Ζωή σε ιγκλού

Το ιγκλού είναι η προσωρινή κατοικία των Εσκιμώων το χειμώνα (ιγκλού στη γλώσσα των Ινουίτ σημαίνει σπίτι). Παρ’ όλο που οι περισσότεροι Εσκιμώοι μένουν πλέον σε σπίτια από πέτρες ή ξύλα, συνηθίζουν ακόμη να κατασκευάζουν ιγκλού, ειδικά όταν ταξιδεύουν. Ορθογώνια κομμάτια παγωμένου χιονιού τοποθετούνται κυκλικά, ώστε η κατασκευή να συγκλίνει και να σχηματίζεται τελικά ένας τέλειος θόλος.

ΣχετικάΆρθρα

Τα ιγκλού χτίζονταν με αρκετά διαφορετικά σχέδια, ανάλογα με το μέγεθος της οικογένειας που τα χρησιμοποιούσε. Φυσικά, κανείς δεν ήθελε να στάζει το ταβάνι ή να συσσωρεύεται η κάπνα από τη φωτιά, ιδιαίτερα εν μέσω χιονοθύελλας. Έτσι, καθαρίζονταν καθημερινά.
Όταν οι ένοικοι ενός τέτοιου παγόσπιτου ξυπνούσαν το πρωί, “έστρωναν”, δηλαδή ίσιωναν την πλατφόρμα που χρησιμοποιούσαν για να στρώσουν τις γούνες και τα σκεπάσματά τους, με τα πόδια. Τα ιγκλού είχαν συνήθως δύο εισόδους. Ένα κομμάτι πάγου χρησίμευε σαν παράθυρο, το οποίο συχνά έξιναν για να το κρατήσουν διαφανές, καθώς ήταν η μοναδική πηγή φωτός κατά τη διάρκεια της ημέρας. Επίσης καθημερινά καθαρίζονταν τα σκουπιδάκια που μαζεύονταν στο πάτωμα, μαζί με την κάπνα και – μερικές φορές – τα ούρα, απομακρύνοντας το παλιό χιόνι και κάνοντας μια καινούρια επίστρωση. Ιδιαίτερη φροντίδα χρειάζονταν το “κρεβάτι” που βρίσκονταν στο πίσω μέρος του σπιτιού και ήταν από τα πιο βρόμικα σημεία του σπιτιού.
Οι Ινουίτ ήταν πολύ τακτικοί στην καθαριότητα των ιγκλού, όπως και σήμερα με τις μοντέρνες κατοικίες που πλέον χρησιμοποιούν. Το πιο δύσκολο ήταν να καθαριστούν οι ρωγμές του πατώματος, όμως η καθημερινή φροντίδα έκανε το ιγκλού να λάμπει από καθαριότητα.

Το πρωί, το εσωτερικό του παγωμένου καταλύματος ήταν πολύ κρύο, γιατί το βράδυ δεν θερμαίνονταν. Όλοι οι ένοικοι κοιμούνταν γυμνοί στο μεγάλο κρεβάτι με τα ρούχα και τις γούνες τους να τους σκεπάζουν κι έτσι επωφελούνταν από τη ζέστη των σωμάτων τους. Το πρωί, τα παπούτσια (καμίκ) ήταν εντελώς παγωμένα και έμπαιναν με μεγάλη δυσκολία.
Τα παιδιά αναλάμβαναν να φέρουν νερό καθημερινά καθώς και να αδειάσουν τον κουβά με τα περιττώματα, ακόμη κι αν έκανε υπερβολικό κρύο. Αναλάμβαναν αυτή τη δουλειά για τους παππούδες αλλά και για τους ηλικιωμένους γείτονες.

Η μοναδική πηγή φωτός και ζέστης μέσα στο ιγκλού ήταν το “κιούλικ”, ένας παραδοσιακός λαμπτήρας λαδιού. Τα ρούχα κρεμόντουσαν πάνω από το κιούλικ για να στεγνώσουν, ενώ αν οι άντρες που έβγαιναν για κυνήγι, είχαν καιρό να πιάσουν φώκιες, το πολύτιμο λίπος του ζώου τελείωνε και το ιγκλού παρέμενε σκοτεινό και κρύο. Ακόμη περισσότερο υπέφεραν οι οικογένειες χωρίς άντρες – κυνηγούς.
Οι Ινουίτ είχαν πάντα ψείρες, ένα είδος που ζούσε στα μακρυά τους μαλλιά και ένα άλλο που ζούσε στα ρούχα τους, ενώ η φροντίδα για την απομάκρυνσή τους ήταν μια χρονοβόρα, αλλά απαραίτητη διαδικασία.