ΤΩΡΑ |
Τους τελευταίους μήνες ξυπνάω με τα τηλεφωνήματα της μαμάς και πρέπει να να λύσω τα αινίγματα της Βεζυροπούλας. Μου βγάζει την ψυχή μέχρι να θυμηθεί ότι μαγειρεύει φασολάκια. Μετά από καμιά ώρα “Δεν μου λες Γιώργο γιατί πήρες τα λεφτά/πετσέτες/μανταλάκια/ γιαούρτια/ρούχα μου;” Μέχρι τώρα, μόνο ότι της έκλεψα τα τακούνια δεν με έχει κατηγορήσει, όλα τα άλλα τα έχω πάρει και να της τα επιστρέψω.
Το μεσημέρι έχουμε τηλεφωνήματα για να πάω να φάω, αυτά εντάξει, είναι όπως παλιά, τελειώνουν με την ίδια φράση “και να μου φέρεις τα τάπερ!” Το απόγευμα έχουμε προβλήματα υγείας μαζί με υπονοούμενα ζήλειας. “Με έχει πεθάνει η μέση μου, στο κρεβάτι είμαι, δεν έχω έναν άνθρωπο να με τρίψει, τα χάπια ξέχασα να τα πάρω, να μην σε ενοχλώ όμως, εσύ θα είσαι έξω και θα διασκεδάζεις με την παρέα σου…” Ακόμα και με άνοια, η αθάνατη Ελληνίδα μάνα θα το πει το πικρό λογάκι της!
Το βράδυ κοιμάται ευτυχώς νωρίς. Με παίρνει πάντα αυτή τηλέφωνο, από τη μνήμη που έχει η συσκευή, “καληνύχτα αγόρι μου…καλό ξημέρωμα να έχουμε…πάω για ύπνο” μου λέει γλυκά και εγώ λειώνω. Λειώνω αλλά δεν ξέρω αν πηγαίνει να κοιμηθεί, αν κάθεται και καπνίζει στο μπαλκόνι, αν βλέπει τηλεόραση μέχρι αργά. Ένα βράδυ που κοιμήθηκα εκεί, σηκωνόταν κάθε τόσο και με σκέπαζε για να μην κρυώσω…
Από την άλλη πλευρά όμως, το γεγονός είναι ένα: η μαμά έχει γεράσει, είναι πια 86 χρονών και, μπορεί τσάτρα-πάτρα να αυτοεξυπηρετείται ακόμα, αλλά το βλέπω πια, σε λίγο θα χρειάζεται βοήθεια στο σπίτι. Η δυναμική Ταυρίνα που γεννήθηκε την Πρωτομαγιά του 1930, που έχτισε δύο σπίτια με τα χέρια της, που έπιανε την πέτρα και την έστυβε, δεν μπορεί να μένει μόνη της. Κάθε μέρα με τρώει η ανησυχία αν είναι καλά, αν έπεσε και χρειάζεται βοήθεια, τι θα κάνω αν χαθεί στους δρόμους. Έψαξα και βρήκα τη Γραμμή Ζωής, ένα μη κερδοσκοπικό σωματείο. Πήρα τηλέφωνο και πήγα στα γραφεία τους να συναντήσω τον κύριο Γεράσιμο Κουρούκλη που είχε την ιδέα αυτής της υπηρεσίας.
Στην οδό Κορδάτου 4, στο Μεταξουργείο, τα τηλέφωνα της Γραμμής Ζωής, χτυπάνε συνέχεια. Ηλικιωμένοι που ζουν μόνοι τους πατάνε από το σπίτι τους το κόκκινο κουμπί και συνδέονται αμέσως με την υπηρεσία. Άλλοι έχουν προβλήματα υγείας, άλλοι νοιώθουν απλώς μοναξιά. “Όλα καλά κυρ-Νίκο;” ρωτάει από το κέντρο η τηλεφωνήτρια. “Όλα καλά παιδί μου, είπα να πάρω να πω ένα γεια”. Αυτή είναι η πρώτη και βασική υπηρεσία. Τηλε-ειδοποίηση και βοήθεια στο σπίτι.
Ο Γεράσιμος Κουρούκλης εξηγεί πώς ξεκίνησαν όλα .”Είχαμε δικούς μας ανθρώπους που ήθελαν βοήθεια στο σπίτι. Ήταν ηλικιωμένοι άνθρωποι, άλλοι άρρωστοι και άλλοι ανήμποροι. Αρχίσαμε να ψάχνουμε και βρήκαμε ένα Ευρωπαϊκό πρόγραμμα για την φροντίδα των γερόντων και των ΑΜΕΑ. Το πρόγραμμα αυτό στηριζόταν σε τρεις πυλώνες: Φυσική παρουσία, τηλε-ειδοποίηση και τηλεϊατρική φροντίδα.
Η Ελλάδα είχε χρηματοδοτηθεί για αυτό το πρόγραμμα, τα κονδύλια όμως είχαν φαγωθεί, αποφασίσαμε λοιπόν να φτιάξουμε ένα μη κερδοσκοπικό σωματείο που να παρέχει δωρεάν τις υπηρεσίες του. Έτσι φτιάξαμε την Γραμμή Ζωής.
Σκεφτήκαμε ότι δεν αρκεί να περάσει για μια ώρα μια κοινωνική λειτουργός και να φύγει. Μπορεί ο γέροντας να την χρειάζεται μετά από δύο ώρες. Μπορεί η γριούλα να πέσει το βράδυ και να χτυπήσει και να μην είναι κανείς εκεί. Θέλαμε μια υπηρεσία που να λειτουργεί 24 ώρες. Τους δίνουμε λοιπόν το κόκκινο κουμπί και απλώς το πατάνε. Δεν χρειάζεται να μιλήσουν, δεν χρειάζεται να κάνουν τίποτα άλλο. Ακόμα και μέσα από κλειστές πόρτες ενεργοποιείται ο συναγερμός και φτάνει στα γραφεία μας. Έχουμε πάρει πλήρες ιστορικό και όταν μας καλεί βλέπουμε την καρτέλα του και ξέρουμε τι πρέπει να κάνουμε”.
Η άλλη υπηρεσία είναι η γνωστή Silver Alert, που ασχολείται με την εξαφάνιση ατόμων. Όλοι έχουμε δει τις αναζητήσεις αυτές στο μετρό, στην τηλεόραση, στα έντυπα, στο ίντερνετ. “Μπορεί να εξαφανιστεί στις μέρες μας ένας άνθρωπος και να μην τον βρουν ποτέ;” ρωτάω και το μυαλό μου πάει στον Δημήτρη Μάο, τον φίλο μας, που εξαφανίστηκε μια Μεγάλη Παρασκευή και δεν βρέθηκε ποτέ. “Όχι!” μου λέει ο Γεράσιμος Κουρούκλης και χαμογελάει με νόημα. “Στην εποχή μας δεν μπορείς να εξαφανιστείς. Εδώ, από τα Silver Alert που κάναμε, έχουν βρεθεί όλοι! Νεκροί ή ζωντανοί έχουν βρεθεί. Πρόσφατα ψάχναμε για έναν γεράκο. Μετά από 4 μήνες τον βρήκαμε, νεκρό δυστυχώς, στα ψυγεία του Ερυθρού Σταυρού.”
Το τηλέφωνο χτυπάει, ένας εφοπλιστής έχει χάσει την μητέρα του στο Παρίσι! Ο Γεράσιμος Κουρούκλης του λέει τι πρέπει να κάνει για να βγει η ανακοίνωση στον αέρα. “Υπάρχει συγκεκριμένο αυστηρό πρωτόκολλο για να βγει ένα Silver Alert.” μου εξηγεί.”Η Αστυνομία και η Εισαγγελία συνεργάζονται για πιο γρήγορα αποτελέσματα. Η Αγγελική Νικολούλη μας έχει βοηθήσει πολύ με την εκπομπή της…”
Χαζεύω τις αφίσες στους τοίχους, όλες με εξαφανίσεις ηλικιωμένων, σε λίγο έτσι θα εξαφανίζομαι κι εγώ και δεν έχω κάνει κάποιο τατουάζ για να με αναγνωρίσουν. “Πείτε μου μια αστεία ιστορία από το Silver Alert” λέω στον Γεράσιμο Κουρούκλη για να διώξω τις δυσοίωνες σκέψεις. ” Μια γιαγιά χτες βράδυ στον Άγιο Αρτέμιο, σταμάτησε ένα ταξί και είπε στον οδηγό να την πάει στην Πάτρα. Αυτός την πήγε στο αστυνομικό τμήμα και εκεί άρχισε στις τσαντιές όλους τους αστυνομικούς! Είδανε και πάθανε να γλιτώσουν από τα χέρια της!” “Ωχ! Η μάνα μου μένει στον Άγιο Αρτέμιο! Και σήμερα δεν μου τηλεφώνησε καθόλου!” είπα στον Γεράσιμο Κουρούκλη, σταμάτησα την συνέντευξη στη μέση και άρχισα να παίρνω τηλέφωνο τη μαμά…
Σχόλια για αυτό το άρθρο