ΤΩΡΑ |
Το Just Art project σε συνεργασία με τον Οργανισμό Πολιτισμού, Αθλητισμού και Νεολαίας Δήμου Αθηναίων (ΟΠΑΝΔΑ) συνεχίζει με επιτυχία την ομαδική έκθεση σύγχρονης τέχνης με τίτλο «Γιατί κελαηδά το πουλί στο κλουβί» σε επιμέλεια Νιόβης Ζαραμπούκα Χατζημάνου, Βικτώριας Ζυγούρου και Αλέξανδρου Κασσανδρινού στο κτήριο Α της Πινακοθήκης του Δήμου Αθηναίων στο Μεταξουργείο έως την Κυριακή 13 Σεπτεμβρίου 2026.
Σε μια περίοδο όπου η βία, η αποξένωση και η κοινωνική κόπωση διαμορφώνουν ολοένα και περισσότερο το δημόσιο λόγο, το Γιατί κελαηδά το πουλί στο κλουβί λειτουργεί ως μια πρόσκληση να επαναπροσδιορίσουμε το θάρρος ως συλλογική δυνατότητα. Ως την ικανότητα να παραμένουμε ανοιχτοί προς τον άλλον, να προστατεύουμε τη μνήμη, να διεκδικούμε την ορατότητα και να συνεχίζουμε να φανταζόμαστε έναν κόσμο πιο κοινό, πιο δίκαιο και πιο ανθρώπινο.
Εμπνευσμένη από το αυτοβιογραφικό έργο I Know Why the Caged Bird Sings (1969), της Maya Angelou, όπου το «κλουβί» λειτουργεί ως μεταφορά για τα κοινωνικοπολιτικά συστήματα που καθορίζουν την ορατότητα, τη φωνή και τη θέση του υποκειμένου στον δημόσιο χώρο, η έκθεση προσεγγίζει το τραγούδι του εγκλωβισμένου πουλιού ως μια πράξη παρουσίας και επιβίωσης. Το κελάηδισμα μετατρέπεται σε μια μορφή αντίστασης απέναντι στο φόβο, τη λήθη και τον αποκλεισμό. Είναι η ανάγκη να διατηρηθεί ζωντανή η δυνατότητα της έκφρασης ακόμη και μέσα στις πιο περιοριστικές συνθήκες.
Σε μια εποχή που χαρακτηρίζεται από πολέμους, εκτοπισμούς, κοινωνική αστάθεια και βαθιά αβεβαιότητα, το θάρρος αποκτά μια νέα και επείγουσα σημασία. Δεν αφορά μόνο εξαιρετικές πράξεις ηρωισμού, αλλά εκφράζεται μέσα από καθημερινές επιλογές· να παραμένεις παρών, να μιλάς, να φροντίζεις, να συνεχίζεις να φαντάζεσαι το μέλλον.
Με αφορμή τη συμπλήρωση δέκα χρόνων δράσης του Just ART στην Αθήνα και σε διάλογο με τη θεματική Courage του Refugee Week, η έκθεση λειτουργεί ως ένα ανοιχτό κάλεσμα προς τη συμμετοχή, τη συνύπαρξη και την ενεργή παρουσία στο δημόσιο χώρο. Η έκθεση συγκεντρώνει καλλιτέχνες που ζουν και εργάζονται στην Ελλάδα, των οποίων οι πρακτικές αγγίζουν ζητήματα ταυτότητας, μνήμης, μετακίνησης και συλλογικότητας. Μέσα από βίντεο, εγκαταστάσεις, ζωγραφική και συμμετοχικά έργα διαμορφώνεται ένα περιβάλλον όπου το προσωπικό και το πολιτικό συνυπάρχουν. Χωρίς να επιχειρεί να αναπαραστήσει άμεσα τη σύγχρονη βία, η έκθεση εστιάζει στις μορφές ζωής που συνεχίζουν να επιμένουν μέσα σε αυτήν. Στις φωνές που εξακολουθούν να ακούγονται, στις κοινότητες που συγκροτούνται, στις εικόνες που κρατούν τη μνήμη ενεργή.
Δέκα χρόνια μετά, το Just ART δεν κοιτά μόνο πίσω αλλά κυρίως μπροστά. Προτείνοντας ένα χώρο όπου η τέχνη λειτουργεί ως γλώσσα επικοινωνίας, ως πεδίο συνάντησης και ως υπενθύμιση ότι το θάρρος δεν είναι η εξαίρεση αλλά μια κοινή και καθημερινή δυνατότητα.
Εικαστικοί: Χλόη Ακριθάκη, Κανέλλα Αράπογλου, Βένια Δημητρακοπούλου, Μενέλαος Καραμαγγιώλης, Στέλλα Καπεζάνου, Βάσω Κατράκη, Δέσποινα Μεϊμάρογλου, Βένια Μπεχράκη, Ρίκα Πανά, Έφη Χαλιορή, Διονύσης Χριστοφιλογιάννης, Doreida Xhogu, Farida El Gazaar, Kalos & Klio, Silvina Der Meguerditchian
Σχόλια για αυτό το άρθρο