ΤΩΡΑ |
Ο Στέλιος Πετράκης ανήκει σε εκείνη τη σπάνια κατηγορία νέων δημιουργών που εμφανίζονται στη σκηνή ήδη οπλισμένοι με γνώση, ήθος και βαθιά συνείδηση του τι σημαίνει θέατρο! Η παρουσία του δεν διεκδικεί την προσοχή με θόρυβο- την κερδίζει με ουσία. Μορφωμένος, σοβαρός, μετρημένος, κουβαλά την πνευματική πειθαρχία της θεατρολογικής του κατάρτισης – με μεταπτυχιακές σπουδές και προοπτική διδακτορικής έρευνας- και ταυτόχρονα τη ζωντανή φλόγα του ανθρώπου που έχει μαθητεύσει στην πράξη της σκηνής ως αριστούχος απόφοιτος της δραματικής σχολής του Εθνικού Θεάτρου! Η καλλιτεχνική του διαδρομή μαρτυρά μια προσωπικότητα που δεν αρκείται στην ερμηνεία, αλλά αναζητά διαρκώς πεδία δημιουργίας και συλλογικής έκφρασης. Η ίδρυση, ήδη, από το 2010 της ομάδας Παραστατικών Τεχνών Ακατσούκη φανερώνει έναν καλλιτέχνη με όραμα κοινότητας, έρευνας και σύνθεσης. Λίγα χρόνια αργότερα, το 2023, η δημιουργία του Eργαστηρίου ερμηνευτικής προσέγγισης μεταφυσικών πλασμάτων στο θέατρο έρχεται να επιβεβαιώσει τη ροπή του προς τα οριακά και τα άγνωστα τοπία της σκηνικής πράξης, εκεί όπου η υποκριτική συναντά τη φιλοσοφία, την ανθρωπολογία και την ποιητική του ανοίκειου. Παράλληλα, η πένα του έχει ήδη αναγνωριστεί, με βράβευση σε κρατικό διαγωνισμό συγγραφής για τα παιδικά του έργα, ενώ η κινηματογραφική του παρουσία τιμήθηκε με διάκριση στο Φεστιβάλ Μικρού Μήκους της Δράμας. Πρόκειται για ένα δημιουργό πολύπλευρο, που μετακινείται με φυσικότητα από το χαρτί στη σκηνή και από τη σκηνή στο φακό, χωρίς να χάνει ποτέ τον άξονα της καλλιτεχνικής του ταυτότητας. Αυτή την περίοδο συναντάμε τον Στέλιο Πετράκη επί σκηνής στο έργο του Θανάση Τριαρίδη ”Surriento- Ο κοσμός ξανά”, το οποίο παρουσιάζεται για δεύτερη σεζόν στον Tεχνηχώρο Εργοτάξιον. Η επιλογή του να συνομιλήσει με το σύμπαν του Τριαρίδη δεν είναι τυχαία- ο ίδιος θεωρεί τον συγγραφέα μέλος της ελίτ της σύγχρονης δραματουργίας, βλέποντας στα κείμενα του απόηχους που έρχονται από το μέλλον και επιστρέφουν για να μας κρίνουν. Ακόμη και όταν το συγκεκριμένο έργο κινείται έξω από ρητές πολιτικές συντεταγμένες, ο Πετράκης αναγνωρίζει μέσα του μια βαθιά υπαρξιακή δόνηση, έναν τρόπο να επανατοποθετείται ο άνθρωπος απέναντι στην ευθύνη της ύπαρξής του. Δεν παραλείπει, μάλιστα, να αναγνωρίζει δημόσια τη συμβολή της σκηνοθέτιδας Έφης Μεράβογλου, της οποίας η μεθοδικότητα και η ευθύβολη στόχευση στην αυθεντικότητα των συναισθημάτων και των σχέσεων επί σκηνής διαμορφώνουν ένα περιβάλλον υψηλής ακρίβειας και εμπιστοσύνης για τον ηθοποιό! Μέσα σε αυτό το πλαίσιο ο Πετράκης καλλιεργεί μια ερμηνεία που δεν επιδιώκει τον εντυπωσιασμό, αλλά τη βαθιά σχεδόν ηθική αλήθεια. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, τον Μάρτιο αναμένεται να περάσει και ο ίδιος στη σκηνοθετική όχθη, αναμετρώμενος με το σκληρό και ανυποχώρητο έργο του Τριαρίδη ”Δολοφόνοι εσείς είστε το νέο Άουσβιτς”. Η επιλογή αυτή δηλώνει θάρρος, πνευματική εγρήγορση και διάθεση ρίσκου- χαρακτηριστικά που σπανίζουν. Ο Στέλιος Πετράκης αναδύεται ως μια ήδη συγκροτημένη φωνή που αντιμετωπίζει το θέατρο ως πεδίο γνώσης, ευθύνης και ποιητικής πράξης. Και αν το μέλλον του ανήκει, είναι γιατί εργάζεται για αυτό με τη σοβαρότητα ανθρώπου που ξέρει πως η σκηνή δεν χαρίζεται- κατακτάται.
-Η υποκριτική ήταν πάντα αυτό που θέλατε να κάνετε στη ζωή σας;
Όχι, η υποκριτική προέκυψε εντελώς τυχαία, η μητέρα μου μου είχε βάλει την ιδέα. Είχα, όμως, μάλλον καλή σχέση με τις τέχνες από μικρός, έγραφα, ζωγράφιζα, διάβαζα λογοτεχνία, έκανα παραδοσιακούς χορούς, κάποια στιγμή προσπάθησα να μάθω μουσική.
-Πώς θα χαρακτηρίζατε τον Θανάση Τριαρίδη ως συγγραφέα; Μήπως η γραφή του είναι Οργουελική; Είναι ο Έλληνας προφήτης συγγραφέας;
Ο Θανάσης Τριαρίδης, ανήκει στην ελίτ των θεατρικών μας συγγραφέων. Δεν ξέρω αν είναι η γραφή του Οργουελική ή αν είναι προφήτης αλλά τα έργα του μου δίνουν πάντα την αίσθηση πως είναι απόηχοι ενός μέλλοντος που θα προλάβουμε να το ζήσουμε εμείς οι ίδιοι. Υποθέτω αυτό ακριβώς το αίσθημα συνδέεται με αυτό το «κατεπείγον» του θεάτρου της συμφοράς του Θανάση.
-Θεωρείτε ότι το ”Surriento- Ο κόσμος ξανά” είναι το πιο ολοκληρωμένο έργο του;
Δεν έχω διαβάσει όλα τα έργα του για να είμαι ειλικρινής. Εκείνο που διαφοροποιεί το ‘’Surriento – ο κόσμος ξανά’’ είναι ότι δεν ανήκει στο «πολιτικό θέατρο», είναι μάλιστα σύμφωνα με τον ίδιο τον Τριαρίδη το τελευταίο «μη πολιτικό» του έργο, μια πολύ δυνατή ιστορία αγάπης, ενοχής, μια αναζήτηση μιας δεύτερης ευκαιρίας, στο new age μελλοντολογικό πλαίσιο που τόσο όμορφα το έχει τοποθετήσει ο συγγραφέας. Από τα έργα του Θανάση, αγαπώ πολύ το ‘’Μένγκελε’’, είναι σπουδαίο έργο από όλες τις απόψεις. Επώδυνα επίκαιρο ένα ακόμα έργο του, το ‘’Δολοφόνοι εσείς είστε το νέο Άουσβιτς’’ που σκηνοθετώ αυτή την περίοδο για τον Τεχνοχώρο Εργοτάξιον. Αυτό το έργο ανεξάρτητα από τη συγγραφική του αξία, είναι πραγματικά επώδυνο, όπως ορίζει ο Τριαρίδης το θέατρο για τη συμφορά.
– Πώς είναι η Έφη Μεράβογλου ως σκηνοθέτις;
Η Έφη έχει στο μυαλό της συγκεκριμένο αυτό που θέλει να κάνει σκηνοθετικά και έχει και τον τρόπο να το βγάζει από τον ηθοποιό, αφήνοντας του την ίδια ώρα μεγάλα περιθώρια ελευθερίας. Δουλεύει με μέθοδο και στοχεύει σε αφοπλιστική αυθεντικότητα συναισθημάτων και σχέσεων επί σκηνής.
– Πιστεύετε ότι ο άνθρωπος φτιάχνει τη μοίρα του;
Όχι. Δεν πιστεύω ασφαλώς σε ένα ντετερμινιστικό μηχανισμό που τα θέλει όλα προκαθορισμένα. Ο άνθρωπος φτιάχνει τη μοίρα του, στα όρια που του επιτρέπει η τυχαιότητα της γέννησής του. Γιατί άλλον ορίζοντα δυνατοτήτων έχει ένας φτωχός Αφρικανός και άλλον ορίζοντα δυνατοτήτων ένας πλούσιος Ευρωπαίος…
– Εμείς πηγαίνουμε προς τη γνώση ή έρχεται η γνώση προς εμάς;
Η γνώση είναι. Υπάρχει. Δεν έρχεται μόνη της και δεν πρόκειται να τη φέρει κανείς. Τη γνώση κανείς την αναζητά.
-Έχετε καταλάβει τι είναι η ζωή;
Κάτι λίγα. Δεν είμαι σίγουρος για πολλά πράγματα ακόμη.
-Τι είναι ο άνθρωπος;
Δεν μπορεί να απαντηθεί αυτό σε μερικές γραμμές. Βάσει ποιας φιλοσοφίας; Ποιας σχολής; Ποιας επιστήμης; Ποιας θεολογικής προσέγγισης; Αν σκεφτούμε τα παραπάνω, ο άνθρωπος μάλλον είναι «περίπλοκος».
– Ο έρωτας τι ρόλο παίζει στη ζωή μας και πόσο μας επηρεάζει;
Στο θεατρικό μου έργο ‘’Techou – το τεφτέρι’’ γράφω: «Ο έρωτας δεν είναι ένα χαριτωμένο, φτερωτό πιτσιρίκι με τόξο, κάθε άλλο: Είναι ένα αδίστακτο, αιμοβόρο κάθαρμα με δρεπάνι, ένας σαδιστής μπάσταρδος που για κάποιον ανεξήγητο λόγο εσείς οι θνητοί τον έχετε εξιδανικεύσει.» Εγώ ο ίδιος δεν είμαι τόσο αφοριστικός όσο ο ήρωας του έργου. Πιστεύω πως ο έρωτας μπορεί να είναι τρομακτική φυσική δύναμη.
– Κάνετε αυτοκριτική;
Πιο συχνά και πιο αυστηρά από όσο θα έπρεπε.
– Πού σας βλέπουμε τηλεοπτικά;
Δεν παίζω σε κάποια σειρά προς το παρόν.
– Τι σκέφτεστε για το μέλλον σας;
Ολοκλήρωση του μεταπτυχιακού στη Θεατρολογία και έπειτα, αν έχω αντοχή και χρόνο, ίσως διδακτορικό.
– Καινούργια σχέδια έχετε να ανακοινώσετε;
Νομίζω έκανα ένα μικρό spoiler πιο πάνω. Σκηνοθετώ το έργο ‘’Δολοφόνοι εσείς είστε το νέο Άουσβιτς’’ του Θανάση Τριαρίδη με την Akatsuki theatre company με προγραμματισμένη πρεμιέρα αρχές Μαρτίου.
Σχόλια για αυτό το άρθρο