Συγκίνησε το 11ο Πανθεσσαλικό Φεστιβάλ Ποίησης στην Καρδίτσα

ΣχετικάΆρθρα

Ιδιαίτερα συγκινητική ήταν η τρίτη ημέρα για το 11ο Πανθεσσαλικό Φεστιβάλ Ποίησης – 10 Χρόνια Θράκα στην Καρδίτσα. Μια ημέρα αφιερωμένη στον συνθέτη, τραγουδοποιό και ποιητή Χρήστο Διαμαντή που υπήρξε μέλος της συντακτικής ομάδας του λογοτεχνικού περιοδικού Θράκα, συντάκτης της Περιοδικής Επιθεώρησης για το Λόγο και την Τέχνη στη Λίμνη Πλαστήρα, μέλος της οργανωτικής επιτροπής του Πανθεσσαλικού Φεστιβάλ Ποίησης και της Συνάντησης ποιητών στη Λίμνη Πλαστήρα. Ο Χρήστος Διαμαντής έφυγε από τη ζωή το 2021 μετά από επιπλοκές στην υγεία του λόγω κορωνοϊού. Το φετινό Φεστιβάλ ήταν το δεύτερο που πραγματοποιήθηκε χωρίς τη φυσική του παρουσία ενώ ανακοινώθηκε ότι από την επόμενη χρονιά θα υπάρχει Βραβείο Χρήστος Διαμαντής. Η εκδήλωση έγινε στην αυλή του Δημοτικού Σχολείου Φυλακτής – Εστία Πολιτισμού Χρήστος Διαμαντής του Δήμου Πλαστήρα, παρουσία της συζύγου του Χρήστου Διαμαντή, Αφροδίτης Σερέτη και της μικρής κόρης τους Μαργαρίτας. Παρών και ο Δήμαρχος της Λίμνης Πλαστήρα, Παναγιώτης Νάνος που εκτός από δήμαρχος είναι και ποιητής!

Τη βραδιά παρουσίασε η Ευσταθία Π. Η εκδήλωση ξεκίνησε με ομιλίες από τον Παναγιώτη Νάνο, την Αφροδίτη Σερέτη και τον Θάνο Γώγο, Διευθυντή του Φεστιβάλ. Οι ξένοι ποιητές και ποιήτριες που διάβασαν ποιήματά τους ήταν ο Ron Winkler από τη Γερμανία, ο Sergej Harlamov από τη Σλοβενία , η Madara Gruntmane από τη Λετονία, ο John Tripoulas από την Αμερική και ο Efe Duyan από την Τουρκία. Οι Έλληνες ποιητές και ποιήτριες που ακούσαμε τα ποιήματά τους ήταν η Βάγια Κάλφα, η Βίκυ Μπρούσαλη, ο Βαγγέλης Τασιόπουλος, ο Δημήτρης Βασιλάκης, η Γεωργία Διάκου, ο Χρήστος Κολτσίδας, ο Ηλίας Μπαρτζιώκας, ο Βαγγέλης Μπριάνας, η Ράνια Ορφανάκου, η Βίκυ Τριανταφύλλου και ο δήμαρχος Παναγιώτης Νάνος. Η βραδιά έκλεισε με συναυλία -αφιέρωμα στη μουσική του Χρήστου Διαμαντή.

Ξεχώρισα το ποίημα του Efe Duyan “Μια καρυδιά” (...θυμάμαι να περνάω μια βδομάδα στη φυλακή ανάμεσα σε μερικούς ληστές, λαθρεμπόρους κι έναν (αληθινό) δολοφόνο, το είχα ξεχάσει… δεν ξέρω τι είναι καλύτερο να ξεχνάς ή να θυμάσαι...), το ποίημα του Sergej Harlamov “Για σένα στην οποία αυτό το ποίημα ποτέ δεν θα φτάσει” (dež [dəž] βροχή βροχή βροχή βροχή, όχι αυτές δεν είναι λέξεις που θα ήθελα να δώσω με σταγόνες αλλά μια γλώσσα που θέλει να συγκρουστεί με τον ουρανό και να σκορπιστεί χωρίς δικαιολογίες μέσα στη σαρκώδη εκφραστικότητα των χειλιών) και το ποίημα του Παναγιώτη Νάνου “Ο καθρέπτης της Ελένης” ( Δίχως να μιλούν κοίταζαν τα μάτια στον καθρέπτη, διάβαζαν την κρυμμένη λέξη και το ρήμα αληθείας. Αναγνώριζαν πως τίποτα πια δεν ήταν ίδιο. Πως μόνο ίδιο το χρώμα των ματιών, παρέμεινε στο χρόνο αναλλοίωτο, όχι όμως και η ματιά, ούτε ίδιο το μετάξι στα μαλλιά. Γνώριζε ο καθρέπτης, μα σιωπούσε απέφευγε το ερώτημα, καθώς το μόνο βέβαιο ήταν, πως ακόμα εντός σιγόκαιγε η Τροία…). Τις εντυπώσεις όμως κέρδισε η Madara Gruntmane που ταυτόχρονα με την απαγγελία, έπαιξε μουσική στο πιάνο, μια δική της σύνθεση που συνόδεψε τα ποιήματά της.

Αντί για επίλογο, διαβάστε το ποίημά της με τίτλο Προσευχή: “Την επόμενη φορά που θα επιβιώσω παρακαλώ θυμίστε μου, υπάρχουν μόνο δύο επιλογές να είσαι άσχημα ή να είσαι καλύτερα”