Άκης Σακελλαρίου: «Ο ηθοποιός οφείλει να τολμά»

Υπάρχουν στιγμές στο θέατρο που ο χρόνος παγώνει, το φως συγκεντρώνεται σε έναν άνθρωπο κι ο ρόλος γίνεται μοίρα. Τέτοιες στιγμές γεννιούνται όταν στη σκηνή ανεβαίνει ο Άκης Σακελλαρίου. Ένας ηθοποιός με σπάνιο ήθος και βάθος, με σπουδές δίπλα σε μεγάλους δημιουργούς που του χάρισαν γνώση, πειθαρχία και- κυρίως- εκείνη την ιερή σπίθα της Τέχνης. Από τους πιο χαρισματικούς της γενιάς του, ανήκει σε εκείνο το δυναμικό των ηθοποιών που δεν υπηρετούν απλώς το θέατρο- το τιμούν, το λαμπρύνουν, το κρατούν ζωντανό με το βλέμμα και την ψυχή τους. Η ευρεία του γκάμα, το υποκριτικό του εύρος, η ικανότητά του να μεταμορφώνεται και να βυθίζεται ολόκληρος μέσα σε κάθε ρόλο, τον καθιστούν μοναδικό! Είναι από τους ελάχιστους της εποχής μας που δεν παγιδεύτηκαν ποτέ σε μανιέρα- κάθε φορά ξεκινά από την αρχή, ανακαλύπτοντας εκ νέου τον άνθρωπο πίσω από το πρόσωπο του ήρωα. Κινείται με φυσικότητα ανάμεσα στο κωμικό και το δραματικό, με εκείνη τη σπάνια λεπτότητα που ξεχωρίζει τους αληθινά μεγάλους ηθοποιούς. Η παρουσία του επάνω στη σκηνή έχει βάρος, έχει αλήθεια, έχει αύρα. Μια σκηνική υπόσταση που δεν κατασκευάζεται, αλλά γεννιέται -κάθε φορά- μπροστά στο κοινό. Ο Σακελλαρίου δεν ”παίζει”, ζει τους ρόλους του. Εισπνέει το συναίσθημα, το μετατρέπει σε ενέργεια, και την εκπέμπει σε κάθε θεατή, αφήνοντας το αποτύπωμά του με τη σφραγίδα της ειλικρίνειας. Τη φετινή χειμερινή σεζόν, ο Άκης Σακελλαρίου συναντά το ρόλο- σταθμό της καριέρας του: τον Φάουστο στο ”Άρωμα γυναίκας” που παίζεται στο θέατρο Βρετάνια. Υπό τη θεατρική ματιά και σκηνοθεσία του άξιου Κωνσταντίνου Ασπιώτη, η εμβληματική ταινία που σημάδεψε το σινεμά, μεταπλάθεται σε μια σκηνική εμπειρία γεμάτη ένταση, πάθος και ανθρωπιά. Ο Σακελλαρίου με εσωτερικότητα, λεπτότητα και συγκλονιστική ισορροπία ανάμεσα στη δύναμη και την ευαισθησία, χαρίζει έναν Φάουστο που δεν ερμηνεύεται- βιώνεται. Στο Βρετάνια το ”Άρωμα γυναίκας” δεν είναι απλώς μια παράσταση, είναι μια τελετουργία… Από τη σκηνή ως την πλατεία, ο αέρας πλημμυρίζει από το ταλέντο, την ακρίβεια και την εσωτερική λάμψη του Άκη Σακελλαρίου- ενός ηθοποιού που κάνει το θέατρο να ευωδιάζει με την ουσία της Τέχνης. Και είναι αυτό ακριβώς το άρωμα- το άρωμα ψυχής και αλήθειας- που μένει στο τέλος, όταν σβήνουν τα φώτα και ο θεατής φεύγει συγκινημένος, έχοντας αγγίξει, έστω για λίγο, το μεγαλείο της ανθρώπινης υπόστασης μέσα από την Τέχνη. Γιατί, ο Άκης Σακελλαρίου δεν υποδύεται τη ζωή, την υπερασπίζεται. Κάθε του εμφάνιση είναι μια υπενθύμιση πως το θέατρο δεν είναι μίμηση, αλλά πράξη αλήθειας- και εκείνος είναι ένας από τους λίγους που το αποδεικνύουν κάθε βράδυ, με την ψυχή τους εκτεθειμένη στο φως.

ΣχετικάΆρθρα

– Πόσο δύσκολο είναι να μεταφερθεί ένα κινηματογραφικό έργο στο θέατρο; Πού έγκειται η δυσκολία;

Η δυσκολία, όπως κάθε διασκευή ή όπως κάθε δημιουργία ενός θεατρικού έργου αναζητείται στην πηγή και η πηγή στη συγκεκριμένη περίπτωση ήταν το μυθιστόρημα του Τζιοβάνι Αρπίνο ”Το σκοτάδι και το μέλι”. Οπότε, με αυτό το εφόδιο δεν προχωράμε στην καθαρή αντιγραφή του έργου αλλά πηγαίνουμε στη θεατρικότητα που μπορεί να έχει μια ιστορία. Οι διαφορές από μόνες τους είναι πολύ συνταρακτικές. Γιατί, στο θέατρο φτιάχνεις κάτι ζωντανό, κάτι συναρπαστικό, κάτι τρισδιάστατο , όπου μπορεί να λειτουργήσουν όλες οι αισθήσεις..

– Γιατί συνεργάζεσαι και πάλι με τον Κωνσταντίνο Ασπιώτη;

Επειδή είναι Αρειανός (γέλια)! Η ουσία είναι ότι είναι, πάνω από όλα, ένας άνθρωπος που έχει ευαισθησία και έχω την άνεση να μιλώ μαζί του ελεύθερα χωρίς να υπάρχουν αντιρρήσεις και υποσυνείδητος ανταγωνισμός. Γιατί με δύο λόγια είναι φίλος μου!

– O ρόλος του Φάουστο είναι ένας από τους ρόλους ζωής για εσένα; Τι σε άγγιξε σε αυτόν;

Σίγουρα είναι ένας ρόλος ζωής που στην καλλιτεχνική σου ωριμότητα αισθάνεσαι πολύ τυχερός να τον συναντήσεις! Αυτό που με άγγιξε ιδιαίτερα ήταν το κομμάτι της τυφλότητας και της υπέρβασης της τυφλότητας μέσα από τη διέγερση των άλλων αισθήσεων…

– Είναι ένα έργο που φέρει την ελπίδα και οδηγεί το σκοτάδι στο φως;

Ε… φυσικά είναι ένας χαρακτήρας ο οποίος μέσα από τη σκοτεινότητα που έχει σωματικά αλλά και κυριολεκτικά, οδηγείται σιγά σιγά μέσα από μια διαδικασία στο φως με το ανελέητο χιούμορ που διαθέτει και μέσα από το ταξίδι αυτό.

– Γιατί, αλήθεια οι ηθοποιοί παίρνουν πάντα ως δεδομένο το χαρακτήρα του ήρωα και όχι τη δική τους προσωπικότητα και προσπαθούν να προσαρμόσουν την προσωπικότητά τους στο ρόλο και όχι το αντίθετο;

Επειδή ο άνθρωπος προσπαθεί από τη φύση του να ξεπεράσει τα όριά του… Έτσι, λοιπόν, γνωρίζοντας άλλους χαρακτήρες και πλησιάζοντας προς αυτούς έχει την ψευδαίσθηση ότι τα όρια του επεκτείνονται.

– Ποια ήταν η μεγαλύτερη υπέρβαση σου τόσα χρόνια στο θέατρο;

Πέρυσι συγκεκριμένα, οι αντοχές μου επειδή έκανα περιοδεία ήταν στα όριά τους και ταυτόχρονα , επειδή έκανα και πρόβες, αυτό είχε ως αποτέλεσμα να πάθω ένα ατύχημα, επειδή οι ρυθμοί ήταν τρελοί…

– Ο ηθοποιός πρέπει να μαθαίνει συνεχώς;

Όχι, δεν υπάρχει κανένα πρέπει. Ο ηθοποιός οφείλει να τολμά και έτσι έρχεται και η γνώση και η εμπειρία και η βουτιά σε καινούργιους κόσμους!

– Οι ηθοποιοί συχνά , όμως, επαναλαμβάνονται… Εσύ πώς κατόρθωσες να ξεπεράσεις τη μανιέρα;

Η επανάληψη είναι θέμα εφησυχασμού σε αυτό που έχεις καταφέρει και ξέρεις ότι λειτουργεί καλά. Όσον αφορά για τη μανιέρα; Οι καλές σπουδές μου δίπλα στην Πατεράκη, τον Τάρλοου, την Στέλλα Άντλερ και τον Τερζόπουλο. Με την έννοια, δηλαδή, ότι ξεκίνησα με σημαντικούς ανθρώπους του θεάτρου και άντλησα σπουδαία πράγματα από αυτούς…

– Νιώθεις ακόμη τρακ όταν βγαίνεις στη σκηνή;

Πάντοτε, δεν υπάρχει μια μέρα που να μην αισθανθείς τρακ, για αυτό το λόγο είναι και πολύ επίπονη η δουλειά μας… Από την άλλη μεριά, όμως, είναι ένα εφόδιο αυτό το στρεσάρισμα που έχεις, γιατί μπορείς να το διοχετεύσεις δημιουργικά στο ρόλο.

– Τι είναι αυτό που σε κουράζει στο θέατρο;

Η επαναληπτικότητα και ο προγραμματισμός της ζωής σου. Δηλαδή τι ώρα θα ξυπνήσεις, τι ώρα θα φας, τι ώρα θα μιλήσεις, ποτέ θα δεις τους φίλους σου, πόσες φορές έχεις ελεύθερος ελεύθερο χρόνο για τον εαυτό σου… Εν γένει, επιδρά στην καθημερινότητά σου.

– Το χειροκρότημα σε απασχολεί.

Φυσικά, όπως όλους τους καλλιτέχνες. Θέλεις η δουλειά που κάνεις, να γίνεται αποδεκτή και να ανταμείβεται άμεσα. Φυσικά υπάρχουν και κάποιες φορές που μια δουλειά που έχεις κάνει να μην εξαρτάται από το χειροκρότημα αλλά από μια αίσθηση που μπορεί να έχει ο θεατής μετά από κάποιο χρονικό διάστημα που μπορεί να είναι είτε μια εικόνα, είτε μια πρόταση, ή ένα συναίσθημα , το οποίο του βγαίνει αργότερα.

– Γιατί δεν κάνεις τηλεόραση;

Επειδή, είμαι υπερφορτωμένος και δεν μπορώ να φορτώνομαι κι άλλο πια στη ζωή μου…