ΤΩΡΑ |
H Zωή εν τάφω… Πως είναι δυνατόν; Το τρανταχτό γέλιο της, η δύναμη, η μαχητικότητά της, δεν με άφηναν ούτε στιγμή να σκεφτώ ότι θα είχε και αυτή το μοιραίο τέλος. Τα χρόνια περνούσαν, η Ζωή άλλαζε, αλλά μου έδινε την ψευδαίσθηση πως θα είναι για πάντα μαζί μας, το τελευταίο ζωντανό αστέρι στην καρδιά μας. Την ξεγέλασε ο θάνατος. Ήρθε μεταμφιεσμένος σε ύπνο, άρπαξε το πιο όμορφο, καλόκαρδο, ατίθασο και γελαστό κορίτσι μας και έφυγε μαζί του μακριά… Από εδώ και πέρα η ζωή, θα είναι χωρίς την Λάσκαρη…
“Ακούστε χωριανοί! Απόψε στις 10 το βράδυ, δίπλα στην ταβέρνα του Μήτσου, στο χωράφι της Χλιαρτσορνίκαινας, έχει σινεμά! Θα προβληθεί η ταινία “Κατήροφος” με την Ζωή Λάσκαρη! Η ταινία είναι ακατάλληλη για τα παιδιά! Απόψε στις 10, ελάτε να δείτε τον “Κατήροφο” με την Ζωή Λάσκαρη γυμνή!” Είμαι στο χωριό Πεντάπολη, του νομού Δωρίδος, είμαι 12 χρονών και έχω έρθει για καλοκαιρινές διακοπές στον παππού. Στην αυλή του σπιτιού, έχουμε μαζευτεί όλα τα αγόρια του χωριού και ψάχνουμε να βρούμε ένα τρόπο για να δούμε την ακατάλληλη ταινία. Ο γιος της Χλιαρτσονίκαινας, ο Ηλίας, ένα αγόρι γύρω στα 16, μας δίνει τη λύση. Τον έχουν βάλει να φυλάει την οθόνη, ένα λευκό τεντωμένο σεντόνι. “Αν μου δώσετε ένα 50άρικο, θα σας αφήσω να κάτσετε πίσω από το πανί…” μας λέει και σε χρόνο ρεκόρ έχουμε μαζέψει το ποσό και του το έχουμε δώσει σε φράγκα, δίφραγκα, πενηνταράκια και δεκάρες. Το βράδυ, με διάφορες δικαιολογίες έχουμε φύγει από τα σπίτια μας και έχουμε μαζευτεί πίσω από την οθόνη. Πολλά παιδιά έχουν φέρει μαζί τους ψωμί, τυρί, αβγά, αχλάδια και μασουλάνε σιωπηλά μέσα στο σκοτάδι. Το χωράφι είναι γεμάτο άντρες κυρίως, υπάρχουν μερικές ηλικιωμένες γυναίκες, αρκετοί παππούδες και ο παπάς του χωριού! Πολλοί έχουν παραγγείλει ψητά και κοκορέτσια στην ταβέρνα του Μήτσου, τρώνε και πίνουν, είναι μια ζεστή βραδιά του Αυγούστου και ένας διάχυτος ερωτισμός έχει απλωθεί πάνω σε νέους, γέρους και παιδιά. Αρχίζει η προβολή, βλέπουμε τους τίτλους που προβάλλονται ανάποδα. “Έτσι θα τη δούμε την ταινία; Ανάποδα;” ρωτάει ένα παιδί. “Τι σε πειράζει; Άμα γδυθεί, γδυτή θα τη δούνε και αυτοί από μπροστά και εμείς από πίσω!” του απαντάει ο Ηλίας και χώνει το χέρι του μέσα στο βρακί του…
Για τις επόμενες δύο ώρες που κράτησε η προβολή, όλος ο ανδρικός πληθυσμός της Πεντάπολης, μέσα στο χωράφι της Χλιαρτσονίκαινας, αναστέναζε, βόγκαγε, έτριβε τον καβάλο του, σχολίαζε μεγαλόφωνα κάθε φορά που η Ζωή εμφανιζόταν στην οθόνη, ντυμένη-γυμνή, δεν είχε σημασία. “Τι είσι ισύ μανάρι ΄μ!”, “Μας άναψες φουτιές τσούπρα ΄μ!” “Ορέ τι έπαθα ο έμους βραδυάτκα!” άκουγες να λένε οι βλάχοι, με πνιχτές, λιγωμένες φωνές μέσα στο σκοτάδι. Στο διάλειμμα ο παπάς σηκώθηκε και έφυγε έξαλλος φωνάζοντας: “Nα πάτε στα τίμια σπίτια σας Χριστιανοί! Μη μένετε εδώ! Αυτή η γυναίκα είναι ο σατανάς! Οποιον μείνει θα τον αφορίσω!”. Κανείς δεν κουνήθηκε από τη θέση του, αντίθετα, μόλις έφυγε ο πάτερ, παράγγειλαν και άλλες μπύρες και περίμεναν φτιαγμένοι για το δεύτερο μέρος. Δεν ήξερα τι να κάνω. Εγώ που ήμουν φανατικός θαυμαστής της Αλίκης, είχα πάθει την πλάκα μου με αυτή τη γυναικάρα που έβλεπα να ξεσηκώνει ένα χωριό. Στο μεταξύ ο Ηλίας και τα άλλα παιδιά τις είχαν βγάλει έξω και είχαν πιάσει δουλειά. Πήγα να κάνω το ίδιο, αλλά ξαφνικά, ένα γερό χαστούκι με σταμάτησε. “Παλιόπαιδο!” μου λέει η γιαγιά μου και μου στρίβει το αυτί. “Παλιόπαιδο, έφαγα τον κόσμο να σε βρω, κόντεψα να πεθάνω από την αγωνία μου! Πάμε σπίτι τώρα αμέσως και να δω τι θα πεις στον παππού σου, που του βούτηξες από το πορτοφόλι λεφτά, για να έρθεις να δεις αυτή την…την…πως τη λένε…” “Ζωή Λάσκαρη!” πρόλαβα να πω, πριν μου έρθει και ο δεύτερος φούσκος…
Στο τεράστιο σαλόνι της σουίτας του Σωκράτη Καλκάνη, ιδιοκτήτη του ξενοδοχείου King George, έχουν στηθεί τρία τραπέζια με πράσινη τσόχα. Στο πρώτο κάθεται ο Νίκος Μουρατίδης, ο Βλάσης Μπονάτσος, η Αλίκη Βουγιουκλάκη και ο Δημήτρης Μάο. Στο δεύτερο, η Τάνια Τσανακλίδου, ο Τάκης Τσαντίλης, ο Γιώργος Ζούλιας και ο Αρης Δαβαράκης. Και στο τρίτο, η Ζωή Λάσκαρη παίζει ζευγάρι με τον Ηλία Ψινάκη και ο Σωκράτης Καλκάνης με εμένα. Σιχαίνομαι τη χαρτοπαιξία, δεν μπορώ να κρατάω για πολλή ώρα τα χαρτιά στα χέρια μου, ιδρώνουν, δεν θυμάμαι τι χαρτιά περνάνε, γενικά δεν το έχω με την τράπουλα. Μαζί με όλα αυτά, δεν ξέρω μπιρίμπα, μόλις μου έχουν δείξει τα βασικά και με έχουν βάλει να παίξω αναγκαστικά, για να συμπληρωθεί το καρέ. Είναι η πρώτη φορά που γνωρίζω την Ζωή από κοντά. Είναι πανέμορφη, με μια ατίθαση θηλυκότητα, ντυμένη σικάτα, με ένα θαλασσί ολόσωμο φόρεμα, φοράει μια σειρά λευκά μαργαριτάρια στο λαιμό, τινάζει κάθε τόσο το κεφάλι προς τα πίσω και το γέλιο της, δυνατό, πλούσιο, τρανταχτό, σχεδόν επιδεικτικό, γεμίζει το χώρο. Δεν έχει κανένα πρόβλημα που στο διπλανό τραπέζι κάθεται η Βουγιουκλάκη, αντίθετα φαίνεται ότι τα έχουν βρει μεταξύ τους, μιλάνε σαν παλιές φίλες η μια στην άλλη, η Αλίκη τη λέει “Ζωίτσα” και η Ζωή “Αλικάκι”.
Εξω, στην πλατεία Συντάγματος, ο Ανδρέας Παπανδρέου μιλάει στο ενθουσιασμένο πλήθος που παραληρεί: “Eμπρός-Ανδρέα-Για μια Ελλάδα νέα!”. Είναι δυό μέρες πριν τις ιστορικές εκλογές του 1981. Μέσα, παίζουμε χαρτιά και ακούμε σιωπηλοί. “Μωρή, αισθάνομαι σαν την Μαρία Αντουανέττα πριν πέσει η Βαστίλλη! Λες να ετοιμάζουν γκιλοτίνες στην πλατεία Συντάγματος για να μας κόψουν το λαιμό;” λέει ο Ψινάκης και κυλιόμαστε όλοι στο πάτωμα από τα γέλια. “Αλικάκι, τι θα ψηφίσεις την Κυριακή;” ρωτάει κάποια στιγμή η Λάσκαρη. Ολοι κρατάμε την αναπνοή μας και περιμένουμε την απάντηση, αλλά η Αλίκη δεν μας κάνει τη χάρη. “Ζωίτσα μου, το ξέρεις, η ψήφος είναι μυστική” της απαντάει διπλωματικά. “Ελα, πες μας τώρα, θα μείνει μυστικό μεταξύ μας!” επιμένει η Ζωή. “Ο,τι θα ψηφίσει ο ελληνικός λαός!” λέει τσαχπίνικα η Αλίκη και αμέσως μετά “Εκανα καθαρή μπιρίμπα! ” και δείχνει τα χαρτιά της. Κοιτάζω τη Ζωή και περιμένω να γελάσει, βλέπω όμως μπροστά μου τη Μέδουσα με ξανθά μαλλιά. Έχει γουρλώσει τα μάτια, το γέλιο της έχει στραβώσει και έχει γίνει γκριμάτσα, πετάει τα χαρτιά και αρχίζει ένα λογύδριο υπέρ του Καραμανλή και εναντίον του Παπανδρέου, χωρίς αρχή, μέση και τέλος. “Και τώρα θα ψηφίσεις τους σοσιαλιστές, για να φέρουν τον κομμουνισμό στην Ελλάδα;” γυρνάει και λέει στην Αλίκη. “Ξεχνάς ότι οι κομμουνιστές σκότωσαν τους πατεράδες μας; Oτι εξ΄αιτίας τους μείναμε και οι δύο ορφανές από μικρά κορίτσια;” Μια παγωμάρα πέφτει στο πολυτελές σαλόνι, έχουμε μείνει εμβρόντητοι με τα χαρτιά στα χέρια, γυρνάμε και κοιτάμε την Αλίκη. Εχει συγκινηθεί, κάτι πάει να πει, απ΄έξω ακούγονται ζητωκραυγές και συνθήματα, αφήνουμε κάτω τα χαρτιά και βγαίνουμε στο μπαλκόνι. Γίνεται πανζουρλισμός, το Σύνταγμα φλέγεται, ο κόσμος εκστασιασμένος αποθεώνει τον Παπανδρέου. Οταν μπαίνουμε μέσα, η Ζωή είναι ήρεμη, σκύβει, αγκαλιάζει την Αλίκη, “Συγνώμη αν σε στενοχώρησα Αλικάκι μου” της λέει τρυφερά, η Αλίκη κάτι ψιθυρίζει, “Καλά θα κάνεις που θα τους ψηφίσεις, αυτοί θα βγουν με τα τσαρούχια!” συμπληρώνει. ” Ελα ρε Ζωή, άσε την Αλίκη!” λέει ο Βλάσης προστατευτικά. ” Αφού το ξέρεις, η Αλίκη είναι…είναι…”, “Η κόρη μου η σοσιαλίστρια!” πετάγεται ο Ψινάκης και το γέλιο της Ζωής, ακούγεται ξανά, δυνατό και εύθυμο, μαζί με το δικό μας!
Καθόμαστε στο μπαλκόνι του σπιτιού μου, στο Παγκράτι. Εγώ, η Ζωή και ο Αρης Δαβαράκης. Είναι καλοκαίρι, αργά το βράδυ, έχουμε πάει απέναντι στο μπαρ του Θάνου, έχουμε πιεί, έχουμε καπνίσει, περνάμε ωραία, όταν, κάποια στιγμή, η Ζωή γυρνάει και μας λέει ταραγμένη: “Πάμε να φύγουμε από εδώ, αισθάνομαι πως κινδυνεύω!” Την κοιτάμε και οι δυό απορημένοι, “Από τι κινδυνεύεις;” τη ρωτάει ο Αρης. “Σου είπε ή σου έκανε κανείς κάτι;” “Οχι, όχι, το ένστικτό μου μού λέει ότι κάτι κακό θα συμβεί εδώ!” του απαντάει και μαζεύει τα πράγματά της. Είμαστε οι τελευταίοι πελάτες, ο Θάνος περιμένει εμάς για να κλείσει το μαγαζί, πάμε να πληρώσουμε, τα ποτά είναι κερασμένα. Περνάμε απέναντι και στεκόμαστε μπροστά στην πολυκατοικία που μένουμε μαζί με τον Αρη, “Πρέπει να πάω στην τουαλέτα” λέει η Ζωή. ” Πάμε πάνω, στη δική μας!” της προτείνω και ανεβαίνουμε και οι τρεις στο ρετιρέ της Ερατοσθένους. Πάει στην τουαλέτα, βγαίνει, “Πεινάω!” μου λέει “Eχεις τίποτα να φάω;” “Κάτι φασολάκια της μαμάς. Τα έχω όμως στο ψυγείο, πρέπει να τα ζεστάνω…” “Οχι αγαπούλα μου, εγώ τρελαίνομαι για κρύα φασολάκια, λίγο ψωμί δώσ’ μου μόνο και είμαι οκ”. Τα πήρε, έβγαλα τρεις καρέκλες και καθίσαμε στο μπαλκόνι. Είχε φεγγάρι, απέναντί μας ο Θάνος έσβησε ένα-ένα τα φώτα του μαγαζιού, κλείδωσε και έφυγε. Η Ζωή έτρωγε με όρεξη τα φασολάκια της μαμάς, αρχίσαμε να μιλάμε για το γεγονός στο μπαρ, για προαισθήματα και για προειδοποιήσεις που μας στέλνει το ένστικτό μας. “Δεν ξέρω τι με έπιασε, αλλά αισθάνθηκα πως αν μέναμε λίγο ακόμα, κινδυνεύαμε, έτσι μου είπε το ένστικτό μου, αλλά μάλλον έκανε λάθος.” λέει η Ζωή. “Δεν μας πειράζει, ωραία περνάμε και στο μπαλκόνι!” λέει ο Αρης. Κάτι ετοιμάζομαι να πω κι εγώ, αλλά την ίδια στιγμή, ακούγεται ένα μπαααμ! και το μπαρ του Θάνου τινάζεται στον αέρα και ύστερα από λίγο τυλίγεται στις φλόγες! Μένουμε αποσβολωμένοι, δεν το πιστεύουμε αυτό που βλέπουμε, αν δεν είχαμε φύγει πριν δέκα λεπτά, τώρα θα είμαστε νεκροί! Νεκροί! “Παναγίτσα μου!” λέει η Ζωή και κάνει το σταυρό της ταραγμένη. Κάνουμε κι εμείς το σταυρό μας, από μακριά ακούγονται σειρήνες και μετά από λίγο φτάνουν οι πυροσβέστες και προσπαθούν να σβήσουν τη φωτιά. “Ζωή”, της λέω “τελικά το ένστικτό σου ήταν σωστό, μας έσωσε τη ζωή!” Μας κοιτάζει και τους δύο σαστισμένη, μετά από λίγο επανέρχεται, “Δεν σας έσωσε μόνο το ένστικτό μου! Αν δεν ήθελα να πάω στην τουαλέτα, μπορεί να καθόμασταν ακόμα μπροστά στο μαγαζί και να κουβεντιάζαμε!” “Τι θες να πεις; Oτι μας έσωσε και το κατούρημα;” Το περίφημο τρανταχτό, ανέμελο, σχεδόν επιδεικτικό γέλιο της ακούστηκε σε όλο το Παγκράτι. “Χα-χα-χα-χα-χα! Και τα δύο Παύρη μου, και τα δύο μαζί!” μου λέει και μου χαϊδεύει το κεφάλι…
Σχόλια για αυτό το άρθρο