Το Παιχνίδι Της Ζωής

<<Μήπως ο κόσμος έχει αρχίσει να τρελαίνεται μαμά;» με ρώτησε, καθώς συζητούσαμε για τη βία που βλέπαμε καθημερινά στα δελτία ειδήσεων. Συνεχίσαμε να μιλάμε για αρκετές ώρες με την κόρη μου, καταλήγοντας πως κάτι σοβαρό θα συνέβαινε στον κόσμο, κάτι διαφορετικό απ’ ότι είχε συμβεί μέχρι τώρα, όταν μας έπλητταν πόλεμοι, λιμοί και συμφορές. Ήταν σαν να είχε αρχίσει ένα τεράστιο ξεκαθάρισμα, μια εκκαθάριση, σ’ όλο τον πλανήτη. Σαν να ξεκαθάριζε η ενέργεια των παλιών καρμικών προγραμμάτων. Η επιτάχυνση είχε αρχίσει, και το κάθε γεγονός είχε μια αιτία. Ήταν επίσης μια διαδικασία μάθησης, ίσως με σκοπό να πλατύνει την περιορισμένη σκέψη μας, να κάνει πιο γενναιόδωρες τις περιορισμένες αντιλήψεις μας , να κάνει την αντίληψή μας για το μέλλον πιο σίγουρη,για ένα μέλλον ειρηνικό.
Αυτοί που έμεναν κολλημένοι στις παλιές ιδέες της κρίσης, του αμαρτήματος, του φόβου, του θυμού, της εκδίκησης, λειτουργούσαν όχι μόνο με περιορισμένη αντίληψη του εαυτού τους και των άλλων, αλλά και με την προοπτική να «πιαστούν» στα δίχτυα της δικής τους αρνητικής, καταστροφικής ενέργειας, η οποία θα είχε ακριβώς τα αποτελέσματα τα οποία φοβούνταν πως θα είχε.
Έτσι λοιπόν, αυτοί που παραμερίζουν όλο κυνισμό τις πνευματιστικές αλήθειες χαρακτηρίζοντας τες «ευσεβείς πόθους» και «προβολή των επιθυμιών» έχουν απόλυτο δίκιο. ΄Ολοι θα βρούμε μπροστά μας αυτό που πιστεύουμε πως θα συναντήσουμε. Αυτό που περιμένουμε, αυτό θα συμβεί. Και με την επιτάχυνση της ενέργειας της Νέας εποχής, οι «προβολές» της αρνητικότητας θα πραγματώνονται και θα συμβαίνουν γρηγορότερα από άλλες εποχές, ακριβώς όπως θα πραγματώνονται και οι «προβολές» της θετικότητας>>

ΣχετικάΆρθρα

Το παραπάνω απόσπασμα είναι γραμμένο το 1987 από τη Σίρλεϊ Μακ Λέιν, στο βιβλίο της Το παιχνίδι της ζωής. Είχα διαβάσει όλα της τα βιβλία, πολλά χρόνια πριν και έμαθα αρκετά μέσα από τις προσωπικές εμπειρίες της. Έγινε η πρώτη πνευματική μου δασκάλα, όμως η συνείδησή μου δεν ήταν έτοιμη αρκετά και δεν τα καταλάβαινα όλα. Άντε τώρα ν’ απαντήσεις σε ερωτήματα που γεννιούνται, όπως «Το παιχνίδι της ζωής» είναι ολότελα δικό μας; Οι άλλοι δηλαδή δεν φταίνε; Όλοι και όλα είναι ο καθρέφτης του εαυτού μας; Όσο παραμένει θαμπός, θαμπά θα μένουν κι όσα βλέπουμε; Κάτι με παρακίνησε να τα ξαναδιαβάσω πριν λίγες μέρες ενώ πιστεύω πως έχω κάπως προοδεύσει την κατανόησή μου στα θέματα για τα οποία γράφει αλλά κυρίως ζει.

Έτσι λοιπόν, άρχισα να διαβάζω ξανά τα βιβλία της και συνάντησα αποκαλύψεις που προσπέρασα όταν τα διάβασα για πρώτη φορά. Πήρα απαντήσεις για πολλά ζητήματα που με απασχολούν σε ένα άλλο επίπεδο ταυτόχρονα με το γήινο. Κυρίως πήρα το μήνυμα απ’ την πολυαγαπημένη μου Σίρλει, να προσέχω τι σκέφτομαι, τι λέω, τι αισθάνομαι και τι πράττω. Γιατί μου φαίνεται πως είναι ο καιρός που συναντάμε γρηγορότερα εκείνα που πιστεύουμε. Και όσο να’ ναι, με κλονίζει μια τέτοια ευθύνη!