“Aπόδραση από την Ελλάδα”

Η πανδημία με βρήκε στο σπίτι του γιου μου στο Λονδίνο. Τότε είχαμε τα πρώτα κρούσματα στο σχολείο που έκλεισε χαρίζοντας μας παραπάνω διακοπές. (Πού να ξέραμε)..
Γύρισα στην Ελλάδα λίγο πριν κλείσουν τα σύνορα. Το γιο μου τον ξαναείδα τα Χριστούγεννα. Σαν αισιόδοξος άνθρωπος που είμαι έλεγα πως με το που θα βγει το εμβόλιο εκεί μετά τις γιορτές, στις αρχές του χρόνου θα αρχίσουμε να μπαίνουμε στην κανονικότητα. Έτσι κανόνισα και ταξίδι για δουλειά το Μάρτιο, καλή ώρα, που θα ήταν όλα μια χαρά!

ΣχετικάΆρθρα

Αντιθέτως πέτυχα το βαθύ κόκκινο αλλά το είχα τόσο ανάγκη που έβαλα τη διπλή μου μάσκα και έφυγα.
Έτσι έζησα την εμπειρία ταξιδιού στο εξωτερικό στα μέσα ενός νέου κύματος.

Έβγαλα τα απαραίτητα χαρτιά και έκανα όλες τις διαδικασίες για να πετάξω προς Μαδρίτη. Το αεροδρόμιο μας ήσυχο. Οι αίθουσες αναμονής κλειστές αφού υπάγονται στο χώρο της “εστίασης”. Συνήθισα και τη διπλή μάσκα. Μόνο όταν φτερνίστηκα μέσα της μου ήρθε λιποθυμία !

Η Aegean airways άψογη σε όλα. Καθαριότητα και ευγένεια. Με το που προσγειώθηκα στη Μαδρίτη και άφησα πίσω την τρομερή φασαρία που γίνεται στη χώρα μας σε όλα τα επίπεδα με κερασάκι στην τούρτα τον σεισμό, ανήμερα Τσικνοπέμπτης, συνειδητοποίησα το μεγαλείο του δράματος που ζει ο πλανήτης με την πανδημία. Σκαναρισμένοι κωδικοί, ειδικοί θάλαμοι θερμομέτρησης, ερημιά.. μηδέν κίνηση στους δρόμους, αφού όλοι δουλεύουν στο σπίτι.
Ο κόσμος φυσικά με μάσκες παντού. “Ζούμε αμερικάνικο έργο επιστημονικής φαντασίας”, μου είπε ο οδηγός του ταξί που από όσο μιλήσαμε διαθέτει τρομερή υπομονή και παραμένει αισιόδοξος.

Στη Μαδρίτη που όλα είναι ανοιχτά, έχει το ένα τρίτο της κίνησης της Αθήνας. Νιώθεις λιγότερη πίεση, καθόλου εκνευρισμό αλλά μεγαλύτερη θλίψη. Όλα είναι αλλιώς. Πήρα το τρένο για το Alicante. Επίσης ήσυχος ο σταθμός. Πρωτόγνωρες καταστάσεις.
Και στην Ισπανία απαγορεύεται η μετακίνηση μεταξύ νομών. Έφτασα σε ένα υπέροχο μέρος με φοίνικες και μεσογειακό κλίμα. Από το μπαλκόνι βλέπω τους ουρανοξύστες του Benidorm, που πρωταγωνίστησε στην αγαπημένη μου αγγλική σειρά με τους τρας εγγλέζους τουρίστες.

Εδώ όλα είναι κλειστά. Ησυχία παντού. Την χρειαζόμουν αυτή την ηρεμία. Αλλά τώρα από απόσταση που μας “ακούω” να φωνάζουμε ενώ εδώ απλά κάνουν υπομονή, σκέφτομαι πως πέρα από την κούραση με το να ασχολούμαστε με τον μικρόκοσμό μας το διαχειριζόμαστε καλύτερα. Δεν είμαστε οι μόνοι που πάμε να αποτρελαθούμε. Ίσως είμαστε οι πιο ευέξαπτοι.Μία μεγάλη παρέα που παίζει σφαλιάρες και μετά αγκαλιάζεται.
Ίσως γι αυτό εκτονωνόμαστε με το να αλληλοτρωγόμαστε. Και μου έρχονται στο μυαλό τα σοφά λόγια ενός -απαισιόδοξου- φίλου . “Στις κηδείες δε μιλάνε, σιωπούν. Μόνον εδώ καρναβαλιζουν την κηδεία. Η ελπίδα για μια επιστροφή στην κανονικότητα της προηγούμενης συνθήκης είναι απλώς φαντασίωση”.

Ειλικρινά εύχομαι να κάνει λάθος..
(Θα επανέλθω με τα ωραία του ταξιδιού..Από το Sha με αγάπη )