Στις Ροβιές Βόρειας Εύβοιας για το «1ο Food Fest» με φόντο το ηλιοβασίλεμα

Πόσα όμορφα μέρη έχει η Ελλάδα μας! Άλλα κοντινά μας, άλλα λίγο πιο μακρυά, όλα όμως πανέμορφα και ξεχωριστά! Ένα τέτοιο μέρος είναι οι Ροβιές στη Βόρεια Εύβοια που αξίζει να τις βάλετε στους άμεσους προορισμούς σας, αν δεν το έχετε κάνει ήδη.

ΣχετικάΆρθρα

Στις Ροβιές πραγματοποιήθηκε το πρώτο Rovies Food Fest, μια ξεχωριστή γαστρονομική γιορτή, που ξεδίπλωσε πτυχές μιας άγνωστης αλλά πλούσιας παραγωγής και γαστρονομικής παράδοσης η οποία παντρεύτηκε με καινοτόμες δραστηριότητες, με την ιστορία και με τα γαλήνια τοπία των Ροβιών στη Βόρεια Εύβοια. Οι παρευρισκόμενοι έζησαν μοναδικές εμπειρίες οι οποίες πλέον προσφέρονται σε σταθερή βάση καθιστώντας τις Ροβιές και τη γύρω περιοχή ως ένα μέρος που κάθε ταξιδιώτης πρέπει να εξερευνήσει. Μαζί με συνολικά 7 δημοσιογράφους από διακεκριμένα media, μετά από κάλεσμα του Δήμου Μαντουδίου -Λίμνης-Αγίας Άννας και του Εμπορικού Συλλόγου Ροβιών, δώσαμε το “παρών” στο Πρώτο Rovies Food Fest και σας μεταφέρουμε όλα όσα έγιναν… και όλα όσα φάγαμε!

Θησαυροί του Ευβοϊκού

Το Argonauta Diving Resort οργάνωσε κατάδυση στον πλούσιο βυθό του Ευβοϊκού, καθώς και μια εμπειρία γευσιγνωσίας από τη θάλασσα στο τραπέζι (sea-to-table) αφού πρώτα μάθαμε για τις αρχές τις θαλάσσιας βιωσιμότητας και προστασίας. Μια εκπληκτική εμπειρία για όλους, αρχάριους και μη, αφού ο Άκης Φράγκος φροντίζει να μην έχεις καμία απορία και καμία ανησυχία, μέσα και έξω από τη θάλασσα. Κι αν φοβάστε το βυθό, μετά από την αυτή την εμπειρία, θα τον λατρέψετε!

Κατευθείαν από τη θάλασσα, μπροστά στην ακτή φτιάξαμε αχινοσαλάτα και φιλέτο λαβράκι, με ντόπιο θυμάρι, λεμόνι και ελαιόλαδο (καρπάτσιο). Εκεί, στο νέο παραθαλάσσιο εστιατόριο Anemoia Evia, προσφέρθηκαν λιχουδιές από τον Ευβοϊκό όπως οι περίφημες καραβίδες και τα φρέσκα ψάρια του αλλά και άλλες νοστιμιές που ετοίμασε η σεφ Παναγιώτα Τσομπάνογλου και μπορείτε να τις απολαύσετε φωτογραφικά παρακάτω.

Η κουζίνα της φτώχειας: Η τσουκνιδόπιτα και η τηγανοκουλούρα των Ροβιών

Στον παραθαλάσσιο κήπο του Anemoia, ακούσαμε για την κουζίνα της φτώχειας της περιοχής. Το κολατσιό των εργατών και εργατριών στο εργοστάσιο χάρτου και στο λιομάζεμα αλλά και το φαγητό της καθημερινότητας, το οποίο προσαρμοζόταν πάντα στις τοπικές συνθήκες. Έτσι όταν θα υπήρχε παραγωγή αβγών την άνοιξη, το τραπέζι θα είχε κουρκουτό και από το φθινόπωρο και μετά τηγανοκουλούρα η οποία παρουσιάστηκε από την Σταυρούλα Γεωργίου Γιάμαλη.

Παράλληλα, η έμπειρη μαγείρισσα Βασιλική (Κούλα) Γεωργίου παρουσίασε μια ξεχασμένη συνταγή, με βυζαντινές καταβολές και συμβολική των κοινωνικών εξελίξεων του περασμένου αιώνα, την τσουκνιδόπιτα!

Συνταγή για τσουκνιδόπιτα σε μέτριο ταψί:

Για τη ζύμη: ένα κιλό αλεύρι, 1 κουταλιά ξύδι, λίγο αλάτι, λίγη ζάχαρη, άνηθο, λευκό τυρί (της προτίμησής σας) και 4 κουταλιές λάδι. Τα ανακατεύουμε όλα μαζί και φτιάχνουμε τη ζύμη μέχρι να γίνει μέτρια στην υφή, ούτε πολύ μαλακή, ούτε πολύ σκληρή. Την αφήνουμε 20 λεπτά σκεπασμένη -αφού την χαράξουμε- να ξεκουραστεί.

Για τη γέμιση θέλουμε: ένα κιλό τσουκνίδες (τις βρίσκουμε εύκολα -ειδικά σε περιοχές όπως οι Ροβιές- εκτός από την περίοδο που έχει καύσωνα), μισό κιλό σπανάκι, δύο πράσα, μισό κιλό κρεμμυδάκια φρέσκα ή ξερά (μπορείτε να βάλετε και μισά φρέσκα μισά ξερά). Πρώτα σοτάρουμε τα κρεμμύδια. Στη συνέχεια προσθέτουμε τις τσουκνίδες και τα πράσα. Το σπανάκι αν είναι πολύ φρέσκο το βάζουμε τελευταίο. Αν είναι σκληρό, βράζουμε νερό σε μια κατσαρόλα και το ζεματάμε ώστε να μαλακώσει. Σε ένα μεγάλο μπολ, βάζουμε όλα τα παραπάνω υλικά, μαζί με το τυρί και τον άνηθο και τα ανακατεύουμε.

Μόλις η ζύμη “ξεκουραστεί”, ανοίγουμε 9 φύλλα. Αφού αλείψουμε με λάδι το ταψί, στρώνουμε τρία φύλλα και βάζουμε λίγη γέμιση. Από πάνω στρώνουμε άλλα τρία φύλλα και βάζουμε την υπόλοιπη γέμιση. Στο τέλος προσθέτουμε τα τρία τελευταία φύλλα και όσα περισσεύουν έξω από το ταψί, τα μαζεύουμε και τα πλέκουμε με λίγο βούτυρο σαν κοτσίδα, γύρω γύρω. Αυτός είναι ο κόθρος, που δίνει ωραία εμφάνιση στις πίτες μας.

Ψήνουμε την τσουκνιδόπιτα για 40 λεπτά και αφού την αφήνουμε να κρυώσει λίγο, τη σερβίρουμε. Και καλή μας όρεξη!

Το Νέκταρ της Βόρειας Εύβοιας

Το φαΜελάκι της Γωγώς Πασσά & του Νίκου Αφένδρα μαζί με τους μελισσοκόμους Βαγγέλη και Παναγιώτη Δήμου, Μαρία Αργυρίου και Γιώργο Παλαιολόγο, μας ταξίδεψαν στην ιστορία της παραγωγής του μελιού στη Βόρεια Εύβοια: Από την περίοδο που στη Βόρεια Εύβοια έρχονταν παραγωγοί από όλη την Ελλάδα έως το σήμερα – μετά τις πυρκαγιές αλλά με νέα προϊόντα.

Γίναμε μέρος μιας πρωτόγνωρης γευσιγνωσίας μελιού με πέντε ξεχωριστές ποικιλίες: βελανιδιά, πεύκο, ρείκι, γλυκάνισο-μάραθο (που οδεύει προς ΠΟΠ) και ανθόμελο από τα αγριολούλουδα που βγήκαν στις στάχτες (καθώς και γύρη από αυτά).

Στο τελικό μέρος της εμπειρίας, δοκιμάσαμε παγωμένο τσάι με δύο διαφορετικά μέλια, βιώνοντας πως αυτή η διαφορά αλλάζει το χρώμα και τη γεύση του αφεψήματος και κόψαμε κηρήθρα που τη δοκιμάζαμε με ντόπιο παγωμένο τσίπουρο δίπλα στο ηλιοβασίλεμα στο εστιατόριο Paralia Pine & Sea.

Από τη στάνη στο πιάτο – Τα κρέατα των Ροβιών

Ο Βασίλης Κυριακού (Καρέλας), κρεοπώλης τέταρτης γενιάς, μας μίλησε για τα ντόπια κρέατα των Ροβιών και της ευρύτερης περιοχής και παρουσίασε κοπή κρέατος με συμμετοχή των παρευρισκομένων. Μαζί με την κοπή μάθαμε και για την περίφημη συνταγή για λουκάνικο με πορτοκάλι που πάει από γενιά σε γενιά. Όλα ψήθηκαν στις ταβέρνες Μυλωνά και Ταχτσόγλου στην πλατεία των Ροβιών και ακολούθησε μεγάλο φαγοπότι στην πλατεία.

Γευσιγνωσία ελαιόλαδου

Ο Απόστολος Δούμας, ελληνικής καταγωγής, έμπορος από την Οδησσό, αγοράζει από τους Οθωμανούς ένα τεράστιο κομμάτι γης με άγρια βλάστηση στην περιοχή γύρω από τις Ροβιές στην Εύβοια. Και έτσι το 1833 ξεκινά και η μοντέρνα ιστορία του Ελαιώνα. Η γη παραμένει ακαλλιέργητη μέχρι το 1914, όταν αναλαμβάνει ο 17χρονος απόγονος του Απόστολου Δούμα, Αντώνης Παπαδόπουλος. Γιος του Απόστολου Παπαδόπουλου και της Άννας Μελά (αδελφής του γνωστού Μακεδονομάχου, Παύλου Μελά), ο Αντώνης ήταν παντρεμένος με την Αλεξάνδρα, κόρη του Στέφανου και της εθνικής μας συγγραφέως, Πηνελόπης Δέλτα.

Μπρος! και μόνο μπρος, ήταν η αρχή του. Φτιάχνει γέφυρες, ανοίγει δρόμους, χτίζει αποθήκες και δεξαμενές νερού, ελιάς και λαδιού. Μελετά την επεξεργασία της πράσινης ελιάς, ενώ αρχίζει τους πειραματισμούς για την καταπολέμηση του δάκου. Χαρακτηριστικό είναι ακόμα ότι τo 1959, χτίζει το «Σταθμό Ερεύνης» στις Ροβιές, όπου εργάζονταν γεωπόνοι καθ΄ όλη τη διάρκεια του χρόνου, ενώ ξεκινά στα 1960 να μελετά τη βιολογική καλλιέργεια, την οποία εφαρμόζουν και οι απόγονοί του.

Στο κτήμα του Στέφανου Βαλλή έγινε μια παρουσίαση των παραγόντων που επηρεάζουν την ποιότητα του ελαιολάδου όπως πχ η ποικιλία, το έδαφος, η ώρα της συγκομιδής αλλά και το λιοτρίβι και η αποθήκευση. Επίσης, έγινε δοκιμή τριών ελαιολάδων για να αναγνωρίσουμε το άρωμα την ένταση της πικρής και πικάντικης γεύσης αλλά και τα ελαττώματα.

Πικ νικ με γεύσεις και αναμνήσεις

Και ήρθε η μέρα της κεντρικής εκδήλωσης… Η μέρα που αναβίωσαν οι αφηγήσεις που με νοσταλγία μοιράστηκαν οι παλαιότεροι κάτοικοι για περασμένες δεκαετίες όταν γειτονιές και οικογένειες μαζεύονταν και έτρωγαν μαζί στη φύση από το πρωί μέχρι την ώρα που δύει ο ήλιος. Στον ιστορικό ελαιώνα δίπλα στη θάλασσα, στήθηκε ένα τεράστιο πικνίκ με τις δραστήριες κυρίες του Πολιτιστικού Συλλόγου Ροβιών να μοιράζονται με τους παρευρισκόμενους τις αγαπημένες τους τοπικές συνταγές όπως ρεβίθια παντρεμένα με μανέστρα, τυροπιτάρια, γαύρο μαριναρισμένο στο ξύδι και το αλάτι, λουκουμάδες με μέλι και γύρη και πλήθος άλλων.

Όλοι ήρθαν με τα καλαθάκια τους και πρόσφεραν στον πλούσιο μπουφέ. Επίσης, έδωσαν όλοι ένα χεράκι και φτιάξαμε σαλάτα με ό,τι λαχανικό και φρούτο υπάρχει αυτή την εποχή, με μέλι, εξαιρετικά παρθένο ελαιόλαδο και ξύδι από ρόδια (Σταγόνες) και ελιές από τον Αγροτικό Συνεταιρισμό Ροβιών.

Ψυχή και εμπνευστής του Φεστιβάλ, είναι ο Δημήτρης Γεωργίου, που μαζί με κατοίκους και επιχειρήσεις της περιοχής, προσπαθούν να αναδείξουν και να αναπτύξουν τον τόπο τους. Κι όσα προβλήματα κι αν αντιμετωπίζουν, συνεχίζουν και περισσότερο πείσμα και μεγαλύτερη επιμονή, ώστε οι Ροβιές στη Βόρεια Εύβοια να γίνουν τόπος προορισμού για κάθε επισκέπτη χειμώνα καλοκαίρι. Το αξίζουν πραγματικά!