“Καλά, σε ποιον τα πουλάς τώρα αυτά;”

Σε ποια ζητήματα γίνονται υπερβολικά τα ζώδια; Πότε χάνουν το μέτρο; Και μαζί σε κάνουν κι εσένα να χάνεις τα νερά σου, την μπάλα και την ψυχραιμία σου, τρία σε ένα; Η αστρολογία για άλλη μια φορά ρίχνει μια ανάλαφρη ματιά στους τρόπους με τους οποίους οι εκπρόσωποι του κάθε ζωδίου μπορούν να φέρουν σε απόγνωση όλα τα υπόλοιπα ζώδια.

Εκείνος το κάνει καλύτερα και μη διανοηθείς να υποστηρίξεις το αντίθετο. Ποιο; Το οποιοδήποτε. Ο Κριός δεν υπάρχει περίπτωση να δεχτεί πως κάτι μπορεί να γίνεται με σωστότερο, αποτελεσματικότερο, φθηνότερο ή ωραιότερο τρόπο απ’ ό,τι του έχει καρφωθεί εκείνου. Το αυτοκίνητο καίει λιγότερο, η μπεσαμέλ δένει καλύτερα, η διεθνής επισιτιστική κρίση θα ξεπεραστεί γρηγορότερα, μόνο με το δικό του σύστημα. Δεν πα’ να έχει απέναντί του έναν κατ’ εξοχήν ειδικό στο θέμα… Διότι, κύριε τάδε μου, μπορεί να είσαι χειρουργός/ μηχανικός/σεφ/ πυρηνικός επιστήμων, αλλά Κριού παρόντος, πάσα επίδειξη γνώσης παυσάτω. Η δική του άποψη είναι η μόνη έγκυρη. Μιλά ο φωτεινός παντογνώστης και πάρτε ιδέες οι υπόλοιποι.

Μα γίνεται όλοι οι εκπρόσωποι αυτού του ζωδίου να μεγάλωσαν στα ανάκτορα του Μπάκινχαμ; Δεν γίνεται, και δεν μεγάλωσαν! Απλώς ο Ταύρος έχει ένα καλομαθημένο στιλάκι, που σε κάνει να νιώθεις ότι τον μειώνεις, τον προσβάλεις εμμέσως πλην σαφώς και τον ταλαιπωρείς ψυχολογικά, άμα οι συνθήκες που του προσφέρεις σε περιβάλλον, φαγητό, διαμονή, είναι κατώτερες ξενοδοχείου έξι αστέρων. Ακόμα κι αν δεν θα το σχολιάσει, παρά θα διατηρεί μια ευγενική συγκατάβαση, αφήνει να πλανιέται έντονα στην ατμόσφαιρα η αίσθηση πως αυτό που ζει, εξαιτίας σου ή μαζί σου, είναι κατά πολύ κατώτερο των προσδοκιών και των συνηθειών του. Καλοπερασάκιας, λέμε, όσο δεν παίρνει άλλο!

«Εγώ είπα τέτοιο πράγμα; ΕΓΩ;» Ο Δίδυμος έχει την εκπληκτική ικανότητα να σε βγάζει τρελό, όταν πρέπει να δικαιολογήσει την αλλαγή στη γραμμή πλεύσης του, σε πράγματα που κάνει ή υποστηρίζει. Μια αλλαγή που συμβαίνει συχνά, αλλά ποσώς μετράει για τον ίδιο, καθώς στο δικό του συμπάν τα πράγματα συνέβησαν διαφορετικά απ’ ό,τι σε όλους τους υπολοίπους. Έτσι θα πρέπει να διερωτηθείς αν έχει Αλτσχάιμερ ή απλώς σε δουλεύει, κάτι που είναι εκνευριστικό, αλλά σαφώς λιγότερο ανησυχητικό από το ενδεχόμενο να τα πιστεύει όντως αυτά που λέει. Και δεν θέλουμε να σε τρομάξουμε, αλλά μάλλον τα πιστεύει, γι’ αυτό άλλωστε καταφέρνει τόσο καλά να κάνει εσένα να αμφιβάλλεις.

Είτε ο Καρκίνος είχε καλή σχέση με τη μάνα του και με το σόι του γενικά, είτε βρισκόταν εξαρχής στα μαχαίρια μαζί τους, εσύ την έχεις βάψει. Θα σου πάρει τα αυτιά με τις αφηγήσεις της γονιδιακής αυτοβιογραφίας του. Εκτός αν φιλοδοξείς μέσα από τα οικογενειακά του δράματα να αντλήσεις έμπνευση για να γράψεις σαπουνόπερα (σε πρήζει που σε πρήζει, τουλάχιστον να βγει και κάτι). Και όχι μόνο σε κάνει εξομολόγο των πάσης φύσεως εμπειριών του, που τις θυμάται, το ατιμούλι, με εξαντλητική λεπτομέρεια, αλλά και επίσης σπάζεται, αν δεν δείχνεις την αναμενόμενη ανταπόκριση, συμπαράσταση, αλληλεγγύη. Τι κάνεις εκεί, σου μιλάει και εσύ παίζεις με το κινητό σου;

Ο Λέων είναι καταπληκτικός υπεύθυνος δημοσίων σχέσεων του εαυτού του. Όλα του είναι μια χαρά, η ζωή του δουλεύει ρολόι, οι πάντες τον ερωτεύονται αγιάτρευτα και οι επιτυχίες του ακολουθούν η μία την άλλη σαν τα παπάκια στη σειρά, πώς χορεύουνε τρελά. Κάνει ένα διαρκές και ασύστολο προμόσιον του εαυτού του, τέτοιο που αν ήταν ΕΟΤ, θα πήζαμε στους τουρίστες. Στην τελική καταντά σπαστικό να σου εμφανίζεται συνέχεια υπεράνω των προβλημάτων που βασανίζουν εσένα και όλους τους (παρόμοιους με εσένα) μη προνομιούχους αυτής της ζωής. Ιδίως, αν έχεις έσωθεν πληροφόρηση. Αλλά κράτα την για πάρτη σου, αφού δεν πρόκειται ποτέ των ποτών να παραδεχτεί τα μελανά σημεία της ζωής του.

Ας πούμε πως είναι νορμάλ να κάνεις κριτική σε μια ταινία που μόλις είδες. Ή στην καινούργια φιλενάδα του Τάκη, που τη συνάντησες για πρώτη φορά. Αλλά αυτό του Παρθένου ξεπερνά τα όρια. Το 80% των λεγομένων του περιέχουν μια άμεση ή έμμεση επίκριση για κάτι. Είστε στο αυτοκίνητο, θα περάσει από γενεές δεκατέσσερις όποιον άλλο οδηγό κυκλοφορεί. Πάτε για καφέ, θα ξεκινήσει από το ντεκόρ, θα προχωρήσει στην ποιότητα του σέρβις και θα αναλύσει επακριβώς το ρόφημα σε ποιότητα και περιεκτικότητα (ούτε του υγειονομικού να ήταν). Σύνορα η κριτική του δεν γνωρίζει. Μα τώρα, τι χάλια ηλιοβασίλεμα, σύννεφα είναι αυτά ή πατημένες τσίχλες; Θεός σου λένε μετά…

Θες κι εσύ σαν άνθρωπος να ξεκατινιαστείς. Να πεις τον καημό σου, να αμολήσεις το φαρμάκι σου, να βγάλεις τα απωθημένα σου. Και απευθύνεσαι στο φιλαράκι ή το ταίρι σου, τον Ζυγό, που γνωρίζει τα πρόσωπα και τα πράγματα για τα οποία του μιλάς. Αλλά ο τύπος σου το παίζει διαμεσολαβητής του ΟΗΕ. Έλα τώρα, δεν ήταν τόσο σοβαρό αυτό που σου κάνανε. Μια ανωτερότης να σου σπάει τα νεύρα. Και ναι μεν, αλλά δες το κι από την άλλη. Όχι ρε δικέ μου, δεν θέλω να το δω κι από την άλλη. Και στην τελική, εσύ με ποιον είσαι, με εμένα ή με το θηρίο;

Αυτό το υφάκι το έχει εκ γενετής ή το έχει δουλέψει κιόλας; Ξέρεις ποιο, αυτό που αφήνει τα μάτια να μιλήσουν και να πουν: «Καλά, σε ποιον τα πουλάς τώρα αυτά;». Είναι ο τρόπος του Σκορπιού να έχει το πάνω χέρι, βάζοντας τους άλλους σε θέση απολογούμενου, ακόμα κι όταν δεν έχουν τίποτα να κρύψουν. Το «καθαρός ουρανός αστραπές δεν φοβάται» δεν ισχύει, αν έχεις απέναντί σου ένα Σκορπιό. Μπορεί να σε κάνει να νιώθεις ένοχος όχι μόνο γι’ αυτά που θα μπορούσες να του είχες κάνει (και δεν έκανες) αλλά και γι’ αυτά που θα μπορούσες να είχες σκεφτεί (τα σκέφτηκες, έλα τώρα!).

Εντάξει μωρέ, δεν το σκέφτηκε πως θα σε πείραζε. Μα κι εσύ πώς κάνεις έτσι, δεν χάθηκε δα κι ο κόσμος. Αυτή η άνεση του Τοξότη μερικές φορές σε κάνει άνω ποταμών και κάτω λιμνών (όπου να τον πνίξεις να ησυχάσεις). Σε στήνει, σε γράφει, σε αφήνει στην απ’ έξω στα πλάνα του, κανονίζει για την πάρτη του, ενώ αλλιώς έχετε συμφωνήσει, και μετά σε κοιτάει με ύφος όχι μόνο αθώο, αλλά και απορημένο. Κάνοντας σε να βγαίνεις κιόλας ο χαζός, ο στριμμένος, ο «κολλημένος», ο συντηρητικός, ο καταπιεστικός… Ξέρεις τι φταίει; Που δεν ξέρεις να απολαμβάνεις τη ζωή (έτσι θα σου την πει κι από πάνω).

Ξέρεις πώς μοιάζει ο ανθρώπινος εγκέφαλος, σαν ένα καρύδι σε μεγέθυνση. Ε, του Αιγόκερου μερικές φορές αναρωτιέσαι αν ξεφεύγει εντελώς από αυτό το πατρογονικό ντιζάιν και θυμίζει τον κύβο του Ρούμπικ. Κατάλαβες ποιον, εκείνο το τρισδιάστατο παζλ που πρέπει να γυρίσεις τα κουτάκια έτσι που σε κάθε πλευρά να έχουν όλα το ίδιο χρώμα. Ο Αιγόκερως μοιάζει να λύνει τον κύβο του Ρούμπικ ακόμα κι όταν σκέφτεται την πρότασή σου να πάτε για μπίρες και πιτόγυρα. Και όχι μόνο. Είναι ικανός να αντιδράσει με τον ίδιο τρόπο απέναντι και σε μια ερωτική συνομιλία (κλικ-κλακ-κλικ), μέχρι να σχηματοποιήσει (ναι, ναι, αυτή είναι η ακριβής λέξη) τη δέουσα αντίδραση.

«Μα πώς δεν γίνεται. ΟΛΑ γίνονται.» Η αγαπημένη ατάκα του Υδροχόου μπορεί να σε βγάλει από τα ρούχα σου, αν χρησιμοποιείς στοιχειώδη λογική. Το γεγονός ότι ο κόσμος εξακολουθεί να έχει τα χάλια του, παρά τους τόσους Υδροχόους που πέρασαν από αυτόν, δεν αποτελεί πειστικό επιχείρημα για το ζώδιο των υψηλών οραμάτων. Των τόσο υψηλών, που χάνονται από την κοινή θέα και αρμενίζουν σαν αδέσποτα μπαλόνια στη στρατόσφαιρα. Έτσι ο δικός σου θα ξεκινήσει, λέει, να στήσει μια επιχείρηση μες στην κρίση, όπου θα προσλάβει όλη την παρέα και όπου θα συνδυάσει την οικολογία με την υψηλή τεχνολογία. Μη ρωτάς πώς, δεν το’ χει βρει ακόμα.

Οι υπαρξιακές αναζητήσεις του Ιχθύ θα μπορούσαν να τρελάνουν ακόμα και τον ίδιο τον Σωκράτη. Γιατί να είναι έτσι το σύμπαν, η ζωή, η ανθρωπότης, αν υποθέσουμε πως είναι έτσι, που κι αυτό δεν είναι βέβαιο; Καθότι, να μη σου πει για τότε που διάβασε ότι ο κόσμος που βιώνουμε είναι μια ψευδαίσθηση, ένα δημιούργημα του μυαλού μας, και τα’ παιξε. (Λες και αυτό του έφταιξε, λέμε τώρα, αλλά από μέσα μας). Και εφόσον όλα είναι μια ψευδαίσθηση, γιατί αυτουνού να του λάχει μια ζωή σαν δραματική κομεντί αντί για μια βιογραφία τύπου χολιγουντιανή υπερπαραγωγή, με συγκλονιστικούς έρωτες που να κολυμπούν όχι στο δάκρυ, αλλά στο χρήμα;