ΤΩΡΑ |
Η αρθρογράφος Άννα Κουρουπού έδωσε μια αποκαλυπτική συνέντευξη στην Χριστίνα Πολίτη για την εκπομπή Mega Με Μία και μίλησε για πολλά θέματα. Είπε για το Athens Pride –To pride είναι μία πολιτική κίνηση, ξεκίνησαν από gay ανθρώπους και από τρανς…κακοποιηθήκαμε από ένα θεσμό που επικαλείται την ισότητα-, για την πιο αδικημένη κοινότητα ανθρώπων –Το τρανς θέμα, αν το δεις πιο βαθιά, είναι η πιο αδικημένη κοινότητα ανθρώπων στον κόσμο…με την τρανς φύση γεννιέσαι…το τρανς άτομο αναγκάζεται να βγει στο πεζοδρόμιο-, για την πορνεία –Η πορνεία είναι ό,τι χειρότερο μπορεί να συμβεί στον άνθρωπο-, για τα σύμφωνα συμβίωσης –είναι μια θετική κίνηση-, για το θέμα του γάμου – Είμαι πολύ εγωίστρια για να παντρευτώ- για να καταλήξει: Όλοι οι άνθρωποι είμαστε από τα ίδια υλικά!
Δείτε όλη την ενδιαφέρουσα συνέντευξη εδώ
Μάθετε περισσότερα για την Άννα, διαβάζοντας το βιογραφικό της στο protagon.gr:
Βγήκα απ τη μήτρα της μάνας μου σ’ ένα σπίτι χτισμένο με τσιμεντόλιθους σε ένα χωριό της Πιερίας. Αγόρι, αναφώνησε η μαία. Πέρασα όμορφα παιδικά χρόνια στο χωριό και υγιή εφηβεία σε μια γειτονιά στον Κολωνό. Ο βασιλικός κυριαρχούσε στην αυλή της παλιάς μονοκατοικίας. Δεν σπούδασα, παρ’ ότι καλός μαθητής, γιατί δεν με άφησαν, η ιδιαιτερότητα μου, η δίψα να γνωρίσω τον κόσμο μου γρήγορα και ο συντηρητισμός μια χώρας που προσπαθούσε να βρει τον εαυτό της. Η Άννα ήταν μέσα μου απ τα γεννοφάσκια μου. Δεν επιτρεπόταν αγόρι με φουστάνια στο σχολείο και η Συγγρού με υποδέχτηκε με δάφνες. Την τίμησα την λεωφόρο με όση αξιοπρέπεια πήρα απ τους γονείς μου. Η μάνα μου, το πιο δυνατό στήριγμα σε όλη μου τη διαδρομή. Στα όμορφα και στα άσχημα. Στα είκοσι πέντε μου έκανα την υπέρβαση. Πήγα στον άλλο κόσμο και ξ-ΑΝΝΑ-γεννήθηκα. Ποιός έχει την τύχη να γεννιέται δυο φορές; Βελτίωσα τον εαυτό μου από ανάγκη και πείσμα να μη δικαιώσω μια άδικη φύση. Το μεγαλύτερο σχολείο μου,το πεζοδρόμιο και οι οίκοι αν(τ)οχής, όσο οξύμωρο και αν ακούγεται. Δηλώνω απερίφραστα αυτό που είμαι κι αυτός που θα κατανοήσει είναι καλοδεχούμενος. Έλα που έλκομαι όμως περισσότερο από ανθρώπους που αρνούνται ή αδυνατούν να καταλάβουν, γνωρίζοντας ότι πρέπει να παλέψω για να αποδείξω πως είμαι φτιαγμένη απ τα ίδια υλικά. Εν ολίγοις, όποιος είναι εντάξει με τον εαυτό του, αδιαφορεί απλά για ότι διαφορετικό κυκλοφορεί ή υπάρχει δίπλα του. Με απελευθερώνει το γράψιμο-πάντα το κατάφερνε.
Με ενδιαφέρει να μοιράζομαι τον τρόπο που αντιλαμβάνομαι τα πράγματα, βάζοντας ένα μικρό λιθαράκι στην αλλαγή νοοτροπίας περί διαφορετικότητας. Εξέδωσα την βιογραφία μου με τίτλο μια απλή ερώτηση ενός μικρού παιδιού. «Γιατί, δεν έχω σαν το δικό σου, μαμά»; από τις εκδόσεις Ποταμός. Με μεταξωτό σχεδόν εξώφυλλο, σαν την ψυχή μου. Αυτή δεν την διαπραγματεύτηκα ποτέ. Δεν το θεωρώ απλή βιογραφία. Τα κομμάτια ζωής που παραθέτω σαν ντοκουμέντα, δεν είναι βελούδινα. Ίσως δώσουν αυτογνωσία και δύναμη σε όσους τα διαβάσουν. Κοινά σημεία ζωής, όλοι έχουμε, είτε φοράμε φουστάνια είτε παντελόνια. Η ανταπόκριση της αλήθειας μου σε μια μικρή συνέντευξη στον Σταύρο Θεοδωράκη, ήταν η αφορμή για να το προχωρήσω. Αγαπήθηκε ιδιαίτερα από νέους ανθρώπους κι αυτό ήταν το ζητούμενο μου. Φιλοξενήθηκα με αφορμή το πόνημα μου στο «Βήμα», στα «Νέα» και ξανα στο «Βήμα». Γνώρισα καινούριους, πολύτιμους ανθρώπους. Η Χρυσάνθη Κωνσταντακάτου, παιδοχειρουργός και συνάμα ιδιοκτήτρια του Μεγάρου Υπατία, σε συνεργασία με μια καθηγήτρια κοινωνιολογίας, μου έδωσαν την ευκαιρία να υποδυθώ σε μια τεράστια αίθουσα του μεγάρου, μια καθηγήτρια Πανεπιστημίου παραδίδοντας στους «φοιτητές» μου, μαθήματα εκτός ύλης. Για το Ε.Υ. της ζωής. Ένα εξαιρετικό κείμενο από έναν υπέροχο άνθρωπο, την Σήλια Νικολαίδου. Η πρόκληση κραυγάζει από μόνη της. Ο σκηνοθέτης Μιχάλης Κωνσταντάτος μου ζήτησε να παίξω ένα δεύτερο ρόλο στην νέα του ταινία, που δεν βγήκε στις αίθουσες ακόμη. Η σκηνή μου, ένας πολύ άγριος βιασμός από τρία άτομα σε ένα αυτοκίνητο. Όποιος έχει διαβάσει το βιβλίο μου θα καταλάβει τον παραλληλισμό. Τότε, ήταν επτά άντρες.
Όπως καταλάβατε, λειτουργώ περίεργα. Προσπαθώ να ξορκίσω τα δύσκολα και να τα κάνω το λιγότερο ανεκτά. Πολλές φορές τα καταφέρνω, άλλες όχι .Αλλά ποτέ δεν καταθέτω τα όπλα. Όση ευαισθησία κι αν περικλείει τον εγκέφαλο μου. Και δεν ξεχνώ. Ούτε το καλό, ούτε το κακό, ακόμη κι αν συγχωρήσω. Ταξιδεύω με τη μουσική, με ένα βιβλίο, με ένα «καινούριο» μυαλό. Αγαπώ τους ανθρώπους, ίσως γιατί με αγάπησαν κι αυτοί. Μισώ το ψέμα και περισσότερο αυτούς που το φορούν. Γίνομαι σκύλα με το άδικο. Μ’ αρέσει να μαθαίνω, να ανακαλύπτω. Δεν με σοκάρει σχεδόν τίποτα πια. Αυτό αρχίζει λίγο και με ανησυχεί…
Σχόλια για αυτό το άρθρο