ΤΩΡΑ |
Ο Γιώργος Ευσταθίου, μεγάλωσε και πόνεσε και μάτωσε για χρόνια, μαζί με μια παρέα φίλων, που ο καθένας μας, ( βάζω και τον εαυτό μου μέσα ), έχει περάσει τη δική του Οδύσσεια. Συνάντησε “τους Λαιστρυγόνες και τους Κύκλωπες, το θυμωμένο Ποσειδώνα” και όταν βγήκε ζωντανός από το ταξίδι της ζωής, κατάλαβε, όπως και όλοι μας, ότι δεν διασώθηκε τυχαία, ότι έχει υποχρέωση να εκτελέσει κάποιο σχέδιο, κάποιο σκοπό. Ο Γιώργος βρήκε την ποίηση σαν σανίδα σωτηρίας, γαντζώθηκε πάνω της και όταν έφτασε σώος στην ακτή, θυμήθηκε παλιές αγάπες και καινούργιες μοναξιές και έφτιαξε ένα βιβλίο με ποιήματα, την “Τρυφερότητα των άκρων“, που κυκλοφόρησε το περασμένο καλοκαίρι.
Δεν ήταν εύκολο να μαζέψει τα κομάτια μιας ζωής και να τα βάλει σε τάξη. Δεν ήταν εύκολο να πετάξει, να διορθώσει, να γράψει καινούργια ποιήματα. Το έκανε όμως, με τέτοια επιμέλεια και σοβαρότητα, σαν να ήταν η διαθήκη του. Ο αγαπημένος φίλος και παλιός συγκάτοικος, ο Γιώργος Χρονάς, που ανέλαβε να τα εκδόσει, τύπωσε πρόσφατα την 4η έκδοση.
Tην Τετάρτη 15 Μαρτίου, πήγαμε στο φιλόξενο χώρο του Salon de bricolage, για να γιορτάσουμε τη νίκη της ποίησης πάνω στην πεζή πραγματικότητα. Κάτω οι αγαπημένοι φίλοι Βαγγέλης Προβιάς, Γιώργος Πανόπουλος, Νίκος Σούλης, Μαρίνα Λαχανά, εγώ, η Hλιοστάλαχτη Βαβούλη και η Χριστίνα Πολίτη.
Γέννηση: Γεννήθηκα στην Αθήνα και συγκεκριμένα στο κτίριο επί της οδού Ακαδημίας, το μετέπειτα Πνευματικό Κέντρο. Ήταν 25 Γενάρη και το ίδιο βράδυ χιόνισε πολύ, η πόλη ντύθηκε στα λευκά. Το χιόνι, τουλάχιστον στα όνειρα σημαίνει ευτυχία.
Ιδιαιτερότητα: Από πολύ μικρός καταλάβαινα πως είμαι διαφορετικός από τα άλλα συνομίλικα παιδιά. Μπερδευόμουν, δεν ήξερα τι ακριβώς μου συμβαίνει. Πριν από μερικά χρόνια ένας παιδικός φίλος που συνάντησα μου είπε χαρακτηριστικά: “Ήταν μικρή η γειτονιά για σένα, δεν σε χωρούσε και ασφυκτιούσες. Ήσουν διαφορετικός, ήσουν για άλλα πράγματα εσύ, ήθελες να φύγεις, να πετάξεις.”
Ωθηση: Ώθηση για να γράψω μου έδωσε η αγάπη μου για τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη αρχικά και για τον Γιώργο Ιωάννου στη συνέχεια, ο οποίος με τίμησε με τη φιλία του. Δυστυχώς έφυγε πολύ νωρίς. Ήταν δάσκαλος και πνευματικός μου πατέρας.
Ραδιόφωνο: A, είναι μια πονεμένη ιστορία. Βρέθηκα στο ραδιόφωνο ως παραγωγός του Τρίτου Προγράμματος της ΕΡΤ, το 1979, μόλις 24 χρονών, με διευθυντή τον Μάνο Χατζιδάκι. Όταν επί Πασόκ, έφυγε ο Χατζιδάκις, έφυγα κι εγώ. Δεν είχε ενδιαφέρον το παιχνίδι, η λογοκρισία μεσουρανούσε. Το 2003, όταν ανέλαβε το Τρίτο ο Δημήτρης Παπαδημητρίου, με κάλεσε να κάνω εκπομπές. Μετά έπεσε “μαύρο” στην ΕΡΤ και όταν επαναλειτούργησε, μια σειρά άξιων συναδέλφων μείναμε εκτός νυμφώνος! Δεν είμαστε βλέπεις από τους μόνιμους που επανέκαμψαν στο ευαγές ίδρυμα χωρίς καμιά αξιολόγηση. Εμείς είμαστε απλά εξωτερικοί συνεργάτες και δεν είχαμε κεκτημένα δικαιώματα.
Σχόλια για αυτό το άρθρο