Στέφανος Κακαβούλης: «Ο Βιτρούβιος μας θυμίζει την ύπαρξή μας»

Ηθοποιός, συγγραφέας και σκηνοθέτης. Ο πολυτάλαντος Στέφανος Κακαβούλης ξεχωρίζει σε κάθε παράσταση που πρωταγωνιστεί και αφήνει το υποκριτικό του στίγμα με τις ερμηνείες του. Τη φετινή σεζόν ήταν στο θίασο της επιτυχημένης -και καλλιτεχνικά και εμπορικά- παράστασης “Σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν” ενώ το 13ο έργο του “Βιτρούβιος” που σημείωσε μεγάλη επιτυχία το Μάιο του 2025 στο θέατρο της Σχολής Καλών Τεχνών και Οκτώβριο – Νοέμβριο 2025 στο Brecht ανεβαίνει στη Θεσσαλονίκη, στο μικρό Θέατρο Μονής Λαζαριστών. Το θέμα του εμπνέεται από το διάσημο έργο του Leonardo Da Vinci, ο Άνθρωπος του Βιτρούβιου και ο Στέφανος Κακαβούλης ερμηνεύει και τον ομώνυμο ρόλο. Στην παράσταση, που σκηνοθετεί ο Χρήστος Δήμας, ο Στέφανος Κακαβούλης ζωντανεύει επί σκηνής μια μυθοπλαστική ιστορία με πολλά πραγματικά και ιστορικά στοιχεία. Οι συμβολισμοί, οι αλληγορίες, τα αποκρυπτογραφημένα μηνύματα, οι κώδικες, η μεταφυσική διάσταση που κρύβονται πίσω από το συγκεκριμένο σχέδιο πλαισιώνουν τον Άντρα που πόζαρε στον ζωγράφο, δίνοντάς του σάρκα και οστά. Η παράσταση φωτίζει τη ψυχοσύνθεση, τις αγωνίες και τη ζωή του στη διάρκεια των συναντήσεών του με τον Da Vinci στο ατελιέ του μεγάλου δημιουργού. Με τη μορφή μονολόγου ο Άντρας – Βιτρούβιος απευθύνεται άμεσα στο κοινό σαν να είναι αυτό ο ζωγράφος. Λίγο πριν η αυλαία στη Θεσσαλονίκη ανοίξει, ο Στέφανος Κακαβούλης σε αποκλειστική συνέντευξη αποκαλύπτει κι αποκαλύπτεται.

ΣχετικάΆρθρα

-Πώς ήταν τα παιδικά σου χρόνια και ποια η οικογενειακή κατάσταση που μεγάλωσες;

Θα έλεγα τυπικά παιδικά χρόνια για παιδί των ’80s. Γονείς να δουλεύουν και οι δύο. Να μας μεγαλώνει η γιαγιά. Καλοκαίρια στο χωριό έξω από την Πάτρα με γιαγιά και παππού. Μπάνια στην Καλόγρια, μια απέραντη αμμουδιά. Παιχνίδια έξω στο δρόμο μέχρι να μας φωνάξουν για φαγητό και ύπνο. Μετρημένα οικονομικά αλλά χωρίς να νιώθουμε ότι κάτι μας λείπει. Δεν υπήρχαν όλες αυτές οι φορεμένες ανάγκες οι πλαστές που τώρα βλέπεις να έχουν τα πιτσιρίκια. Λίγα και καλά.

-Πότε κατάλαβες ότι ήθελες να γίνεις ηθοποιός;

Εεεε…κοίτα. Κλασσικά εικονογραφημένα. Μάθαινα ολόκληρες σκηνές από ταινίες απ’ έξω. Τις έπαιζα μόνος μου. Όλους τους ρόλους. Μάθαινα πολύ γρήγορα στίχους τραγουδιών κι έκανα lipsyc μόνος μου στο δωμάτιο ή και μπροστά σε φίλους…. και όλο αυτό δούλευε και εξελισσόταν μέχρι να γίνει συνειδητή επιλογή.

-Είχες είδωλα όταν ήσουν παιδί;

Νομίζω ότι ο πρώτος ηθοποιός που θαύμασα και μάλιστα η πρώτη ταινία που σκέφτηκα πως έγινε αυτό, ήταν ο Superman II με τον Christopher Reeve. Το 1982 θυμάμαι. Η ικανότητα του να παίζει τόσο πειστικά τον διπλό ρόλο Clark Kent και Superman με γοήτευσε. Φυσικά και σαν φυσιογνωμία και εμφάνιση. Αλλά κυρίως μπήκα στη διαδικασία να θέλω να ψάξω πώς γυρίζεται μία ταινία.

-Θυμάσαι ποια ήταν η πρώτη παράσταση που είδες στο θέατρο;

Μμμμ….θα σου πω την πρώτη παράσταση που έπαιξα γιατί εκεί αγάπησα το θέατρο. Πέμπτη δημοτικού κάναμε μια παράσταση με οικολογικό θέμα. Ένα δέντρο παίρνει τη μορφή δασκάλας και κάνει μάθημα στα παιδιά για να σέβονται και να αγαπάνε τη φύση! Έναν ατίθασο μαθητή έκανα. Η πρώτη φορά που έζησα πρόβες οδηγίες από σκηνοθέτη να μάθω λόγια απ’ έξω και φυσικά την έκθεση σε κοινό.

-Ποια ήταν η πρώτη σου τηλεοπτική δουλειά, η πρώτη σου ταινία και ποια η πρώτη σου εμφάνιση στο θέατρο;

Στην τηλεόραση ήταν μια συμμετοχή στο σίριαλ “Κανείς δεν λέει σ’ αγαπώ” που σκηνοθέτησε ο Αλέξανδρος Ρήγας. Στο θέατρο οι “Σφήκες” του Αριστοφάνη με τον θρύλο Κώστα Βουτσά και Τάκη Χρυσικάκο τον οποίο είχα τη χαρά να έχω και καθηγητή στη δραματική σχολή. Στον κινηματογράφο έκανα hollywood entry με συμμετοχή στη “Lara Croft II” με την Angelina Jolie.

-Υπήρξαν άνθρωποι που σε βοήθησαν στα πρώτα σου καλλιτεχνικά βήματα;

Ερρίκος Μπελιές. Σπουδαίος ποιητής μεταφραστής και μέντοράς μου. Από τα πιο σπουδαία πνεύματα που έχει βγάλει αυτή η χώρα.

-Υπήρξαν άνθρωποι που προσπάθησαν να σου βάλουν «τρικλοποδιές» όταν βγήκες στο χώρο;

Ουουου… μεγάλη λίστα. Μαύρη κατάμαυρη.

-Ποιες συνεργασίες σου ξεχωρίζεις στην πορεία σου μέχρι τώρα και γιατί.

Σίγουρα τη συνεργασία μου με τον σπουδαίο Σπύρο Φωκά που με εμπιστεύτηκε σαν σκηνοθέτη και παρτενέρ. Δεθήκαμε τόσο φιλικά που τον πάντρεψα με την τελευταία του σύζυγο. Απώλεια μεγάλη. Επίσης, με την Μαριάννα Τόλη, την Μαριαννούλα μου όπως την έλεγα. Μοιραστήκαμε σκηνές πάθους στη σκηνή στο έργο “Οργισμένα Νιάτα”. Τραγουδήσαμε ποίηση σε συναυλίες. Την αγάπησα. Με αγάπησε. Έφυγε πολύ πολύ νωρίς. Αγγελική ψυχή.

–Υπάρχουν άνθρωποι με τους οποίους θα ήθελες να συνεργαστείς και δεν έχει τύχει ακόμα;

Φυσικά….πάρα πολλοί. Μη αδικήσω αναφέροντας ονόματα. Και Έλληνες και ξένους. Καλά ξένους ίσως μπορώ γιατί είναι το πιο απίθανο να συμβεί. Marc Garcia Rulfo και Wagner Moura. Μια σκηνή μαζί τους και τι στον κόσμο!

-Ποιους ηθοποιούς, σκηνοθέτες, καλλιτέχνες της εποχής μας, ξεχωρίζεις;

Πιστεύω ότι έχουμε πολύ καταρτισμένους καλλιτέχνες που δουλεύουν πάρα πολύ και σκληρά. Δυστυχώς το αν αναγνωρίζονται ή όχι δεν έχει να κάνει με την αξία αλλά με άλλους άσχετους παράγοντες κι αυτό είναι πολύ θλιβερό και με θυμώνει συχνά.

-Η εποχή μας σε φοβίζει;

Η εποχή μας με απογοητεύει. Δεν με φοβίζει. Υπάρχει ένα πνευματικό τέλμα. Όλη η προσοχή έχει στραφεί αποκλειστικά στην εικόνα και τα υλικά αγαθά. Τι μπορούμε να αρπάξουμε. Πώς μπορούμε να βολευτούμε. Τι μπορούμε να κερδίσουμε; Όλα γίνονται βιαστικά για το το τώρα… το τώρα… Η βιασύνη και το τώρα είναι εχθροί της σκέψης και του πνεύματος γιατί και τα δύο θέλουν χρόνο…. χρόνο να βυθιστείς, να αποστασιοποιηθείς να ψάξεις…. Τώρα τι να περιμένεις από έναν κόσμο που πολεμάει και δεν τον αφορά το πνεύμα;

-Πώς ήταν η εμπειρία σου στην παράσταση «Σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν»;

Με τον Δημήτρη Καρατζιά γνωριζόμαστε χρόνια. Μας ενώνει το “Βent”, αυτό το σπουδαίο έργο του Martin Sherman που μας έφερε πολύ κοντά. Θέλει πολύ καλή επικοινωνία και χημεία για να αποδοθεί η σχέση αυτών των δύο αντρών που ερωτεύονται στο στρατόπεδο συγκέντρωσης. Οπότε όταν με κάλεσε στο “Σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν” μόνο χαρά ένιωσα που θα ξανασυνεργαστούμε. Ήταν πολύ μεγαλεπίβολο από μεριάς του να φέρει 17 ηθοποιούς σε μια σκηνή όχι μεγάλου θεάτρου και πολύ επίφοβο. Ευτυχώς το στοίχημα κερδήθηκε κι αυτό φάνηκε στην επιτυχία της παράστασης.

-Ο έρωτας τι ρόλο παίζει στη ζωή σου;

Χμμμ… να το πάω κλασσικά και διπλωματικά λίγο; Ναι… γιατί αλλιώς θέλουμε μια συνέντευξη μόνο γι’ αυτό. Ο έρωτας σαν feeling είναι ντόπα! Σε όλα τα επίπεδα. Δημιουργίας, ανησυχίας, έμπνευσης και μιας μόνιμης έξαψης. Σαν έρωτας με συγκεκριμένα πρόσωπα άστο… πονάει….

-Ποια είναι η άποψή σου για το θέατρο στην Ελλάδα σήμερα;

Η Αθήνα είναι η πόλη με τα περισσότερα θέατρα παγκοσμίως. 360 σκηνές και πάνω από 1000 παραστάσεις. Αυτό λέει πολλά! Αγαπάμε το θέατρο σαν λαός. Σίγουρα στη ποσότητα δεν είναι η ουσία αλλά έχεις περισσότερες πιθανότητες να πεταχτεί κάτι σπουδαίο στη μεγαλύτερη προσφορά παρά στην έλλειψή της.

-Πώς ήρθε η έμπνευση για το έργο «Βιτρούβιος»;

Από μικρός γοητευόμουν με τα έργα του Leonardo Da Vinci, κυρίως λόγω των αινιγμάτων και των κωδικοποιημένων συμβόλων που κρύβουν. Όταν εμβάθυνα στο σχέδιο του Βιτρούβιου, ένιωσα πως έκρυβε ένα δυναμικό αφήγημα. Έτσι αποφάσισα να του δώσω μορφή μέσα από τη θεατρική γραφή, που γνωρίζω καλύτερα. Η επιθυμία ήταν να φανταστώ τον άνθρωπο πίσω από τη φιγούρα, να του δώσω σκέψεις, αισθήματα, φωνή

-Πώς είναι να συνεργάζεσαι με τον Χρήστο Δήμα;

Με τον Χρήστο υπάρχει αμοιβαίος σεβασμός και κοινή καλλιτεχνική γλώσσα. Όταν είσαι στο ίδιο μήκος και αντιλαμβάνεσαι με παρόμοιο τρόπο τα πράγματα, τότε η συνεργασία μπορεί να είναι πολύ δημιουργική. Όπως κι έγινε με τον Χρήστο. Από την πρώτη μας συνάντηση υπήρξε η απαραίτητη χημεία. Μάλιστα ο ίδιος μου είπε ότι το συγκεκριμένο έργο ήταν η τέλεια αφορμή να ξανασκηνοθετήσει θέατρο! Η προσέγγιση του Χρήστου αποκάλυψε πτυχές του έργου που δεν είχα φανταστεί. Εμπλούτισε την παράσταση με μια διαφορετική ματιά, πνευματική, σχεδόν μεταφυσική.

-Ο «Βιτρούβιος» γιατί πιστεύεις ότι αφορά την εποχή μας;

Η αληθινή τελειότητα δεν είναι το εξωτερικό μέτρο αλλά η εσωτερική ισορροπία. Σε μια εποχή απόλυτης ασυμμετρίας αυτός ο γυμνός άνθρωπος, μας θυμίζει τον πυρήνα της ύπαρξης: να σταθούμε απέναντι στο φως, γυμνοί από φόβο και ψευδαίσθηση, έτοιμοι να συμφιλιωθούμε με τη φύση και τον εαυτό μας.

-Ποια είναι τα συναισθήματά σου που η παράσταση θα παιχτεί στη Θεσσαλονίκη;

Ενθουσιασμός μόνο! Το ότι με κάλεσε το ΚΘΒΕ είναι τιμή! Η Μονή Λαζαριστών είναι ένα υπέροχο θέατρο που έχει φιλοξενήσει σπουδαίες παραστάσεις!

-Για ποιους λόγους να δούμε την παράσταση;

Για να ξαναθυμηθούμε ότι ο μόνος σκοπός μας σ’ αυτή τη ζωή είναι να βρούμε και να ενωθούμε με τον ανώτερο εαυτό μας

-Ποια είναι τα επόμενα καλλιτεχνικά σου σχέδια;

Ίδωμεν…. πολλές σκέψεις… συζητήσεις… επιθυμίες….