Ρουμπίνη Φέφε: «Το ωραίο δεν γεννιέται με βία»

Ο κόσμος τελειώνει σε τέσσερις ημέρες και επτά λεπτά. Μέχρι τότε, τέσσερις γυναίκες καταφεύγουν σε ένα υπόγειο, ηχογραφώντας ιστορίες για έναν μελλοντικό αρχαιολόγο. Μικρές εξομολογήσεις, αστείες, ωμές και ανθρώπινες, συνθέτουν ένα σκηνικό μωσαϊκό όπου το χιούμορ, η αγωνία και ο έρωτας συναντούν την απώλεια και την ανάγκη για λύτρωση. Όλα τα παραπάνω, συμβαίνουν στην παράσταση «Endgame – 4 ημέρες και 7 λεπτά», βασισμένη στην αιχμηρή και τρυφερή γραφή της Γλυκερίας Μπασδέκη και σκηνοθετημένη από την Ρουμπίνη Φέφε, η οποία αναφέρει στο σημείωμά της: “Δεν στολίζουμε το τέλος, το φωτίζουμε για μια στιγμή, όσο χρειάζεται για να δούμε ότι υπάρχει ακόμη υπόσχεση ζωής μέσα στο προσωπικό μας σκοτάδι. Αν κάτι σώζεται, είναι ο ήχος της φωνής μας λίγο πριν σβήσει. Τέλος ή αρχή;”. Η άξια Ρουμπίνη Φέφε σε αποκλειστική συνέντευξη από το Α ως το Ω.

ΣχετικάΆρθρα

Νατάσσα Μποφίλιου: εντυπωσιακή πρεμιέρα με τη “Βαβέλ” στο Βοτανικό

Αρχή του κόσμου… ο γιος μου. 17 χρόνια τώρα, έρωτας.

Βιβλίο βίβλος για μένα…ένα μόνο; “Έρως και Ψυχή” του Carotenuto, “Ωκεανός” του Μπαρίκο

Γλυκερία Μπασδέκη…alter ego, η μνήμη της εφηβείας μου στα κείμενα της φυλακισμένη, η ιερή τρέλα που θα βγάλει πολλούς ανθρώπους στην ακτή, έμπνευση, δάκρυ, γέλιο, Κέρκυρα, ο Κόντες ο δερματόδετος, μια δημιουργός που χαρίζει απλόχερα τους θησαυρούς της…και είχα την ευλογία να συναντήσω.

Δίλημμα… Θησείο ή Μελίσσια, οικιστικό προσωπικό δίλημμα του παρόντος.

Endgame… Παράσταση-κολλάζ. Θραύσματα εξομολογήσεων. Σύνθεση ποιητικών κειμένων που ανασύρουν μνήμες, συλλογικά βιώματα, άρρητες επιθυμίες και τραυματικές απώλειες. Σκηνική μεταφορά που συνομιλεί με τη ρωγμή, τον αυτοσαρκασμό, τη βαθιά ανάγκη για έρωτα, αγάπη και λύτρωση. Σκηνική εξομολόγηση που ακροβατεί ανάμεσα στο προσωπικό και το συλλογικό.

Ζωή είναι…αστραπιαία διαδρομή, ανατολή στην Σίφνο, ρακόμελο στην Αμοργό, δύση στην Άνω Σύρα…ούτε που κατάλαβα πότε έφτασα στα 50.

Ήχος…το μπουζούκι του Χιώτη, η φωνή της Κάλλας, ο λυγμός του Παπακωνσταντίνου.

Θεατρική ομάδα…”Παναγνώστου”, ευτυχές σμίξιμο, πολύτιμο μοίρασμα, δημιουργική συμπόρευση…όμορφες ψυχές.

Ιδιότητα ή ικανότητα: Εξαιρετική λειτουργία σε συνθήκες χάους…μόνο.

Καταφύγιο βρίσκω...στην προσωπική γιάφκα των φίλων μου, ξέρουν αυτές και στο καθησυχαστικό βλέμμα του συντρόφου μου και αυτός ξέρει 23 χρόνια τώρα.

Λόγος… και νόημα ύπαρξης το θέατρο. Εκείνη η απειροελάχιστη στιγμή πριν βγεις στο φως.

Μια μέρα μου… καφές σκέτος, Ιστορία Ευρωπαϊκού Δράματος και Θεάτρου- Φίσερ-Λίχτε, Bateau Lavoir, μαμά τι θα φάω; πρόβα, messenger, μαμά θα με πας στο μετρό; θέατρο, μουσική, πολύ μουσική, γάτος αγκαλιά σε airplane mode.

Νιώθω δυνατή… λίγο πριν να πέσω… και με ένα ψιλοκρεμαστό ξεφεύγω πάντα την τελευταία στιγμή.

Ξαναυπάρχω μέσα από…από την επανεκκίνηση, την επαναφορά, την επανεφεύρεση… ο γνωστός Διονυσιακός κύκλος.

Ονειρεύομαι… αρκουδοπεταλούδες όπως η γαλοπούλα μας που ήθελε να είναι τούρτα σε εκείνη την αμερικανόφερτη εορτή των ευχαριστιών… έτσι λέει η μαμά Γλυκερία, έτσι θά’ναι.

Προσδοκίες… υψηλές και σε συνεχή αναζήτηση για δίχτυ προστασίας για να μην αποβεί η πτώση μοιραία.

Ρωγμή… η είσοδος του φωτός στο εσωτερικό σκοτάδι. Το αρραγές αδιάφορο εντελώς.

Στιγμές μοναδικές… Βάκχες 2013, ιερή οικογένεια Baumstrasse, αγαπημένη Μάρθα για εμάς τους μυημένους, που κάποτε ανοίξαμε εκείνη την κίτρινη πόρτα στην Σερβίων 8 και βγήκαμε 12 χρόνια μετά, άνθρωποι άλλοι.

Τέλος του κόσμου… Γενικώς θα είναι μια άβολη στιγμή όταν θα έρθει…Μια χρονοτρύπα που πρέπει να τα πεις όλα γρήγορα γιατί έχεις μόνον 4 μέρες και εφτά λεπτά πριν την τελική έκρηξη. Εσύ θα μου κρατάς το χέρι λοιπόν, εγώ θα τα ‘χω χάσει από την κούραση κι από τη νύστα κι από την έξαψη και τίποτε άλλο δεν θα προλαβαίνω στα εφτά λεπτά που μας χαρίστηκαν παρά να σου φιλήσω το χέρι και να σου απαγγείλω το ποίημα που έκρυβα πενηνταένα χρόνια κάτω από το μαξιλάρι μου…endgame

Υποφέρω όταν… απογειώνεται το αεροπλάνο, όταν προσεγγίζει η εσωτερική μιζέρια, όταν ο καθωπρεπισμός και η δηθενιά μπλοκάρουν το οπτικό μου πεδίο.

Φως…γέλιο, νότες, σκηνή, θάλασσα, ωραίοι άνθρωποι.

Χρόνος…πάντα λείπει, από την εσωτερικευμένη αγωνία μου να προλάβω (τι άραγε;) κάνω δυο, τρία, πέντε πράγματα συγχρόνως. Απομεινάρια επώδυνων απωλειών.

Ψυχή… ενέργεια, ας της δώσουμε το χώρο και το χρόνο να λάμψει.

Ώρα αποφάσεων…μπα δεν νομίζω… όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά, το ωραίο δεν γεννιέται με βία.