Εβελίνα Παπούλια: Πρέπει να λέμε κι ένα “μπράβο” στον εαυτό μας πότε

ΣχετικάΆρθρα

Το να ανέβει ένα μιούζικαλ στην Ελλάδα, δεν είναι εύκολο πράγμα. Κατά κύριο λόγο απαιτούνται πολλά χρήματα, γιατί είναι ένα δαπανηρό θεατρικό είδος τόσο από πλευράς σκηνικών και κουστουμιών, όσο και πολυπρόσωπου cast. Τα μιούζικαλ γνωρίζουν ιδιαίτερη άνθιση τα τελευταία χρόνια και ανεβαίνουν με επιτυχία το ένα μετά το άλλο στις Αθηναϊκές σκηνές. Βέβαια, όπως είναι γνωστό, οι χώρες που «γέννησαν» το μιούζικαλ, είναι η Αμερική και η Αγγλία. Στο Broadway της Αμερικής και στο West End του Λονδίνου, δαπανώνται τεράστια ποσά – εκατομμύρια δολαρίων και στερλινών – για την παραγωγή τους και παίζονται επί σειρά ετών. Στην Αθήνα γίνονται φιλότιμες προσπάθειες, ακριβές παραγωγές για τα ελληνικά δεδομένα, αλλά δεν μπορούμε να φτάσουμε τον τεχνολογικό εξοπλισμό τους και κατά τη γνώμη μου το πρόβλημά μας εστιάζεται στο έμψυχο δυναμικό. Εκεί, υπάρχουν Σχολές για να εκπαιδευτούν και να εξειδικευτούν οι ηθοποιοί σε αυτό. Δυστυχώς στην Ελλάδα, ενώ έχουμε πάρα πολύ καλούς ηθοποιούς, ελάχιστοι – δέκα το πολύ είναι θα έλεγα – μπορούν να παίξουν, να τραγουδήσουν και να χορέψουν εξίσου το ίδιο καλά, δεξιότητες που πρέπει να διαθέτει ένας ηθοποιός για να παίξει σε μιούζικαλ. Μία από τις απόλυτες σταρ του δύσκολου και απαιτητικού αυτού θεάματος είναι η Εβελίνα Παπούλια! Είναι η πιο κατάλληλη και ιδανική: παίζει, χορεύει και τραγουδά με την ίδια άνεση και ευκολία, όπως οι αντίστοιχοι συνάδελφοί της στο εξωτερικό. Είναι λαμπερή, εξαιρετική ηθοποιός και πολύ όμορφη. Είμαι σίγουρος ότι θα «σκίσει» ως Victor Victoria στο δημοφιλές αυτό μιούζικαλ που ανεβαίνει στις 19 Φεβρουαρίου στο θέατρο Πάνθεον, σε σκηνοθεσία του ευφάνταστου και ευρηματικά δημιουργικού Απόλλωνα Παπαθεοχάρη. Περιμένω με ανυπομονησία να την δω στη σκηνή, για να μας χαρίσει το πληθωρικό ταλέντο της, τη λάμψη, τη ζωντάνια και το μπρίο της και για να αποδείξει ακόμη μία φορά πόσο δύσκολο είναι να θέλει κάποιος ηθοποιός – ή να τον «θέλουν» για να φέρει εισιτήρια – να καταπιαστεί με αυτό το «θηρίο» που λέγεται μιούζικαλ, όσο μεγάλο όνομα κι αν είναι.

Τον τελευταίο καιρό ανεβαίνουν πολλά μιούζικαλ στις Αθηναϊκές σκηνές και γνωρίζουν μεγάλη επιτυχία σε αντίθεση με τα προηγούμενα χρόνια. Γιατί συμβαίνει αυτό; Μήπως το κοινό αναζητεί ένα πλούσιο και λαμπερό υπερθέαμα για να ξεχάσει τη ζοφερή πραγματικότητα που βιώνει;
Η αλήθεια είναι πως έχω εντελώς αντίθετη άποψη από την πλευρά της δικής μου εμπειρίας. Δεν θυμάμαι μιούζικαλ που είχε ανέβει παλιά και να μην πήγε καλά. Απλώς, θεωρείτο παρεξηγημένο θεατρικό είδος με την έννοια ότι ήταν κάτι ανάλαφρο. Όντως, όμως, θεωρείται και είναι, από τα δυσκολότερα είδη για τον ηθοποιό και από τα πιο ευχάριστα για τον θεατή. Το κοινό αποζητεί τέτοιου είδους θεάματα, γιατί μουσική και ο χορός, του δημιουργούν μία ψυχική ανάταση και το κάνουν να χαίρεται. Ας μη ξεχνάμε ότι το μιούζικαλ είναι ένα από τα πιο δημοφιλή θεατρικά είδη παγκοσμίως.
Το Victor Victoria δεν είναι από τα «εύκολα» μιούζικαλ. Απαιτεί ιδιαίτερη υποκριτική δεινότητα λόγω της διττής προσωπικότητας της ηρωίδας. Συμφωνείς με την άποψη αυτή;
Είναι, ίσως, από τα πιο δύσκολα κλασικά μιούζικαλ που υπάρχουν. Υπάρχει μία «μουσική ελευθερία» – η μουσική είναι τζαζ – με την οποία δεν έρχεσαι συχνά σε επαφή μουσικά. Υποκριτικά ο ρόλος έχει απαιτήσεις και είναι δύσκολος, δεν είναι φανταιζί. Δεν «κρατά» επάνω της, δηλαδή, την κωμωδία ο Victor ή η Victoria, αλλά οι υπόλοιποι ρόλοι. Πρέπει να είσαι ψυχή τε και σώματι στο ρόλο σου κατά τη διάρκεια της παράστασης και να κρατάς μία σοβαρότητα, γιατί εσύ είσαι ο κεντρικός άξονας. Πρέπει να είσαι ρολίστας στο συγκεκριμένο μιούζικαλ.
Ήταν ρόλος ζωής για εσένα; Πώς αισθάνεσαι που τον ίδιο ρόλο έχουν ερμηνεύσει δύο ιερά τέρατα του χώρου. Η διεθνώς καταξιωμένη ηθοποιός Τζούλι Άντριους και η «δική μας», η αλησμόνητη Αλίκη Βουγιουκλάκη.
Ναι, ήταν ένας ρόλος που ήθελα πολύ να κάνω, αλλά δεν ήξερα αν θα ανέβαινε ποτέ αυτό το μιούζικαλ και αν θα μου έκαναν πρόταση. Κι αυτό το οφείλω στον Απόλλωνα Θεοχάρη και είμαι ευγνώμων απέναντί του και παράλληλα πολύ ευτυχισμένη που συμμετέχω σε αυτό. Είναι τιμητικό που υποδύομαι ένα ρόλο που τον έπαιξαν δύο τόσο σπουδαίες ηθοποιοί, αλλά δεν μπαίνω καν στη διαδικασία να συγκριθώ μαζί τους, γιατί νομίζω ότι θα φοβηθώ και θα αγχωθώ κι αυτό ίσως επηρεάσει την απόδοσή μου.
Θεωρείς ότι το μιούζικαλ είναι το θεατρικό είδος που σου «ταιριάζει γάντι» και το αγαπάς πιο πολύ από τα άλλα;
Είναι ένα είδος που « παντρεύει» το τραγούδι, το χορό και την υποκριτική και επειδή μου αρέσουν όλα το ίδιο, αυτό με κάνει να χαίρομαι και με γεμίζει, γιατί τα αγαπώ και τα τρία εξίσου. Παρ’ όλα αυτά χαίρομαι και όταν ερμηνεύω κλασικούς θεατρικούς ρόλους, γιατί και αυτοί έχουν έναν εξίσου σημαντικό βαθμό δυσκολίας. Όταν πετυχαίνω το στόχο μου, αυτό με ικανοποιεί. Δεν μου αρέσουν τα εύκολα. Επειδή, χαρακτηρίζω τον εαυτό μου σαν άλογο κούρσας, ως ένας άνθρωπος δηλαδή που αγωνίζεται για τη ζωή, μου αρέσει ο αγώνας, παρά να κάθομαι σπίτι μου και να μου έρχονται μόνο τα εύκολα. Κατά τη γνώμη μου, όταν αγωνίζεσαι για κάτι το επιτυγχάνεις και εκτιμάς ιδιαίτερα τον εαυτό σου την ώρα που τα καταφέρνεις… Πρέπει, όμως, να του λες και ένα «μπράβο» πότε – πότε.
Πώς είναι ο Απόλλων Παπαθεοχάρης ως σκηνοθέτης;
Είναι πάρα πολύ καλός. Ήρθε πάρα πολύ έτοιμος και πολύ μελετημένος. Κάνει πολύ εύστοχες παρατηρήσεις και μόλις αρχίσει και σε μαθαίνει, βρίσκει και τους «κώδικές» σου. Αυτό δείχνει ευφυΐα και η δουλειά και η συνεργασία γίνονται πιο εύκολα. Είναι πολύ σοβαρός και ντόμπρος. Τον γνωρίζω από παλιά, γι’ αυτό τον αγαπώ ιδιαίτερα. Έχει πάθος για τη δουλειά του. Είναι πραγματικός καλλιτέχνης!

Πρόσφατα αποκάλυψες ότι κάνεις μπότοξ με αποτέλεσμα τα Μ.Μ.Ε. και πιο πολύ ο «κίτρινος τύπος» να εστιάσουν σε αυτό παρά στην ίδια την παράσταση. Πώς αντιδράς σε τέτοιου είδους κριτικές;
Απάντησα σε μία ερώτηση με ειλικρίνεια, όπως κάνω πάντα. Αλλά, αν «πουλάει» το ανούσιο, εγώ δεν μπορώ να κάνω κάτι γι’ αυτό. Η ουσία είναι αλλού, ο πολιτισμός είναι αλλού και δεν εννοώ μόνο τη δική μας παράσταση. Ενδεχομένως το ανακύκλωσαν τόσο πολύ, γιατί αυτό απενοχοποιεί πολλές γυναίκες που το κάνουν και δεν το λένε
Το «Μπρούσκο», γιατί «χτυπάει κόκκινο» στην τηλεθέαση;
Επειδή είναι πάρα πολύ καλή σειρά. Έχει απίστευτη πλοκή. Η Βάνα Δημητρίου «γεννάει» συνεχώς απίστευτα θέματα. Ισορροπεί ανάμεσα στο δράμα και τη δράση, είναι καλοσκηνοθετημένο, με καλές ερμηνείες. Οι ρόλοι ταιριάζουν απόλυτα στους συναδέλφους που τους ερμηνεύουν.