Τζέση Παπουτσή: Κάνω την χαζή, δεν είμαι!

Δεν θα πω για τη μεστή καλλιτεχνική της πορεία, τις σπουδαίες ερμηνείες της, όταν πρωταγωνιστούσε στο Εθνικό θέατρο, το πληθωρικό ταλέντο της, το πόσο πολύ αγαπά τη δουλειά της και το πάθος της γι’ αυτήν και το πόσο επαγγελματίας είναι, αφού όλα αυτά φαίνονται σε κάθε ρόλο που ερμηνεύει, είτε είναι θεατρικός είτε τηλεοπτικός, αλλά και επειδή είναι σε όλους γνωστά! Αυτή τη φορά θα μιλήσω για τη Τζέση Παπουτσή ως άνθρωπο. Για το ήθος της, τη σεμνότητά της, την καλή της καρδιά, την ευγένειά της, τη δοτικότητά της, την αξιοπρέπεια και τους καλούς τρόπους συμπεριφοράς της, τις ευαισθησίες της και τις αρχές με τις οποίες έχει ανατραφεί. Μακάρι η νέα γενιά των ηθοποιών, να ακολουθήσει το παράδειγμά της, γιατί το θέατρο δεν έχει ανάγκη μόνο από ταλέντο, αλλά και από ήθος που λείπει έντονα στην εποχή που ζούμε.

ΣχετικάΆρθρα

–Πως ήταν όλη αυτή η διαδρομή των 40 χρόνων;

Ήταν μια πολύ “χορτάτη” διαδρομή σε όλους τους τομείς. Συνεργάστηκα για 17 χρόνια με το Εθνικό θέατρο, καθώς και άλλα τρία ακόμη πιο πρόσφατα με τα έργα “Ποια Ελένη” και την “Τρελή του Σαγιό”. Ήταν σαν μια σχολή, γιατί έπαιξα με σπουδαίους ανθρώπους και με πολλούς σκηνοθέτες, όλα τα είδη του θεάτρου. Αυτή η εμπειρία σού “ακονίζει” όλες τις αισθήσεις. Μετά βγήκα στο ελεύθερο θέατρο, γιατί ήθελα να δοκιμάσω και εκεί τις δυνάμεις μου. Δεν περίμενα να είναι τόσο εύκολα τα πράγματα, γιατί το κοινό στο Εθνικό είναι “ειδικό”, αλλά ερχόταν να με δει περίπου το ίδιο κοινό, όταν έπαιζα θυμάμαι έργα όπως το “Ένας μήνας στην εξοχή” του Τουργκένιεφ με την Κάτια Δανδουλάκη σε σκηνοθεσία Ζυλ Ντασέν. Αγαπώ πάρα πολύ τη δουλειά μου, έχω τέτοιο πάθος και τέτοια αγάπη, που νομίζω ό,τι κι αν γινόταν, πάλι το επάγγελμα του ηθοποιού θα ακολουθούσα. Αυτή η δουλειά, γίνεται μόνο από αγάπη και από θέληση. Κανείς δε μας είπε: “Πήγαινε να γίνεις ηθοποιός”.

Μαθήτρια με κορδέλα και μπλε ποδιά.

-Ποια ήταν η μεγαλύτερη υπέρβαση σου τόσα χρόνια στο θέατρο και στην τηλεόραση;

Για χρηματικούς λόγους δεν έκανα ποτέ κάτι που να μην ήθελα. Ήταν ελάχιστα πράγματα. Δε σου κρύβω, όμως, ότι στο θέατρο κάνεις ελάχιστες φορές αυτό που σου αρέσει πολύ. Όλους τους ρόλους μου τους αγαπώ, από τον πιο μεγάλο έως τον πιο μικρό, αλλά πρέπει να ξέρεις πάντα γιατί τους κάνεις. Πρέπει ο ρόλος να είναι μεστός όσο μικρός και αν είναι. Δε μετριέται με τις σελίδες. Καλό θα είναι επίσης σε μια παράσταση να ακούμε τις παρατηρήσεις όλων, από το σκηνοθέτη μέχρι τον τελευταίο κομπάρσο.

-Για ποια “ναι” έχεις μετανιώσει;

Δεν έχω μετανιώσει για κάποια “ναι” που έχω πει, γιατί και από αυτά πήρα κάτι. Γνώρισα ανθρώπους και εμπλούτισα τις γνώσεις μου από αυτούς… Ακόμη και στο “Δελφινάριο”, όταν έπαιζα επιθεωρήσεις, που τα νούμερα είναι πικάντικα, έπαιρνα τις καλύτερες κριτικές, γιατί σεβόμουν αυτό που έκανα. Είναι ο τρόπος με τον οποίο λες την ατάκα.

-Δεν ήρθαν στιγμές που έχεις πει: “ Α, θα ήθελα να είχα κάνει κι αυτό;”

Ποτέ. Ξέρεις γιατί; Επειδή κάτι που θα σκεφτώ μπορεί να μην πραγματοποιηθεί, οπότε γιατί να στεναχωρηθώ; Αφού, αυτή η δουλειά είναι μόνο χαρά, μέχρις ενός σημείου βέβαια. Σου δίνει τη δυνατότητα να κάνεις διαφορετικά πράγματα από αυτό που είσαι στη ζωή σου, παρ’ όλο το ότι είναι πολύ δύσκολο…

-Πως είναι να δουλεύεις με το δίδυμο Ρήγα- Αποστόλου, αφού συνεργάζεσαι συχνά τόσο θεατρικά όσο και τηλεοπτικά;

Είναι πάρα πολύ ωραία! Όχι μόνο, επειδή αγαπώ πολύ τα παιδιά. Όλα τα “δίδυμα” τα αγαπώ… Έχω δουλέψει σε πολλές δουλειές μαζί τους, θεατρικές και τηλεοπτικές. Ξέρουν τί θέλουν. Διορθώνουν ξανά κάτι που έχουν γράψει για να το κάνουν καλύτερο και να το συμπυκνώσουν, όταν πρέπει. Ο Αλέξανδρος έρχεται “έτοιμος” στην πρόβα, γιατί κάθε δουλειά την έχει “γεννήσει” μαζί με το Δημήτρη (Αποστόλου). Είναι δημιούργημά τους. Και η τηλεοπτική εμπειρία μαζί τους επί δυο χρόνια μου ήταν αξέχαστη.

-Τι είναι αυτό που σε κουράζει στο θέατρο;

Με κουράζει, όταν ο άλλος συνάδελφός μου δε συμπεριφέρεται με σωστό τρόπο επάνω στη σκηνή, όταν πρέπει να κάνει το ρόλο του. Το θέατρο είναι σεβασμός και αξιοπρέπεια. Σεβόμαστε πρώτα τον εαυτό μας και μετά αυτόν με τον οποίο παίζουμε. Έχω το δικαίωμα να το λέω αυτό μετά από 40 χρόνια! Εγώ προσπαθώ να μην δυσαρεστώ κανέναν, αλλά αν με πειράξουν το δείχνω με τον τρόπο μου επάνω στη σκηνή. Δεν θα του το πω κατάμουτρα, ούτε θα μαλώσω…

-Τι σε ενοχλεί στη δουλειά που κάνεις;

Η αχαριστία, το ψέμα και η εκμετάλλευση. Δε μπορείς τη μια μέρα να υποστηρίζεις κάτι και την επόμενη να το αλλάζεις. Ό, τι κάνω στη ζωή μου, το κάνω γιατί το θέλω, χωρίς αντάλλαγμα. Δεν είμαι ιδιοτελής. Αλλά δε θέλω ποτέ να με κοροϊδέψεις, παρ’ όλο που έχω γεννηθεί με πολλές ευαισθησίες. Η Τζέση είναι καλή, αλλά όχι χαζή. Κι αν κάνω τη χαζή πολλές φορές, είναι γιατί δε θέλω να δημιουργούνται εντάσεις. Αλλά, έχω τον τρόπο να το διορθώνω κι αυτό. Ποιος είναι αυτός; Μου την έχει μάθει ο κουμπάρος μου Παύλος Κοντογιαννίδης. Κάποιος έκλεβε σε ένα χωριό και όταν τον αντιλήφθηκαν οι συγχωριανοί του δεν του μίλαγαν επί 15 ημέρες, ώσπου αναγκάστηκε ο ίδιος να ομολογήσει την ενοχή του. Στη δουλειά μας καταθέτουμε τα πάντα και όταν περιφρονείς τον άλλον, μπορεί να καταλάβει το λάθος του και να φερθεί πιο ανθρώπινα.

Xαμόγελα και κοτσιδάκια στην παιδική ηλικία

-Πιστεύεις ότι ο άνθρωπος φτιάχνει τη μοίρα του;

Μόνος του ποτέ! Πάντα με τη βοήθεια του Θεού! Δε γεννηθήκαμε μόνο για να φάμε, να πιούμε και να διασκεδάσουμε. Υπάρχουν και οι αξίες στη ζωή. Πρέπει να φτιάχνουμε την εικόνα της ψυχής, όταν κοιταζόμαστε στον καθρέφτη, όχι μόνο την εξωτερική μας εμφάνιση. Με αυτόν τον τρόπο θα βελτιωνόμαστε, θα γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι και θα έχουμε καλύτερη αύρα τόσο στον εαυτό μας όσο και στους άλλους. Μεγάλωσα σε οικογένεια με αρχές και προσπάθησα να τις κρατήσω και εγώ στη ζωή μου, με μεγάλη προσπάθεια βέβαια. Ένα είναι σίγουρο στη ζωή μας. Όταν δίνεις, γεμίζει η ψυχή σου.

-Σε πόσο σημαντική θέση τοποθετείς τη δουλειά μέσα στη ζωή σου;

Σε μια ξεχωριστή θέση οπωσδήποτε, αλλά έχω καταφέρει τόσα χρόνια τώρα να μπορώ να ξεχωρίζω τη δουλειά μου από τη ζωή μου. Είναι δυο τελείως διαφορετικά πράγματα. Όταν τελειώνει η παράσταση και βγαίνω έξω, είμαι μόνο η Τζέση. Γι’ αυτό και είμαι καλά. Θεωρώ ότι είμαι πολύ “χορτασμένος” άνθρωπος και στη ζωή μου και στη δουλειά μου.