ΤΩΡΑ |
Ο ΤΑΖ προσπαθεί να πιάσει μια τρίχα από τη μαγική γενειάδα ενός μύθου, που για τους μισούς είναι ήρωας και για τους άλλους μισούς δολοφόνος, σε μια παράσταση που σε κάνει να ξεπερνάς αυτό το δίλημμα και να βιώνεις τον άνθρωπό, πίσω από το όνομα με το οποίο έγινε γνωστός.
Πάνω σε αυτή την τραμπάλα, του ψευδώνυμου που έγινε θρύλος, και του πραγματικού ονόματός του, στήθηκε η ραχοκοκαλιά μιας συγκλονιστικής παράστασης. Μπορείς να τον θεωρείς σούπερ ήρωα, μπορείς να τον θεωρείς δολοφόνο. Δικαίωμά σου. Παρ’ όλα αυτά η ιστορία του Άρη Βελουχιώτη, αν τη δεις σαν αρχαία τραγωδία, είναι η ιστορία της νεώτερης Ελλάδας από όποια πλευρά κι αν κάθεσαι και δεν παύει να κουβαλάει όνομα βαρύ. Η Σοφία Αδαμίδου, με την ιδιαίτερα ευγενική αλλά και γεμάτη αγωνία, σαν να το ζει αυτό που γράφει, πένα της, κατέκτησε τις καρδιές μας μερικά χρόνια πριν με το έργο της για την Σωτηρία Μπέλλου. Αυτή τη φορά, πάλι με ένα πρόσωπο Θεό – Εγκληματία; (είπαμε, οι απόψεις διίστανται) στο κέντρο, γράφει πάλι μια προσωπική εξομολόγηση, για έναν χαρακτήρα που είναι πολύ δύσκολο να τον κατανοήσεις από τη στιγμή που έχει αποκτήσει τις διαστάσεις του θρύλου.
Υπήρξε ποτέ ο Άρης Βελουχιώτης ή εμείς τον πλάσαμε για καταφύγιο οι μισοί και για εχθρό οι άλλοι μισοί, στο μυαλό μας σαν όνειρο όπως κι αυτός έπλασε την περσόνα του αλλάζοντας το όνομα του από Θανάσης Κλάρας, σε Άρης; Σε αυτήν ακριβώς τη λεπτή κόκκινη (και μεταφορικά και κυριολεκτικά) γραμμή, κινείται το συναρπαστικά λασπωμένα, γδαρμένα ποιητικό στην ουσία κείμενό της. Το οποίο βρίσκει πρωταγωνιστή καταλύτη στο ρόλο του Άρη (ή μήπως όχι του Άρη;) ένα απίστευτο ταλέντο ενέργειας και αφοσίωση και θυσίας που ονομάζεται Τάσος Σωτηράκης. Ο Σωτηράκης, επωμίζεται ένα απίστευτο βάρος μεταξύ ρεαλιστικής εξομολόγησης και ονειροφαντασίας, και καταφέρνει να μην προδώσει τίποτα από τα δύο, Ούτε τον ιδρώτα του ήρωα που υποδύεται ούτε την μπλεγμένη μέσα στις ιστορικές συμβάσεις της εποχής επιλογές του, ούτε την σκληρή, χωρίς περιθώρια, πορεία του σε έναν Γολγοθά που καλούμαστε να ανακαλύψουμε τη στάση μας απέναντι της. Ο Σωτηράκης υποκριτικά, το βιώνει με αίμα. Πραγματικά υπάρχουν στιγμές στο μονόλογο του που περιμένεις να δεις αίμα να βγαίνει από το βλέμμα του. Βρίσκεται στο κάπου το ανάμεσα της πραγματικότητας και της φαντασίας ή μιας μετά θάνατον εξομολόγησης που αναζητά ροκ μπάντα για να της γράψουν το soundtrack. Eίναι σαν υποκριτική οντότητα, ένας περιστρεφόμενος Δερβίσης, κάτι το οποίο ελέγχει σκληρά στην ισορροπία του για να μην εξελιχθεί η παράσταση σε μια μελό απολογία, ο σκηνοθέτης Βασίλης Μπισμπίκης.
Πρέπει να έχεις κάποιες γνώσεις νεοελληνικής ιστορίας για να μπεις μέσα σε αυτό το παράδοξο σύμπαν, ενός Άρη που τελικά μπορεί να μην είναι ο Βελουχιώτης, απλώς κάποιος ημίτρελος παθιασμένος, που του έδωσαν αυτό το όνομα. Είναι ο Άρης που θυσιάζεται ή αυτός που τον υποδύεται και ψάχνει και τον μιμείται και αναπαράγει με υγρό λαχάνιασμα τις σκέψεις του, όπως αυτός, τις φαντάζεται; Συμφωνία της Βάρκιζας, φωνές από τον ουρανό και ένα κομμένο κεφάλι, του Τζαβέλα, μέσα σε μια μαγική ντουλάπα που μοιάζει με θάλαμο ταξιδιού στον χωροχρόνο. Τα κομμένα κεφάλια και των δύο, του Άρη και του Τζαβέλα, εκτέθηκαν σε δημόσια θέα. Όταν ο Σωτηράκης αντιμετωπίζει το κεφάλι του Τζαβέλα, αντιμετωπίζει και το τετελεσμένο γεγονός του δικού του θανάτου, που αρνείται να τον δεχτεί αλλά πρέπει να τον αποδεχτεί με πόνο, προκειμένου να γεννηθεί ο Βελουχιώτης ξανά μετά το θάνατό του.
Σε ένα λιτό αλλά ατμοσφαιρικά φωτισμένο σκηνικό, χάνεις τα όρια ανάμεσα στο αν παρακολουθείς μια βιογραφία ή τη δική σου αδικοχαμένη επαναστατικότητα. Και είναι προς τιμή της Αδαμίδου, το ότι αυτό δεν το κυλάει κομματικά και στρατευμένα αλλά με μια σχεδόν ερωτική ένωση της με έναν άνθρωπο που ποτέ δε θα μάθουμε για αυτόν την αλήθεια. Είναι ένας άντρας με μια μαγική γενειάδα που μέσα της κρύβονται άπειρα μυστικά, ελπίδες, πόνος και λάθη. Είναι ένα ψηφιδωτό και ο Τάσος Σωτηράκης το υπηρετεί σαν τέτοιο, κόβοντας με κάθε του λέξη, ένα μικρό κομμάτι από το δέρμα του, προκειμένου να το κολλήσει πάνω στο τζάμι του ψηφιδωτού μια εκκλησίας ασθενών και οδοιπόρων, ακριβώς την ώρα που ο ήλιος ο οποίος το φωτίζει, δίνει τη θέση του στη νύχτα. Με διαφορά, μια από τις πιο συγκλονιστικές ερμηνείες της χρονιάς, σε ένα κείμενο το οποίο υπάρχει μέσα στο πρόγραμμα της παράστασης και επιβάλλεται να το αγοράσεις. Για να ταξιδέψεις ξανά, μετά την έντονη (πολύ όμως) εμπειρία του θεάτρου, ανάμεσα στις λέξεις της Αδαμίδου και να ανακαλύψεις τις αντοχές σου, τις ανοχές σου και την στάση σου απέναντι σε ένα αιματοβαμμένο παρελθόν της δικής σου φυλής και της δικής σου εξέλιξης.
*** Cartel Τεχνοχώρο, στάση μετρό Ελαιώνας, τηλ. 6939898258, www.carteltexnoxoros.com
Σχόλια για αυτό το άρθρο