ΤΩΡΑ |
Για πρώτη φορά φέτος λειτουργεί παιδικό τμήμα στο θεατρικό εργαστήρι του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ . Όταν το έμαθα , θυμήθηκα τον σπουδαίο ρόλο που έχει παίξει το θέατρο στη ζωή μου όταν ήμουν παιδί. Απ’ τον καιρό του σχολείου έγραφα σκετς και τα παρουσίαζα σε διάφορες εκδηλώσεις. Αυτή την «ανησυχία» τη διοχέτευσα «επίσημα» πρώτη φορά στην ερασιτεχνική παιδική σκηνή του Δημοτικού Θεάτρου. Ένας καινούργιος κόσμος ανοίχτηκε μπροστά μου παίζοντας θέατρο. Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, όλα υπογραμμίζονται στη ζωή μου με εκείνη την έντονη αφετηρία δημιουργικότητας. Έμαθα πολλά πράγματα που λειτούργησαν ως θεμελιώδη εφόδια . Εύχομαι στους μικρούς φίλους να βρουν στο θέατρο μια σημαντική έκφραση του εαυτού τους. Τίποτα δε πάει χαμένο. Ακόμη και λογιστής να γίνεις αν έχεις περάσει απ’ τη σκηνή ενός θεάτρου δημιουργικά θα είσαι σίγουρα ένας «αλλιώτικος» λογιστής και δε θα κάνουν όλα ένα + ένα, δύο.
Στη Β’ Σκηνή λαμβάνει δράση το θεατρικό παιχνίδι με την ηθοποιό Εύη Φώτου που το διδάσκει και κόβει την κορδέλα στο νέο τμήμα. Την Εύη την είχα γνωρίσει πέρυσι σε μια πρεμιέρα στην Αθήνα εντελώς τυχαία. Η συνάντησή μας ξανά είναι απ’ τις ευχάριστες συμπτώσεις που συμβαίνουν στους κύκλους της ζωής.
Η Μαρία Παλιούρα είναι καθηγήτρια χορού και χορογράφος. Στο παιδικό τμήμα- κόβοντας τη κορδέλα επίσης- διδάσκει Δραματοποιημένη κίνηση σε μορφή παιχνιδιού. Παράλληλα διδάσκει και στο τμήμα ενηλίκων που συνεχίζει τη πορεία του ακάθεκτο. Η Μαρία είναι ένας άνθρωπος αληθινός με ευαισθησίες και ισορροπία. Ίσως αυτό να είναι κέρδος του χορού. Δε ξέρω, πάντως σε παραστάσεις που έχει βάλει το χεράκι της , τη ψυχή και το μεράκι της καταφέρνει να ξεχωρίζει αθορύβως! Υπόσχομαι να την πετύχω και να τη φωτογραφήσω γιατί ήμουν περαστική απ’ τη Β’ Σκηνή και το μάθημα της Μαρίας γινόταν παράλληλα στο Δημοτικό Ωδείο της πόλης. Έμαθα ότι ετοιμάζουν κάτι για τα Χριστούγεννα αλλά προς το παρόν μούγγα όπως λέμε στο cosmopoliti!
H Εύη Φώτου με τη μικρή Μαρίζα που τρελαίνεται για το θέατρο και πετάει απ’ τη χαρά της που συμμετέχει στο παιχνίδι.
Γενικά η πόλη βρίσκεται σε κλίμα προετοιμασίας για τις γιορτές που έρχονται κι έχω την αίσθηση πως είναι «εν βρασμώ» οι παλμοί έμπνευσης και φαντασίας. Στα αδιέξοδα σχηματίζονται χαραμάδες φωτός απ’ όλες τις μπάντες μου φαίνεται! Κάποιοι προτιμούν να βλέπουν τον τοίχο. Υπάρχουν όμως κι εκείνοι που έχουν την ικανότητα να διακρίνουν τη φωτεινή χαραμάδα κι ακόμη καλύτερα, να την δημιουργούν. Τα παιδιά και όσοι νιώθουν ακόμη έτσι, τη χρειάζονται ως αντίβαρο για να υπάρξει κι η δική τους αλήθεια μέσα σε αυτόν τον κυνικό ορθολογισμό που έχουμε καταπέσει. Προσωπικά όταν γνωρίζω παιδιά που αγαπούν το θέατρο νιώθω πως έχω καταλάβει ήδη τον «κόσμο» τους και μου δίνουν μέγιστη δύναμη να πιστεύω στο μέλλον. Οι μνήμες ανασύρονται μέσα μας και είμαι βέβαιη πως τα παιδιά θα θυμηθούν τις δασκάλες τους σε πολλές φάσεις της ζωής τους όπως θυμάμαι κι εγώ τη πρώτη δασκάλα μου στο θέατρο. Την σκηνοθέτη Ευγενία Οικονόμου που δε ξεχνώ κι ας μη την έχω συναντήσει ξανά από τότε. Όσα παιδιά δεν πρόλαβαν φέτος ας μη λυπούνται , ποτέ δεν είναι αργά. Και του χρόνου Ελάτε να παίξουμε θέατρο!
Σχόλια για αυτό το άρθρο