Αποκλειστική χειρόγραφη συνέντευξη από την Δέσποινα Μπεμπεδέλη

ΣχετικάΆρθρα

Συγκινήθηκα, βούρκωσα, δάκρυσα, βλέποντας την Δέσποινα Μπεμπεδέλη στη σκηνή του θεάτρου Βεάκη, να παίζει, τι λέω; να είναι η Μικρασιάτισσα προσφυγοπούλα Φιλιώ Χαίδεμένου. Προέρχομαι από οικογένεια Ποντίων, που ξεριζώθηκαν από τον τόπο τους και ήρθαν εδώ, στην αγαπημένη αλλά αλύπητη Ελλάδα. Κι όπως η Φιλιώ, αυτό που τους κράτησε ζωντανούς ήταν η Μνήμη. Και η Ελπίδα πως “πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικά μας θα είναι”. Μιλάω προσωπικά, γιατί δεν θέλω να κάνω “κριτική” για αυτή τη σπουδαία ηθοποιό που τόσο έντονα μου θυμίζει την Βανέσα Ρεντγκρέιβ. Γιατί η Δέσποινα Μπεμπεδέλη είναι βιωματική ηθοποιός, δεν υποδύεται, ενσαρκώνει τη Φιλιώ κι αυτό για να γίνει, θέλει μεγάλο ταλέντο, πείρα και θηριώδη τεχνική.

Από την αρχή της παράστασης μέχρι το τέλος αναρωτιόμουν πώς μπορεί σε αυτή την ηλικία να κινείται σαν κοριτσάκι, να έχει μάθει απ΄έξω όλο αυτό τον τεράστιο μονόλογο, να έχει τον απόλυτο έλεγχο στις αναπνοές και τις κινήσεις της; Πώς γίνεται τη μια να νομίζεις ότι είναι ένα παιδί και την άλλη μια ώριμη γυναίκα; “Μάχομαι κάθε φορά να γίνω η άλλη” λέει στη συνέντευξη που μας την έδωσε γραπτή, με τα ωραία της καλλιγραφικά γράμματα. Την ευχαριστούμε και ευχόμαστε η μάχη αυτή να μην σταματήσει ποτέ…

Δάσκαλοι: Άνθρωποι φωτισμένοι μου άνοιξαν δρόμους στη γνώση. Με τη σοφία τους με ώθησαν να θαυμάσω και να εκτιμήσω τον πλούτο, το κάλλος της ελληνικής γλώσσας στο σχολείο και στο θέατρο… Άλλοι καιροί, άλλα ήθη. Τους μνημονεύω και τους ευγνωμονώ.

Επιστρέφω: Όλο και πιο συχνά επιστρέφω στο γενέθλιο τόπο μου, στη Νέα Σμύρνη για προσκύνημα. Περπατώ και η μνήμη γυρίζει δεκαετίες πίσω, σε σοκάκια, χωματόδρομους, σπιτάκια με κήπους, πρόσωπα που δεν υπάρχουν πια. Εγώ όμως υπάρχω ακόμα και χαίρομαι και συγκινούμαι σαν παιδί.

Συνεργάτες: Mε κοινούς στόχους και οράματα κάνουν το θαύμα. Χωρίς αυτούς… χαμένος κόπος.

Προσφυγιά: Πληγή που αιμορραγεί. Η αλαζονεία της εξουσίας, η παντοδυναμία του χρήματος, εκμηδενίζει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, την καταρρακώνει. “Πού είναι η καλοσύνη, πού είναι η αγάπη; Πρέπει να έχουμε λόγο για να είμαστε συμπονετικοί με τους συνανθρώπους μας;” λέει η Φιλιώ Χαϊδεμένου, η Μικρασιάτισσα πρόσφυγας.

Όνειρα: Ονειρεύομαι συχνά και ο πόνος γίνεται βάλσαμο…

Ιερό: Μέχρι τώρα δεν έχω καταλάβει γιατί το ιερό του ναού είναι άβατο στη γυναίκα.

Νέοι: Ζωοδόχος πηγή της κάθε πατρίδας. Χρέος και κέρδος όλων των “μεγάλων” να διατηρούν αυτή την πηγή αστείρευτη.

Απόφθεγμα: “Μέτρον Άριστον”

Μοναξιά: Συχνά την επιδιώκω… Με βοηθάει να συγκεντρωθώ.

Πονάω: Όταν βλέπω ότι δεν μπορώ να γυρίσω τον χρόνο πίσω.

Επιθυμώ: Toυς ανθρώπους που μου έφυγαν για πάντα…

Μάχομαι: Μάχομαι σκληρά με τον εαυτό μου, όταν πρέπει να γίνω η “άλλη” στη σκηνή. Μάχη λυσσαλέα, με διαστήματα εκκεχειρίας και πάλι από την αρχή. Μέχρι την τελική νίκη ή την πτώση της μιας ή της άλλης. Όμως, όποια και αν είναι η κατάληξη, δίνουμε χέρια συναδέλφωσης. Ο αγώνας μετράει.

Προσεύχομαι: Bαθιά, με ειλικρίνεια και πίστη

Εύχομαι: Να φύγω με το μυαλό ολόφωτο. Να πω αντίο στα αγαπημένα μου πρόσωπα με χαμόγελο και χιούμορ.

Δακρύζω: Για πολλούς λόγους, εντελώς δικούς μου, πολύ προσωπικούς, δεν λέγονται.

Ελπίζω: Ελπίζω πως ένας νέος κύκλος θα ανοίξει για την παγκόσμια ειρήνη και την κοινωνική δικαιοσύνη. Ουτοπία; Κανείς δεν δικαιούται να μου αφαιρέσει το δικαίωμα σε αυτή την ελπίδα.

Λησμονώ: Επιλεκτικά. Κάποια πράγματα τα φυλάω μέσα στο μυαλό μου. Τα όμορφα, τα τρυφερά, τα ευτυχισμένα, τα ξαναζώ, συγκινούμαι και χαίρομαι. Τα δυσάρεστα… προσέχω να μην μου ξανασυμβούν.

Ηλικία: Πολλά τα σβησμένα και λιγότερα πια τα αναμμένα κεράκια μου…