Cosmote Tv ”Το ριφιφί” σε σκηνοθεσία Σωτήρη Τσαφούλια.
Σχόλια για αυτό το άρθρο