ΤΩΡΑ |
Ο Γιώργος Χρανιώτης έχει την ικανότητα – ταλέντο ονομάζεται αυτό- κάθε φορά που υποδύεται ένα ρόλο, να «ντύνεται» σ΄ αυτόν, να μπαίνει στο πετσί του και να κατορθώνει πάντα να κλέβει την παράσταση, είτε πρόκειται για ολιγοπρόσωπα, είτε για πολυπρόσωπα έργα. Γι΄ αυτό και έχει καταφέρει να αποφεύγει την τυποποίηση, όπως «ο διάβολος το λιβάνι» . Κι αυτό το επιτυγχάνει για μια ακόμη φορά, στην πολύ ενδιαφέρουσα παράσταση, που ανέβασε στο θέατρο Αριστοτέλειον, ο «δαιμόνιος» Γρηγόρης Αποστολόπουλος, υποδυόμενος το χαρακτήρα του διαβόλου, στο έργο του σπουδαίου Φερνάντο Πεσσόα «Η ώρα του διαβόλου» . Δεν θα μπορούσε να κάνει πιο εύστοχη επιλογή ο Αποστολόπουλος για το ρόλο αυτό, γιατί βρήκε στο πρόσωπο του χαρισματικού Γιώργου Χρανιώτη τον ιδανικό ερμηνευτή. Είναι τόσο ευθύβολος και αληθινά ισχυρός σε αυτό που κάνει και πραγματικά είναι να τον θαυμάζει κανείς. ΄Αλλωστε, κάθε χρόνο μάς έχει συνηθίσει στο να ανεβάζει τον πήχυ ολοένα και περισσότερο, γι ‘αυτό οφείλω να του αποδώσω τα εύσημα. Συμπρωταγωνίστρια του, η πολλά υποσχόμενη ηθοποιός Τίνα Λεωνορά που το μέλλον της διαγράφεται λαμπρό. Σπεύσατε να δείτε αυτήν την παράσταση, γιατί αξίζει τον κόπο.
-Ποιο ήταν το δέλεαρ για να έρθεις στη Θεσσαλονίκη για να παίξεις στο θέατρο Αριστοτέλειον. Ο Πεσσόα, ο ρόλος, ο σκηνοθέτης;
Το πρώτο ήταν σίγουρα ο συγγραφέας. Το είχα απωθημένο μου όταν διάβασα πριν χρόνια «Το βιβλίο της ανησυχίας» και τρόμαζα στην ιδέα στο να κληθεί ένας ηθοποιός να παρουσιάσει το λόγο του, το δεύτερο ήταν ο σκηνοθέτης που επί 15 χρόνια συζητούσαμε να συνεργαστούμε και τελικά το πετύχαμε και τρίτον ο ρόλος. Παρόλη την κατάρα που υπάρχει στους θεϊκούς ή τους διαβολικούς ρόλους, πέρασα σε μια ελίτ ηθοποιών που έχουν ενσαρκώσει ένα τέτοιο χαρακτήρα. Είναι χαρά και τιμή μου.
-Πιστεύεις στον Θεό; Πηγαίνεις στην εκκλησία;
Πιστεύω στον Θεό, αλλά όχι στη θρησκεία που λέει ότι ο Θεός απαραίτητα στεγάζεται στις εκκλησίες. Ο Θεός είναι περισσότερο φυσικός, μια οντότητα που κατοικεί και εντός μου και εκτός μου και θέλω να πιστεύω σε όλους μας. Κάνω συχνά επικλήσεις στο δικό μου Θεό που δεν μπορώ να Τον ζωγραφίσω. Οι εκκλησίες είναι για εμένα απλώς ένας τόπος προσευχής και δεν με ενδιαφέρει , όταν θέλω να προσευχηθώ, αν είναι χριστιανικές μουσουλμανικές, ινδουιστικές ή καθολικές. Πιστεύω στον Θεό αλλά δεν είμαι θρησκόληπτος.
-Ο Πεσσόα με το έργο αυτό τι μήνυμα θέλει να περάσει στο κοινό;
Δεν είναι ένα αλλά πολλά. Την μη θρησκευτική θεώρηση του Θεού για τον Θεό και τον Διάβολο. Ο Θεός και ο Διάβολος υπάρχουν μέσα μας , όπως το φως και το σκοτάδι, όπως ο άντρας και η γυναίκα. ΄Εχει να κάνει με το λεγόμενο δίπολο. Πρέπει να υπάρχει η τόλμη να υποστηρίζεις την πλευρά που εσύ θέλεις . Αυτός είναι ο λόγος που αισθάνομαι άνετα όταν λέω ότι υποδύομαι τον Διάβολο. Μου φαίνεται μια πλευρά ενός ανθρώπου που είναι άκρως γοητευτική κα καθόλου ανήθικη αλλά αντίθετα πνευματώδης και αντικομφορμιστική.
-Η ψυχή μας κατοικεί στα άνθη του κακού παρά κάπου αλλού;
Η ψυχή μας κατοικεί παντού Μερικές φορές ακουμπάει σίγουρα στα άνθη του καλού και του κακού, ευτυχώς σε ψυχές άλλων ανθρώπων είτε νεκρών είτε ζωντανών. Η ψυχή είναι πιο σημαντική από το μυαλό .
-Είσαι πνεύμα ανήσυχο και δημιουργικό . Με τι άλλο ασχολείσαι στην Αθήνα;
Νομίζω ότι η κύρια ανησυχία μου είναι να θρέφω το σώμα μου, την ψυχή μου και το μυαλό μου, ώστε να είμαι αρκετά «οχυρωμένος» σε αυτήν την εποχή που ζούμε που είναι οριακή και δύσκολη. Όταν δεν δουλεύω στην Αθήνα, φροντίζω να απομακρύνομαι από αυτήν και όταν δουλεύω ,φροντίζω να γυμνάζομαι, να βλέπω ταινίες, να τεμπελιάζω, να διαβάζω και κυρίως να θυμώνω έμπρακτα με πράγματα που συμβαίνουν σε εμένα και σε όλους μας.
-Τι σε πωρώνει
Θα σου απαντήσω με μία φράση του Πεσσόα: «Η μουσική ,το σεληνόφως και τα όνειρα»
-Ποιος (ή τι) σε ισορροπεί;
Πρώτα από όλα οι φίλοι μου, η δουλειά μου και η τεμπελιά! Ο έρωτας δεν είναι απαραίτητα ισορροπιστικός αλλά ευτυχώς ακόμη ενδίδω σε αυτόν με όλες του τις συνέπειες !
-Πού σε βρίσκουμε αυτήν τη στιγμή στην Αθήνα;
Κάθε Δευτέρα στο El Convento de l’ Arte κάνουμε μια κωμική παράσταση που την έγραψαν η Εμμανουέλλα Αλεξίου και η Μάρω Μπουρδάκου με τίτλο « Klein Mein» σε σκηνοθεσία της Πέμυς Ζούνη. Σύντομα θα βγει στους κινηματογράφους η ταινία του Στράτου Τζίτζη «Η καύση» ενώ θα κάνω ένα live με την μπάντα μου imitate your mother στις 29 Δεκεμβρίου στη Θεσσαλονίκη στη Μαύρη Τρύπα και αντίστοιχα άλλα δυο στην Αθήνα στις 22 Δεκεμβρίου και στις 26 Ιανουαρίου στο Faust.
Σχόλια για αυτό το άρθρο