ΤΩΡΑ |
Δεν ξεχωρίζει-όπως μου ομολόγησε ο ίδιος-κανένα ρόλο του ιδιαίτερα και θεωρεί ότι έχει κάνει και κάποιες λανθασμένες επιλογές στην πολύ ενδιαφέρουσα καλλιτεχνικά πορεία του μέχρι σήμερα. Εγώ, όμως, δεν μπορώ να μην σταθώ στην εξαιρετική ερμηνεία του ως Μίκαλ στο έργο του Μάρτιν Μακντόνα «Ο Πουπουλένιος» που σκηνοθέτησε ο «ιδιοφυής» Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης. Γιατί, την θεωρώ την πληρέστερη ερμηνεία του από όλες όσες έχω δει. Ο ικανότατος ηθοποιός Γιώργος Πυρπασόπουλος τον προσέγγισε με τόση ακρίβεια και τόση λεπτομέρεια, άγγιξε την τρυφεράδα και την αθωότητα αυτού του παιδιού, «μπήκε στο πετσί του», έγινε ένα μ’ αυτό, που θαρρείς κι έβλεπα το ίδιο το παιδί επί σκηνής. Είναι από τους πολύ καλούς ηθοποιούς που διαθέτει η γενιά του, έχει ταλέντο, εκφραστικά μέσα, είναι αληθινός, ερμηνεύει με ειλικρίνεια κάθε ρόλο. Θα ήθελα, όμως, να τον βλέπω και στην τηλεόραση, όχι γιατί θα του προσδώσει κάτι επιπλέον στην καλλιτεχνική του αξία, αλλά γιατί και το ευρύ κοινό -δεν μιλάω για το θεατρόφιλο- θα μπορέσει να διαπιστώσει τί σημαίνει «καλός ηθοποιός» ανάμεσα στην πληθώρα των ηθοποιών που κατακλύζουν τις τηλεοπτικές σειρές, οι οποίοι «υπάρχουν» άνευ λόγου και αιτίας…
Ισχύει ότι πριν από τον «Πουπουλένιο» είχες λίγο αποστασιοποιηθεί από τα καλλιτεχνικά δρώμενα, ιδίως από την τηλεόραση;
Όχι, από το θέατρο, αλλά από την τηλεόραση. Κρατώ τις αποστάσεις μου. Η αλήθεια είναι ότι δεν τις κρατώ μόνο εγώ, αλλά δεν υπάρχουν κάποιες προτάσεις που να με ενδιαφέρουν. Πάντως, πρόσφατα, δεν έχω κάνει τηλεόραση…
Έχω την εντύπωση ότι πρέπει να είσαι ευχαριστημένος από την μέχρι τώρα πορεία σου. Σε όλες τις δουλειές σου οι επιλογές σου ήταν εύστοχες και επιτυχημένες .
Ως επί το πλείστον θα έλεγα «ναι». Έχω κάνει, όμως και κάποια πράγματα που δεν είχαν την ίδια επιτυχία με προηγούμενες δουλειές μου ή ήταν αποτυχίες…
Θεωρείς τον ρόλο του Μίκαλ που υποδύεσαι στον «Πουπουλένιο» του Μάρτιν Μακντόνα, ως τον καλύτερο από όλους μέχρι τώρα ή αγαπάς κι άλλους ρόλους που έκανες στο παρελθόν εξίσου το ίδιο μ’ αυτόν;
Όχι, δεν ξεχωρίζω κάποιο ρόλο ως τον καλύτερο από κάποιους άλλους. Όλους τους ρόλους που έχω παίξει, τους επέλεξα εγώ ο ίδιος και γι’ αυτό δεν ξεχωρίζω κανέναν ιδιαίτερα. Ίσως, όμως, ορισμένοι να έτυχαν μεγαλύτερης αποδοχής από το κοινό. Τον Μίκαλ τον έχω αγαπήσει πολύ, επειδή είναι ένας ρόλος με τρομερές ευαισθησίες και την αθωότητα ενός μικρού παιδιού. Είναι πολύ «εύθραυστος» και συγκινητικός. Αυτά τα χαρακτηριστικά τον κάνουν εξαιρετικά αγαπητό και σε μένα και στο κοινό, από ότι φαίνεται.
Πως είναι να δουλεύεις με τον Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη;
Πολύ ευχάριστα, γιατί έχουμε κοινή αντίληψη για τα πράγματα και λόγω της γνωριμίας μας έχουμε, επίσης, μία πολύ καλή επικοινωνία. Είναι πολύ γενναιόδωρος και το «ψάχνει» πάρα πολύ, για να πάρει το επιθυμητό αποτέλεσμα, το οποίο είναι πολύ δημιουργικό, όπως ενδιαφέρουσα είναι και η διαδικασία στο να μπεις σ’ αυτό το «ψάξιμο». Ακόμη, λόγω του ότι είναι ηθοποιός έχει κάποιους κώδικες επικοινωνίας και αντίληψης που είναι πολύ σημαντικοί για την επικοινωνία με τον ηθοποιό.
Θα συνεργαζόσουν και πάλι μαζί του; Σε ποιο έργο;
Ασφαλώς, και βέβαια. Δεν υπάρχει κάποιο συγκεκριμένο έργο που ονειρεύομαι να παίξουμε μαζί. Αλλά, νομίζω ότι είναι αυτονόητο, δεδομένης της απάντησης που έδωσα προηγουμένως.
Είσαι ιδιαίτερα χαμηλών τόνων και νομίζω ότι δεν σου αρέσει να δίνει συνεντεύξεις. Η δημοσιότητα σε απασχολεί;
Γενικά δεν μου αρέσουν οι συνεντεύξεις στις οποίες πρέπει να μιλάω για τον εαυτό μου. Δεν έχω πρόβλημα, όμως, να δίνω συνεντεύξεις οι οποίες αφορούν μία συγκεκριμένη δουλειά μου. Πιστεύω, ότι τα προσωπικά μου αφορούν εμένα και τους δικούς μου ανθρώπους. Δεν βρίσκω το λόγο να γίνονται θέμα στον Τύπο. Όσον αφορά τη δημοσιότητα, προτιμώ να έχω την ησυχία μου, παρά να με σταματούν κάθε πέντε λεπτά στον δρόμο… Δεν είναι και τόσο ευχάριστο. Αυτό συμβαίνει ιδιαίτερα, όταν κάνεις τηλεόραση, και δείχνει, ότι τυγχάνεις αποδοχής από τον κόσμο κι εσύ και η δουλειά σου και είναι τιμητικό. Η δουλειά μας είναι τέτοια που απαιτεί να παίξεις τον εκάστοτε ρόλο σου σε οποιαδήποτε συναισθηματική-προσωπική φόρτιση μπορεί να βρίσκεσαι κάποια στιγμή ή κάποιο διάστημα. Οφείλεις να κρύβεις τα συναισθήματά που βιώνεις τη συγκεκριμένη περίοδο και να αφοσιώνεσαι στο ρόλο σου, είτε έχεις όρεξη να παίξεις είτε όχι. Αντίθετα με την προσωπική σου ζωή, όπου εκεί μπορεί να εξωτερικεύσεις τη συγκεκριμένη διάθεσή που έχεις ανά πάσα στιγμή. Μπορεί να μην θέλεις να μιλήσεις ή να σου μιλήσει άνθρωπος…
Ηθοποιός σημαίνει φως… Για εσένα τι σημαίνει «καλός ηθοποιός»;
Σημαίνει να είσαι έντιμος με τον εαυτό σου και μ’ αυτό που κάνεις. Νομίζω ότι αυτό αφορά όλα τα επαγγέλματα όχι μόνο του ηθοποιού. Το ταλέντο δεν φτάνει από μόνο του. Πρέπει να χειρίζεσαι και κάποια επιπλέον πράγματα που θα σε βοηθήσουν. Είναι απαραίτητο να έχεις μία τεχνική, μία κατάρτιση, μία μέθοδο και να πορεύεσαι μ’ αυτά.
Ο ηθοποιός πρέπει να μαθαίνει συνεχώς;
Δεν θα έβαζα τη λέξη «πρέπει». Ο ηθοποιός μαθαίνει συνεχώς… Μαθαίνει καινούργια πράγματα για τον εαυτό του και κατά συνέπεια για τη δουλειά του, γιατί «εργαλείο» της δουλειάς του είναι ο ίδιος του ο εαυτός. Γι’ ατό, αν είσαι έντιμος είναι βέβαιο ότι θα ανακαλύψεις και θα μάθεις καινούργια πράγματα και κατά συνέπεια θα εξελιχθείς…
Πρέπει επίσης να βρει την υπογραφή του και πώς το επιτυγχάνει αυτό;
Δεν νομίζω, ότι τίθεται θέμα υπογραφής. Αυτά τα πράγματα τα κρίνει ο κόσμος και η ιστορία του καθενός μας, αν θα αφήσουμε δηλαδή κάποιο «στίγμα» ή όχι. Υπάρχουν, όμως και κάποιοι που το έχουν αυτό ως αυτοσκοπό, να γράψουν δηλαδή ιστορία. Εμένα δεν με ενδιαφέρει να γράψω ιστορία, αλλά να είμαι ευτυχής με τον εαυτό μου και τη δουλειά μου.
Όταν περνάμε τα όρια δεν είναι σαν να ανταλλάσσουμε χειραψία με το θάνατο;
Δεν θα έλεγα με το θάνατο, αλλά «φλερτάρει» με το άγνωστο. Πάντως, είναι ωραίο, έστω και λίγο να «φλερτάρεις» με το άγνωστο, αρκεί να νιώθεις καλά με τον εαυτό σου και να είσαι έτοιμος, ότι κι αν αντικρίσεις, να έχεις την πρόθεση να το αντιμετωπίσεις. Θεωρώ ότι μιλάμε για το ρίσκο που είναι ένας από τους βασικούς παράγοντες, αν θέλει κάποιος να εξελιχθεί και να προχωρήσει παραπέρα, είτε στη δουλειά του, είτε στην προσωπική του ζωή. Τουλάχιστον, αυτό πιστεύω εγώ… Αν δεν ρισκάρεις κάπου είναι σαν να βρίσκεσαι σε ένα λήθαργο. Το ρίσκο σε ξυπνάει και σε φέρνει αντιμέτωπο με τις βασικές σου αρχές και δεν χάνεις τον αυτοπροσδιορισμό σου…
Ποια είναι τα επόμενα καλλιτεχνικά σου σχέδια;
Το χάος (γέλια!), είναι το έργο που δεν υπάρχει τίποτα στον ορίζοντα προς το παρόν. Με τον κινηματογράφο «φλερτάρω» αρκετά, ενώ εξακολουθώ να κρατώ αποστάσεις από την τηλεόραση.
Σχόλια για αυτό το άρθρο